Шабӣ будам чу маи паҳлавии хуршед
شبی بودم چو مه پهلوی خورشید
Ниҳодам рӯй дил бар рӯй хуршед
نهادم روی دل بر روی خورشید
Ма ва хуршед дидам рӯй дар рӯй
مه و خورشید دیدم روی در روی
Надидам ҷузи қамар дар кӯии хуршед
ندیدم جز قمر در کوی خورشید
Фитодам дар хами чавгони зулфаш
فتادم در خم چوگان زلفش
Ҳаме рафтам басар чун гӯии хуршед
همی رفتم بسر چون گوی خورشید
Расидам дар мақоми қоби қавсин
رسیدم در مقام قاب قوسین
Намӯд аз моҳи нав бар рӯй хуршед
نمود از ماه نو بر روی خورشید
Дар он шаби иҷтимои меҳру ма буд
در آن شب اجتماع مهر و مه بود
Зуҳали партоб чун гесуии хуршед
زحل پرتاب چون گیسوی خورشید
Чу тарки рӯзи бурқаъро барафканад
چو ترک روز برقع را برافکند
Шаб торик шуд ҳиндӯии хуршед
شب تاریک شد هندوی خورشید
Фурӯи пӯшеди чашми ҷумларо нур
فرو پوشید چشم جمله را نور
Ки то ҳар кас на бинад рӯй хуршед
که تا هر کس نه بیند روی خورشید
Камони чархи нарм аз офтоб аст
کمان چرخ نرم از آفتاب است
Надорад ҳечкас то буии хуршед
ندارد هیچکس تا بوی خورشید
Саҳаргаҳ чун баромади хусрави чарх
سحرگه چون برآمد خسرو چرخ
Ҷаҳон пуршуд зҳоиу ҳўии хуршед
جهان پرشد زهای و هوی خورشید
зи машриқ то ба мағриби зўонои алшмс
ز مشرق تا به مغرب زوانا الشمس
Ки иктоисти доими хуии хуршед
که یکتایست دایم خوی خورشید
Чаман шуд осмони гулҳо ситора
چمن شد آسمان گلها ستاره
зи боғ арш омад буии хуршед
ز باغ عرش آمد بوی خورشید
Бамаи рӯйон назар кардам бпо кӣ
بمه رویان نظر کردم بپا کی
Бидидам талъати дилҷӯии хуршед
بدیدم طلعت دلجوی خورشید
Базлати баради кӯҳии қурси ма ро
بذلت برد کوهی قرص مه را
Чу дъўоҳости андари тўии хуршед
چو دعواهاست اندر طوی خورشید