Баромади офтоб рӯй он моҳ

برآمد آفتاب روی آن ماه

Шаби торик равшан шуд саҳаргоҳ

شب تاریک روشن شد سحرگاه

БзлФ ва рӯй худ он маи шабу рӯз

بزلف و روی خود آن مه شب و روز

На танҳо ишқ бозад гоҳу бегоҳ

نه تنها عشق بازد گاه و بیگاه

Шабӣ дар базм будам пеши тарсо

شبی در بزم بودم پیش ترسا

Бут ва зуннор мегуфтанд аллоҳ

بت و زنار می گفتند الله

Назар кардам бетаи қавлӣу феълӣ

نظر کردم بتا قولی و فعلی

Ҳаме гуфтанд аз дилҳои огоҳ

همی گفتند از دلهای آگاه

Чу шер рӯҳ шуд дар бешаи васл

چو شیر روح شد در بیشه وصل

Халосӣ ёфтам аз нафаси рӯбоҳ

خلاصی یافتم از نفس روباه

Бидон кӯҳӣ ки куфру дайни вослом

بدان کوهی که کفر و دین واسلام

Баҳами растанад ҳамчун донаи вкоаҳ

بهم رستند همچون دانه وکاه