Ҳамсояи офтоб моҳ аст

همسایه آفتاب ماه است

Ҳамсояи одамӣ илоҳ аст

همسایه آدمی اله است

Дар ҷону тани ту оби ҳайвон

در جان و تن تو آب حیوان

Чун мардуми дида дар сиёҳ аст

چون مردم دیده در سیاه است

Дар малики вуҷӯди ғайр ҳақ нест

در ملک وجود غیر حق نیست

Дар даъвии мо худо гувоҳ аст

در دعوی ما خدا گواه است

Дидам ба даруни дида ӯ ро

دیدم به درون دیده او را

Аз дидаи дида дар нигоҳ аст

از دیده دیده در نگاه است

Ҷисми ту зи хоку ҷони зи хуршед

جسم تو ز خاک و جان ز خورشید

Хуршеди миёни хок роҳ аст

خورشید میان خاک راه است

Зон сӯхти зи офтоби рӯйиш

زان سوخت ز آفتاب رویش

Дар сояи зулф ӯ паноҳ аст

در سایه زلف او پناه است

Кӯҳии ҳамаи шаб чу шамъ бар мо

کوهی همه شب چو شمع بر ما

Дар гиряи зору сӯз ва оҳ аст

در گریه زار و سوز و آه است