Он нозанини писар ки дил аз мо рабӯд ва рафт

آن نازنین پسر که دل از ما ربود و رفت

Худро чу маи зи даври баҳри ҷонмўд ва рафт

خود را چو مه ز دور بهر جانمود و رفت

Як ханда кард аз лаби лаъли ақиқи ранг

یک خنده کرد از لب لعل عقیق رنگ

Хӯни дилами зи дида гирён гушӯд ва рафт

خون دلم ز دیده گریان گشود و رفت

Дар фикри он даҳон ки дили мо чу мӯӣ шуд

در فکر آن دهان که دل ما چو موی شد

Идроку ҳўӣу илму хирад ҳар чаҳ буд рафт

ادراک و هوی و علم و خرد هر چه بود رفت

Байт аллоҳаст дил ки дар ӯ ғайр дӯст нест

بیت الله است دل که در او غیر دوست نیست

Ҷонами биёади қомат ӯ дар суҷуд рафт

جانم بیاد قامت او در سجود رفت

Чандон биёади шамъи Рахши сӯхтам ки боз

چندان بیاد شمع رخش سوختم که باز

То осмони зи сӯзи дилами оҳ ва дӯд рафт

تا آسمان ز سوز دلم آه و دود رفت

Ҷонам чу дид бар рух ӯ холи анбарин

جانم چو دید بر رخ او خال عنبرین

Дар оташи фироқи дилами ҳамчу авд рафт

در آتش فراق دلم همچو عود رفت

Кӯҳии з ғайб расту зи пиндори ваҳм низ

کوهی ز غیب رست و ز پندار وهم نیز

Шукри худо ки ҷону дилаш дар шуҳуд рафт

شکر خدا که جان و دلش در شهود رفت