Шабӣ аз ғайри он моҳи дили афрӯз

شبی از غیر آن ماه دل افروز

Рухӣ бинмуд чун хуршед дар рӯз

رخی بنمود چون خورشید در روز

Мурод аз рӯзу шаби зулф ва рух ӯст

مراد از روز و شب زلف و رخ اوست

Мау хуршедро ин шева омӯз

مه و خورشید را این شیوه آموز

Ба пеши шамъи рухсораш дар он шаб

به پیش شمع رخسارش در آن شب

Чу парвонаи басари гаштами бсди сӯз

چو پروانه به سر گشتم به صد سوز

Хитоб омад ки аз ?данеу уқбо

خطاب آمد که از دنیی و عقبی

Чу гаштии муҳаррами мо дида бар дуз

چو گشتی محرم ما دیده بردوز

Чаҳ кӯҳӣ дар баҳорони фазл ӯ дид

چه کوهی در بهاران فضل او دید

Баён кард ин ғазал дар рӯзи наврӯз

بیان کرد این غزل در روز نوروز