Басӣ дидам дарин гардандаи дулоб

بسی دیدم درین گردنده دولاب

Надидам ҳеҷ давраш бар яке об

ندیدم هیچ دورش بر یکی آب

Агар хуршеди ин соъат баланд аст

اگر خورشید این ساعت بلند است

Замони дигар аз пастӣ нижанд аст

زمان دیگر از پستی نژند است

Макун такя ба сад рӯи маснаду тахт

مکن تکیه به صد رو مسند و تخت

Хасаст ин ҷумла чун бодии взўи сахт

خس است این جمله چون بادی وزو سخت

зи тороҷи сипеҳр дун биандеш

ز تاراج سپهر دون بیندیش

Ки сад шаҳро кунад як лаҳзаи дарвеш

که صد شه را کند یک لحظه درویش

Илмҳои ҷаҳон бар акс ҳам ҳаст

علمهای جهان بر عکس هم هست

Ки бар мулкии гдоӣиро диҳад даст

که بر ملکی گدائی را دهد دست

Кунун аз синаи беруни резами ин ҷӯш

کنون از سینه بیرون ریزم این جوش

Ки равшан шуд ҳам аз дидаи ҳам аз гӯш

که روشن شد هم از دیده هم از گوش

Ки чун шаҳро ба шахси нози пурвирд

که چون شه را به شخص ناز پرورد

Расед аз тунди боди осмони гирд

رسید از تند باد آسمان گرد

Тағайюр ёфт раҳи андари мизоҷаш

تغیر یافت ره اندر مزاجش

Нишастанд аҳли дониш дар алоҷаш

نشستند اهل دانش در علاجش

Ба таби ларза шудаи хур зон таби нарм

به تب لرزه شده خور زان تب نرم

Ки он хуршедро андом шуд гарм

که آن خورشید را اندام شد گرم

Чунонаш дар ҷигар раҳ ёфт озор

چنانش در جگر ره یافت آزار

Каз озораши ҷигар гӯша шуд аФгор

کز آزارش جگر گوشه شد افگار

Хизри хони кӯи ниҳолӣ буд зон боғ

خضر خان کو نهالی بود زان باغ

Чу лола дошт зон ғам бар ҷигари доғ

چو لاله داشت زان غم بر جگر داغ

Ба расм назр гуфт ар ба шавад шоҳ

به رسم نذر گفت ار به شود شاه

Пиёда дар зиёратҳо кунам роҳ

پیاده در زیارتها کنم راه

зи назраши лухтӣ аз шаҳ рафт сустӣ

ز نذرش لختی از شه رفت سستی

Падед омад нишони тандурустӣ

پدید آمد نشان تندرستی

Равони гашти он маин сари баландон

روان گشت آن مهین سر بلندان

Пиёдаи сӯй « ҳтнои пӯр » хандон

پیاده سوی «هتنا پور» خندان

Чу ӯ пои булӯрӣни суд бар хок

چو او پای بلورین سود بر خاک

Ситораи хост зер уфтад зи афлок

ستاره خواست زیر افتد ز افلاک

Мулӯк аз бод бар хоки аўФтоднд

ملوک از باد بر خاک اوفتادند

Ба ҳамроҳӣ дар он раҳ рӯ ниҳоданд

به همراهی در آن ره رو نهادند

Ҳамаи гулҳо ба пой сарв хуфтанд

همه گلها به پای سرو خفتند

Тариқи маслиҳат робоз гуфтанд

طریق مصلحت راباز گفتند

Ба ғлтиднди пеши роҳвораш

به غلطیدند پیش راهوارش

Ки то карданд бар мураккаби савораш

که تا کردند بر مرکب سوارش

Равон шуд сӯй « ҳтнопўр » пӯён

روان شد سوی «هتناپور» پویان

Ба сад хоҳиши ҳаёти шоҳи ҷӯён

به صد خواهش حیات شاه جویان

Ки чун азм зиёрат кард чун тир

که چون عزم زیارت کرد چون تیر

Нашуд баҳри зиёрати ҷониби пер

نشد بهر زیارت جانب پیر

Нарафт он сӯи гуҳи боз омадан низ

نرفت آن سو گهٔ باز آمدن نیز

Ки пӯшеди осмонаши чашми тамиз

که پوشید آسمانش چشم تمیز

Чу бар рӯйиши қазо май хости гардӣ

چو بر رویش قضا می‌خواست گردی

Набардаш дар паноҳи неки мардӣ

نبردش در پناه نیک مردی

Мухолифи ков маҳал мехост холӣ

مخالف کاو محل میخواست خالی

Чу холӣ дид кард офати сголӣ

چو خالی دید کرد آفت سگالی

Ба фитна рост кард андешаи хеш

به فتنه راست کرد اندیشهٔ خویش

Ба ҳазрат рафт беандеша дар пеш

به حضرت رفت بی اندیشه در پیش

Бурун дод он чунон рози ниҳон ро

برون داد آن چنان راز نهان را

Ки бовар шуд дили шоҳи ҷаҳон ро

که باور شد دل شاه جهان را

Алпхонро гавазнии сохт бо шер

الپخان را گوزنی ساخت با شیر

Зад аввали неш вонгаҳ ронад шамшер

زد اول نیش وانگه راند شمشیر

Чу аз кори алпхон сина пардохт

چو از کار الپخان سینه پرداخت

Сабки тадбири кори Хизри хони сохт

سبک تدبیر کار خضر خان ساخت

Ситади фурмоне аз фармондиҳи даҳр

ستد فرمانی از فرماندهٔ دهر

Чу Марӣ ҳар хаташи дебочаи заҳр

چو ماری هر خطش دیباچهٔ زهر