Субҳ дамӣ рафт масеҳо ба дашт

صبح دمی رفت مسیحا به دشت

Сабзаи саҳро ба дамаши зиндаи гашт

سبزه صحرا به دمش زنده گشت

Бехурдӣ дар рухи он ганҷи зор

بی خردی در رخ آن گنج زار

Кард ба дашноми забонро дар он

کرد به دشنام زبان را در آن

Ҳар чаҳ ки гуфт ӯ сухани носавоб

هر چه که گفت او سخن ناصواب

Зини тарафаш буд ба раҳмати ҷавоб

زین طرفش بود به رحمت جواب

ӯ ба хусумати ҳама нафрин фузуд

او به خصومت همه نفرین فزود

Вена ба латофати ҳама таҳсин намӯд

وین به لطافت همه تحسین نمود

Гар чаҳ зад ӯ ханҷари паҳлуи гзоӣ

گر چه زد او خنجر پهلو گزای

Буд зи исои нафас ҷон физой

بود ز عیسی نفس جان فزای

Гуфт рафиқӣ ки нигунят чист

گفت رفیقی که نگونیت چیست

Пеши забуни гир забунят чист

پیش زبون گیر زبونیت چیست

Зу чу ба рӯяти ситами афзӯн буд

زو چو به رویت ستم افزون بود

Ту сухан аз лутф кунӣ чун буд

تو سخن از لطف کنی چون بود

Гуфт Масеҳ аз дами рӯҳи аллоҳӣ

گفت مسیح از دم روح اللهی

К-эии зи дамами ҷони ту бе огаҳӣ

کای ز دمم جان تو بی آگهی

Ҳар кас аз он сикка ки дар кон ӯст

هر کس از آن سکه که در کان اوست

Он бадари орад ки ба дукон ӯст

آن بدر آرد که به دکان اوست

ӯ хам сиркааст куҷо ме диҳад

او خم سرکه است کجا می‌دهد

Вонкаҳ наботаст ба дил кӣ диҳад

وانکه نباتست به دل کی دهد

Ман нашавам чун зи ваии афрӯхта

من نشوم چون ز وی افروخته

ӯ шавад аз ман адаб омӯхта

او شود از من ادب آموخته

Ман ки зи дами мояи даҳ ҷон шудам

من که ز دم مایه ده جان شدم

Ин сифатам дод худо зон шудам

این صفتم داد خدا زان شدم

Халқи накӯи боди масеҳо буд

خلق نکو باد مسیحا بود

Посухи бади марги мФоҷо буд

پاسخ بد مرگ مفاجا بود

Хусрав агар хуши дамӣ аз ҳам дмон

خسرو اگر خوش دمی از هم دمان

Рӯ ки туе исои охири замон

رو که تویی عیسی آخر زمان