Дар шоми субҳ содиқ дидам ки сар бар оварад

در شام صبح صادق دیدم که سر بر آورد

Моҳи ду ҳафтаи рўӣӣ чун меҳр ховар оварад

ماه دو هفته روئی چون مهر خاور آورد

Шом саҳар надидам ҷузи офтоби рӯйиш

شام سحر ندیدم جز آفتاب رویش

Кони моҳ рӯй худро андар баробар оварад

کان ماه روی خود را اندر برابر آورد

Дар рӯй мо бихандед дилбар чу субҳи содиқ

در روی ما بخندید دلبر چو صبح صادق

Кони хандаи лаб ӯ сад қанд ва шукр оварад

کان خنده لب او صد قند و شکر آورد

Онмаҳ чу рӯй бинмуд шуд ҳар ду куни равшан

آنمه چو روی بنمود شد هر دو کون روشن

Ҳар зарра аз ҷамолаши хуршед дигар оварад

هر ذره از جمالش خورشید دیگر آورد

Шоҳи ду олам омад дар кулбаи фақирон

شاه دو عالم آمد در کلبه فقیران

Шамъу шаробу шоҳид бо хештан оварад

شمع و شراب و شاهد با خویشتن آورد

Шоҳиди ҷамол ӯ буд май лаъли обдорш

شاهد جمال او بود می لعل آبدارش

Рӯй чу оташ ӯ шамъ мънбр оварад

روی چو آتش او شمع معنبر آورد

Дар дод соғарӣ май чун офтоби равшан

در داد ساغری می چون آفتاب روشن

Дар коми ман бмстии лаъл лабаш баровард

در کام من بمستی لعل لبش برآورد

Чун шеру шаҳду шукр будем ҳар ду он шаб

چون شیر و شهد و شکر بودیم هر دو آن شب

Аммо шаби тавилаш чун субҳ маҳшар оварад

اما شب طویلش چون صبح محشر آورد

Аз партави ҷамолаши кони офтоби ҷонҳост

از پرتو جمالش کان آفتاب جانهاست

Кӯҳии зи санги хорои гуҳи лаълу гуҳ зар оварад

کوهی ز سنگ خارا گه لعل و گه زر آورد