Гулханӣ кард ба шоҳии нигоҳ

گلخنی کرد به شاهی نگاه

Рафт дилаш дар хами гесуии шоҳ

رفت دلش در خم گیسوی شاه

Шаҳ чу ба гармо ба раседӣ фароз

شه چو به گرما به رسیدی فراز

Сӯхта биравяш баробари намоз

سوخته برویش برابر نماز

Дар рух шаҳ дидӣ ва бигиристӣ

در رخ شه دیدی و بگریستی

Гоҳ ба мардӣу гуҳии зистӣ

گاه به مردی و گهی زیستی

Шоҳ дар ва диду дарёфтӣ

شاه در و دید و دریافتی

Дар дил аз он сӯз асар ёфтӣ

در دل از آن سوز اثر یافتی

Кардӣ аз он гиряи дуздидаи ҷӯш

کردی از آن گریهٔ دزدیده جوش

Ханда дуздида наҳуфтӣ бануш

خندهٔ دزدیده نهفتی بنوش

Рӯзӣ аз он ғам ки ғонш гирифт

روزی از آن غم که غانش گرفت

Ҷазбаи ошиқи раг ҷонаш гирифт

جذبهٔ عاشق رگ جانش گرفت

Рахши зи гармо ба дигар сӯй тофт

رخش ز گرما به دگر سوی تافت

Гарми сӯии гулхании худ шитофт

گرم سوی گلخنی خود شتافت

Гулхании сӯхтаи кон сӯй дид

گلخنی سوخته کان سوی دید

Тоб наёвард чу он рӯй дид

تاب نیاورد چو آن روی دید

ӯ шуда зон сӯй ба назораи ғарқ

او شده زان سوی به نظاره غرق

Сӯй дигар шуъла гирифташ чу барқ

سوی دگر شعله گرفتش چو برق

Сӯхти зи тани нимӣ ва бархест дӯд

سوخت ز تن نیمی و برخاست دود

ӯ ба тамошои зи худ огаҳ набӯд

او به تماشا ز خود آگه نبود

Сӯхтанаш дид чу маъшӯқи хом

سوختنش دید چو معشوق خام

То ба дӯди сӯхта буд ӯ тамом

تا به دود سوخته بود او تمام

эй ки бимирии зи туфи як шарор

ای که بمیری ز تف یک شرار

Лоф чу хусрав мазан аз ишқи ёр

لاف چو خسرو مزن از عشق یار