То зи рухи он маи лақои зулфин мишкӣн барграфт

تا ز رخ آن مه لقا زلفین مشکین برگرفت

Нури хуршеди Рахш ҳар ду ҷаҳон яксар гирифт

نور خورشید رخش هر دو جهان یکسر گرفت

Оташтарро дар оби хушки соқӣ чун бирехт

آتش تر را در آب خشک ساقی چون بریخت

Шуъла зад оташ дар обу ҷумлаи хушк ва тар гирифт

شعله زد آتش در آب و جمله خشک و تر گرفت

Ҷузи кабоб оташин нақулӣ нахурдам дар шароб

جز کباب آتشین نقلی نخوردم در شراب

Рӯҳи ман қӯт аз лаби ҷонбхш ондлбр гирифт

روح من قوت از لب جانبخش آندلبر گرفت

Дид дар ойина рӯй хеш ва омад дар сухан

دید در آئینه روی خویش و آمد در سخن

Тӯтии рӯҳам ки аз лаъли лабаши шкргрФт

طوطی روحم که از لعل لبش شکرگرفت

То абади маст меваслаш бимонад бе хумор

تا ابد مست می وصلش بماند بی خمار

Дар азали ҷомӣ ки ҷом аз соқӣ кавсар гирифт

در ازل جامی که جام از ساقی کوثر گرفت

Рӯз гум шуд дар дили шаб то саҳари гуҳ бе ҳиҷоб

روز گم شد در دل شب تا سحر گه بی حجاب

Ҳиндӯии зулфаши бшби хуршедро дар барграфт

هندوی زلفش بشب خورشید را در برگرفت

Маст берун омад аз саҳн чаман бикшод лаб

مست بیرون آمد از صحن چمن بگشاد لب

Зулф ва рӯй куфру дайну муъмин ва кофар гирифт

زلف و روی کفر و دین و مؤمن و کافر گرفت

Зарраи зарра офтоб омад зи ҳайрати маи ниқоб

ذره ذره آفتاب آمد ز حیرت مه نقاب

Ҳар шабии кӯи бурқаъ аз хуршед дурахшон барграфт

هر شبی کو برقع از خورشید درخشان برگرفت

Хостам пинҳон кунам меҳри Рахшро дар ҷигар

خواستم پنهان کنم مهر رخش را در جگر

Офтобӣ буд лошрқӣ ки бом ва дар гирифт

آفتابی بود لاشرقی که بام و در گرفت

Гуфта кӯҳӣ чу булбул хонд бар сарви сеӣ

گفته کوهی چو بلبل خواند بر سرو سهی

Наргис аз мастии он дар базми гул соғар гирифт

نرگس از مستی آن در بزم گل ساغر گرفت