зи ҳад на фалак то гоҳу моҳӣ

ز حد نه فلک تا گاه و ماهی

Диҳад бар ҳаст воҷиби гувоҳӣ

دهد بر هست واجب گواهی

Назар дар зоҳиру ботин чу кардем

نظر در ظاهر و باطن چو کردیم

Зуҳӯр ӯст дар сари илоҳӣ

ظهور اوست در سر الهی

Тўӣии он шаҳ ки гулхан то бродўш

توئی آن شه که گلخن تا برادوش

Сабоҳаши офтоби субҳгоҳӣ

صباحش آفتاب صبحگاهی

Ҷамоли хешро бинмуда гуфтӣ

جمال خویش را بنموده گفتی

Ба байни моро дигар аз мо чаҳ хоҳӣ

به بین ما را دگر از ما چه خواهی

Чу кӯҳӣ ёфт ҷон аз васли рӯйиш

چو کوهی یافت جان از وصل رویش

Бидид он моҳро пок аз муноҳӣ

بدید آن ماه را پاک از مناهی

Ҷисми вҷонро аз ду олами сӯхтӣ

جسم وجان را از دو عالم سوختی

То марои илми назари омухтӣ

تا مرا علم نظر آموختی

Хонаи дили ғайри ало дар назар

خانه دل غیر الا در نظر

Дидам аз ҷоруби ло май рўФтӣ

دیدم از جاروب لا می روفتی

Беш шамъ рӯй ӯ парвонаи вор

بیش شمع روی او پروانه وار

Офтоби чархро май сӯхтӣ

آفتاب چرخ را می سوختی

То месофӣ шавад хӯни дилам

تا می صافی شود خون دلم

Ҳамчуи ангур аз лагади микўФтӣ

همچو انگور از لگد میکوفتی

Дид кӯҳӣ каз насим рӯй худ

دید کوهی کز نسیم روی خود

Лоларо чун шамъ ме афрӯхтӣ

لاله را چون شمع می افروختی