Оташи ишқ батон ҳар ду ҷаҳонро сӯхта
آتش عشق بتان هر دو جهان را سوخته
Шамъ рӯй ёри пайдоу ниҳонро сӯхта
شمع روی یار پیدا و نهان را سوخته
Акси рухсораш на танҳо сӯхтаи гул дар чаман
عکس رخسارش نه تنها سوخته گل در چمن
Ёди он рӯ ҳар саҳари гуҳи булбулонро сӯхта
یاد آن رو هر سحر گه بلبلان را سوخته
Ваа чаҳ сараст инки шавқи васли ҳии лоямут
وه چه سر است اینکه شوق وصل حی لایموت
Дар биҳишт адан дидам мрдмонрои сӯхта
در بهشت عدن دیدم مردمانرا سوخته
Васфи ширинии он лаб ҳар ки дорад дар даҳон
وصف شیرینی آن لب هر که دارد در دهان
Шуд яқинами инки ӯ кому збонрои сӯхта
شد یقینم اینکه او کام و زبانرا سوخته
Лаъли серобаш ки оташи порае буд аз азал
لعل سیرابش که آتش پاره ای بود از ازل
Дар ду олами дидаи пайрави ҷавонро сӯхта
در دو عالم دیده پیرو جوان را سوخته
Ашку оҳи гарми кӯҳӣ чунки бо ҳам сохтанд
اشک و آه گرم کوهی چونکه با هم ساختند
Дар замон гуфтанд мардуми инсу ҷонрои сӯхта
در زمان گفتند مردم انس و جانرا سوخته