Дил чу шастами зи ғайри нақши адаб

دل چو شستم ز غیر نقش ادب

Гуфт моро зи лавҳи соди талаб

گفت ما را ز لوح صاد طلب

Чун зи асл ва насаб шудам фориғ

چون ز اصل و نسب شدم فارغ

Гуфт лоиқ шудӣ бмои Форғб

گفت لایق شدی بما فارغب

Аввалам бода дод ва сархуш кард

اولم باده داد و سرخوش کرد

Баъд аз онҳами ниҳоди лаб бар лаб

بعد از آنهم نهاد لب بر لب

Бӯсҳо дод бар даҳони дилам

بوسها داد بر دهان دلم

Бо лаб хеш дошт айшу тараб

با لب خویش داشت عیش و طرب

Саҳарӣ буд дидамаш равшан

سحری بود دیدمش روشن

Рӯй чун офтоби маи мансаб

روی چون آفتاب مه منصب

Гуфт парвардаам бширу шукр

گفت پرورده ام بشیر و شکر

Гуфтамаш лутф карда ӣ ёрб

گفتمش لطف کرده ی یارب

Соғарӣ дод пари зи бадари мунир

ساغری داد پر ز بدر منیر

Май рӯҳи алқудс на оби ънб

می روح القدس نه آب عنب

Дар кашидам ҳама худо дидам

در کشیدم همه خدا دیدم

Хонд бар ҷонами ояти ақрб

خواند بر جانم آیت اقرب

Чашми кӯҳии надида дар шабу рӯз

چشم کوهی ندیده در شب و روز

Ҷузи руху зулф ӯ буруз ва ба шаб

جز رخ و زلف او بروز و به شب