Ҷонам аз субҳи азал чун дида бар дидор дошт

جانم از صبح ازل چون دیده بر دیدار داشت

То абади ҳам дили таманнои рух дилдор дошт

تا ابد هم دل تمنای رخ دلدار داشت

Ёри бории дони дилу ҷони абадро то азал

یار باری دان دل و جان ابد را تا ازل

Подшоҳи ломакон чун аз маконҳо ор дошт

پادشاه لامکان چون از مکانها عار داشت

То ки ҳаст аз куфру имони чашми кофари кеш ӯ

تا که هست از کفر و ایمان چشم کافر کیش او

Бар миёни пери Муғон аз зулф ӯ зуннор дошт

بر میان پیر مغان از زلف او زنار داشت

То ки маънии ҳўи фии шани бдонстм ки чист

تا که معنی هو فی شان بدانستم که چیست

Лаҳзаи лаҳзаи ҷаъд ӯ бо зулф ӯ дар кор дошт

لحظه لحظه جعد او با زلف او در کار داشت

Аз сқиҳми рбҳм дар дод соқии дмбдм

از سقیهم ربهم در داد ساقی دمبدم

Нақл майро дар даҳони орифон асрор дошт

نقل می را در دهان عارفان اسرار داشت

Чунки кард асрори худ ӯро ано алҳақ гуфт хеш

چونکه کرد اسرار خود او را انا الحق گفت خویش

Пас чаро Мансур аз ин гуфтугӯ бурдор дошт

پس چرا منصور از این گفتگو بردار داشت

Соиду дасташи ббди мастии ҷаҳониро бикушт

ساعد و دستش ببد مستی جهانی را بکشت

Соғари пурхӯни худро бар лаб хунхор дошт

ساغر پرخون خود را بر لب خونخوار داشت

Бо вуҷӯди онкии олами масти ҷом ҳайрат аст

با وجود آنکه عالم مست جام حیرت است

Ҷумла ӣ ҷонҳо лаби соқии бамӣ ҳушёр дошт

جمله ی جانها لب ساقی بمی هشیار داشت

Зарра чун офтоби он моҳ рӯй худ намӯд

ذره چون آفتاب آن ماه روی خود نمود

Дидамаш рӯй чу хуршедаши бсд анвор дошт

دیدمش روی چو خورشیدش بصد انوار داشت

Бар надорад дида аз дидори дилбари субҳу шом

بر ندارد دیده از دیدار دلبر صبح و شام

Ҳар ки чўнкўҳии зи ҳазрати давлат бедор дошт

هر که چونکوهی ز حضرت دولت بیدار داشت