Каъба рӯй чанд ба гармои тез

کعبه روی چند به گرمای تیز

Ташна фитоданд ба дашти ҳҷиз

تشنه فتادند به دشت حجیز

Чун ба қадами тоқат гомӣ намонад

چون به قدم طاقت گامی نماند

Хӯн ба ҳади ҷуръа ба ҷомӣ намонад

خون به حد جرعه به جامی نماند

Бар тели тФсидаҳ қазо ме заданд

بر تل تفسیده قضا می‌زدند

занда мурдани сар ва по ме заданд

ز انده مردن سر و پا می‌زدند

Дӯд аҷал хост з ҳар бандашон

دود اجل خاست ز هر بندشان

Бехудӣ аз пой дар афгандашон

بی خودی از پای در افگندشان

Ногуҳ аз атрофи биёбону дашт

ناگه از اطراف بیابان و دشت

Ноқаи савории сӯии эшон гузашт

ناقه سواری سوی ایشان گذشت

Сӯзиш шан дид дарунаш бсухт

سوزش‌شان دید درونش بسوخت

Аз туф ҳар сӯхта хунаш бсухт

از تف هر سوخته خونش بسوخت

Гиря кунон омад аз уштури фурӯд

گریه‌کنان آمد از اشتر فرود

Бар сар ҳар ташна равон кард равад

بر سر هر تشنه روان کرد رود

Шарбатӣ аз мутаҳҳара дар тоси рехт

شربتی از مطهره در طاس ریخت

Зончаҳи Хизр дар лаби Илёси рехт

زانچه خضر در لب الیاس ریخت

Пеши яке барад ки инро бигир

پیش یکی برد که این را بگیر

Чашмаи ҳайвони хуру ташнаи ммир

چشمهٔ حیوان خور و تشنه ممیر

ӯ тарафӣ кард ишорат ба ёр

او طرفی کرد اشارت به یار

Кӯаст зи ман ташнатар ӯро сипор

کوست ز من تشنه تر او را سپار

Чун сӯии он баради чунон кавсарӣ

چون سوی آن برد چنان کوثری

Кард равон ӯ ба сӯии дайгарӣ

کرد روان او به سوی دیگری

Ҷусти чунон ҳар як аз эсори хеш

جست چنان هر یک از ایثار خویش

Марги худу зиндагии ёри хеш

مرگ خود و زندگی یار خویش

Давр чу соқии зи сар оғоз кард

دور چو ساقی ز سر آغاز کرد

Чашми ҳарифон қадре боз кард

چشم حریفان قدری باز کرد

Масти нахустин ки нахурд он шароб

مست نخستین که نخورد آن شراب

Гашти мизоҷ аз скротши хароб

گشت مزاج از سکراتش خراب

Хоҷа сало гуфт ва ҷавобаш набӯд

خواجه صلا گفت و جوابش نبود

Хок шуд он ташна ки обаш набӯд

خاک شد آن تشنه که آبش نبود

Бар дгарони барад чу он оби сард

بر دگران برد چو آن آب سرد

Он ҳамаро низ намонад об хӯрд

آن همه را نیز نماند آب خورد

Об назд коташи шани мурда буд

آب نزد کاتش‌شان مرده بود

Ҷони зи миёни заҳмати худ барда буд

جان ز میان زحمت خود برده بود

Шарбат худ хӯрд нФ аз дили нишонд

شربت خود خورد نف از دل نشاند

Ва ончии з лаб хӯрд з мижгон фишонд

و آنچه ز لب خورد ز مژگان فشاند

Монад ба ҳайрати зи чунон марде

ماند به حیرت ز چنان مردیی

Кинаст ҷудогонаи ҷавони марде

کاینست جداگانه جوان مردیی

Ҳаст ҷавони марди дирами сад ҳазор

هست جوان مرد درم صد هزار

Кор чу бо ҷон фитад онҷост кор

کار چو با جان فتد آنجاست کار

эй ки надории равиши он сарон

ای که نداری روش آن سران

Чанд чу хусрави сифати дигарон

چند چو خسرو صفت دیگران