Ҳбзои мастӣ ки дар майхона соғар мекашад

حبذا مستی که در میخانه ساغر میکشد

Нақди ҷон аз нафй ва аз исбот бар сар мекашад

نقد جان از نفی و از اثبات بر سر میکشد

Нест мисли ӯ бахаму соғару ҷому шароб

نیست مثل او بخم و ساغر و جام و شراب

Бодаи ҷони бахш чун аз лаъл дилбар мекашад

باده جان بخش چون از لعل دلبر میکشد

Файз ақдас бошад ингар зот фоиз мешавад

فیض اقدس باشد این گر ذات فایض میشود

Ҳамчуи маи кӯи нур аз хуршед анвар мекашад

همچو مه کو نور از خورشید انور میکشد

Нақши ағёру хаёли ёр аз дил бар тарош

نقش اغیار و خیال یار از دل بر تراش

Кини таҷаллиро дили пок қаландар мекашад

کین تجلی را دل پاک قلندر میکشد

Менамояд рӯй чун хуршед аз ҳар сӯи ҷамол

مینماید روی چون خورشید از هر سو جمال

Шоҳиди ҷонгар зи тан бар рӯй чодар мекашад

شاهد جان گر ز تن بر روی چادر میکشد

Кўҳё гардан ҷонаст зонрўи зулфи хеш

کوهیا گردن جانست زانرو زلف خویش

Дили кҷоӣии барад аз вай ӯ агар сар мекашад

دل کجائی برد از وی او اگر سر میکشد