Ба ҳамди аллоҳ ки аз Авни илоҳӣ

به حمد الله که از عون الهی

Ба поён омад ин « маншури шоҳӣ »

به پایان آمد این «منشور شاهی»

Ба қадари чори моҳ ва чанд рӯзӣ

به قدر چار ماه و چند روزی

Фурӯзон шуд чунин гетӣ фурӯзӣ

فروزان شد چنین گیتی فروزی

Ҳам ӣнҷои Лайлӣу маҷнӯн гарав шуд

هم اینجا لیلی و مجنون گرو شد

Ҳам аз ширину хусрави қисса нав шуд

هم از شیرین و خسرو قصه نو شد

Ҷамол орост , ин моҳи дили афрӯз

جمال آراست، این ماه دل افروز

зи зўолқъдаҳи дувуми ҳарфу сиўми рӯз

ز ذوالقعده دوم حرف و سیوم روز

Муаррих чун шумори сол вай кард

مورخ چون شمار سال وی کرد

Уторид бар сари зўолқъд ҳай кард

عطارد بر سر ذوالقعد هی کرد

Вагар таърихи бкшоинди зи абҷад

وگر تاریخ بکشایند ز ابجد

зи ҳиҷрат понздаҳ гиранду ҳФсд

ز هجرت پانزده گیرند و هفصد

Вагар донандаи пурсади байт чанд аст

وگر داننده پرسد بیت چند است

Дарин нома , ки аз ишқ арҷманд аст

درین نامهٔ، که از عشق ارجمند است

Ба сад хӯбии нишонд дар дилу ҷон

به صد خوبی نشاند در دل و جان

Ғами хуб « дували ронии Хизри хон »

غم خوب «دول رانی خضر خان»

Дарин маймуни саводи Хизри хонӣ

درین میمون سواد خضر خانی

зи калаки аФшондми оби зиндагонӣ

ز کلک افشاندم آب زندگانی

Чу Хизр афгандам андари чашмаи моҳӣ

چو خضر افگندم اندر چشمه ماهی

Наҳафтум оби ҳайвон дар сиёҳӣ

نهفتم آب حیوان در سیاهی

Ҷароҳатҳои муштоқони шаби хез

جراحتهای مشتاقان شب خیز

Харошидам ба нӯки хомаи тез

خراشیدم به نوک خامهٔ تیز

Сазад кин шуъла гардад гетии афрӯз

سزد کاین شعله گردد گیتی افروز

Ки аз дӯди ду оташ дорад ин сӯз

که از دود دو آتش دارد این سوز

Агар чаҳ ташнаро обӣ диҳад хуш

اگر چه تشنه را آبی دهد خوش

Занад дар хирман ҳастӣ ҳам оташ

زند در خرمن هستی هم آتش

Марогар чаҳ дарин гуфтори дили дузд

مرا گر چه درین گفتار دل دزد

Баҳри ҳарфӣ , сазад , сад ганҷи зари музд

بهر حرفی، سزد، صد گنج زر مزد

Ним бо ин ҳама зин гуфту гӯи шод

نیم با این همه زین گفت و گو شاد

Ки ҳангом паридан нест , зини бод

که هنگام پریدن نیست، زین باد

Ба сар шуд навбати ҳасану ҷавонӣ

به سر شد نوبت حسن و جوانی

Намонад обӣ ба ҷӯии зиндагонӣ

نماند آبی به جوی زندگانی

Шуд аз ман рӯзгори хуррамии давр

شد از من روزگار خرمی دور

Ба дил кард осмони машкам ба кофур

به دل کرد آسمان مشکم به کافور

Бурун шуд моҳии умедам аз шаст

برون شد ماهی امیدم از شست

Банно дар хонаи ҳафтод пайваст

بنا در خانهٔ هفتاد پیوست

Фурӯғ аз рӯйу тоб аз тани тиҳии гашт

فروغ از روی و تاب از تن تهی گشت

Чароғи дидаро равғани тиҳии гашт

چراغ دیده را روغن تهی گشت

Хазон дар боғ ҳастӣ ғорат оварад

خزان در باغ هستی غارت آورد

Самани пажмурдаи гашту арғавони зард

سمن پژمرده گشت و ارغوان زرد

Садафро , меҳр зад , лабҳои хандон

صدف را، مهر زد، لبهای خندان

Тазалзул ёфт , гавҳарҳои дандон

تزلزل یافت، گوهرهای دندان

зи авроқӣ ки бо ҳам ғунчаи бастам

ز اوراقی که با هم غنچه بستم

Чу гул дар базм султонон нишастам

چو گل در بزم سلطانان نشستم

Насимамро , чунон шуд бахти бастам

نسیمم را، چنان شد بخت بستم

Ки гашти ин ғунчаи дастанбуии шоҳон

که گشت این غنچه دستنبوی شاهان

Маро буд аз чунин фархундаи корӣ

مرا بود از چنین فرخنده کاری

Кулоҳи иззат аз ҳар тоҷдорӣ

کلاه عزت از هر تاجداری

з ҳар шоҳи омадам ҳар дами хиромон

ز هر شاه آمدم هر دم خرامان

Чу сӯрии сурх рӯйу зар ба домон

چو سوری سرخ روی و زر به دامان

На бо ҳар муштарӣ кардам қиронӣ

نه با هر مشتری کردم قرانی

На раҳи миррӣхро додам аноне

نه ره مریخ را دادم عنانی

На аз зайли анояти сояи ҷустам

نه از ذیل عنایت سایه جستم

На дар зилли ҳимояти пояи ҷустам

نه در ظل حمایت پایه جستم

Ҳама ҷо будам аз бахти пари умед

همه جا بودم از بخت پر امید

Уториди вор , ҳам зонуии хуршед

عطارد وار، هم زانوی خورشید

Яке аз ман ғазал ҷӯяд , дигар байт

یکی از من غزل جوید، دگر بیت

Фшонидм бар оташи равғани зят

فشانیدم بر آتش روغن زیت

Ба дӯди ангезии зингўнаҳи сӯзӣ

به دود انگیزی زینگونه سوزی

Ҳадис ман бидон монад ки рӯзӣ :

حدیث من بدان ماند که روزی: