Сабо ки шому саҳар мшкбор ме ояд

صبا که شام و سحر مشکبار می آید

зи чини турраи он глъзор ме ояд

ز چین طره آن گلعذار می آید

Дар омадами бчмн чун насим дар гулзор

در آمدم بچمن چون نسیم در گلزار

зи боғи сарви чамани буи ёр ме ояд

ز باغ سرو چمن بوی یار می آید

Ҳабиб аз дили мо ҳамчуи моҳи сар бар зад

حبیب از دل ما همچو ماه سر بر زد

Басони гул ки ҳам аз ҷон хор ме ояд

بسان گل که هم از جان خار می آید

Гулӣаст каз лаби он андалеб менолад

گلی است کز لب آن عندلیب مینالد

Агар чаҳ нолаи булбул ҳазор ме ояд

اگر چه ناله بلبل هزار می آید

зи айни мо назарӣ кард рӯй худро дид

ز عین ما نظری کرد روی خود را دید

Ба хеш гуфт ки ғайрим чикор ме ояд

به خویش گفت که غیرم چکار می آید

Ба пеши талъати хуршед чунки лошрқист

به پیش طلعت خورشید چونکه لاشرقیست

Ғубори чашми баради серума вор ме ояд

غبار چشم برد سرمه وار می آید

Ҳазор парда агар ҳаст рӯй он ма ро

هزار پرده اگر هست روی آن مه را

Чу офтоби аён дар канор ме ояд

چو آفتاب عیان در کنار می آید

зи ғори синаи кӯҳӣ бурун машав ҷоно

ز غار سینه کوهی برون مشو جانا

Нишин ки ҳамдамати он ёр ғор ме ояд

نشین که همدمت آن یار غار می آید