Дошт шабонеи рама дар кӯҳсор

داشت شبانی رمه در کوهسار

Пер ва ҷавон гашта азуи шери хор

پیر و جوان گشته ازو شیر خوار

Шер ки аз буз ба сабуи рехтӣ

شیر که از بز به سبو ریختی

Об дар он шер даромехтӣ

آب در آن شیر درآمیختی

Барадӣ аз он оби муламмаъ ба шер

بردی از آن آب ملمع به شیر

Нуқра чун шери зи бурноу пер

نقرهٔ چون شیر ز برنا و پیر

Рӯзӣ ки он кӯҳ ба саҳрои хок

روزی که آن کوه به صحرای خاک

Сайл даромад рамаро баради пок

سیل درآمد رمه را برد پاک

Онкии ҷаҳони сӯхта шер кард

آنکه جهان سوختهٔ شیر کرد

Сӯхта шуд ногуҳ аз он шери сард

سوخته شد ناگه از آن شیر سرد

Шери хунак аз туф ва тобиш бсухт

شیر خنک از تف و تابش بسوخت

Ҷумлаи он шери з обаш бсухт

جملهٔ آن شیر ز آبش بسوخت

Хоҷа чу шуд бо ғам ва озор хуфт

خواجه چو شد با غم و آزار خفت

Коршиносяш дар он кор гуфт

کارشناسیش در آن کار گفت

Кони ҳамаи оби ту ки дар шер буд

کان همه آب تو که در شیر بود

Шуд ҳамаи сайлу рамаро дар рабӯд

شد همه سیل و رمه را در ربود

Марди шубон зон сухан омад сутӯҳ

مرد شبان زان سخن آمد ستوه

Монад сроФгндаҳ чу сайлоби кӯҳ

ماند سرافگنده چو سیلاب کوه

Хусрав агар дайни талабӣ аз худоӣ

خسرو اگر دین طلبی از خدای

Зини дили хоин ба диёнати гароӣ

زین دل خاین به دیانت گرای