Сафо дар хонаи дилро ки ёр соф ме ояд

صفا در خانه دل را که یار صاف می‌آید

Муназзаҳ аз баду неки ҳама авсоф ме ояд

منزه از بد و نیک همه اوصاف می‌آید

Дило дар бутаи ишқаш чу зари бгдозу софии шӯ

دلا در بوته عشقش چو زر بگداز و صافی شو

Вагарнаи қалб май Монӣ ва он сарроф ме ояд

وگرنه قلب می‌مانی و آن صراف می‌آید

Ба лутфи хеши хокиро кунад хуршеди он маи рӯ

به لطف خویش خاکی را کند خورشید آن مه‌رو

Аз ӯ дар ?данеу уқбои ҳама алтоф ме ояд

از او در دنیی و عقبی همه الطاف می‌آید

зи чашм ӯ биомузанд худ илми назарбозӣ

ز چشم او بیاموزند خود علم نظربازی

Ки аз ҳар ғамзаи шӯхаши ду сад кшоФ ме ояд

که از هر غمزهٔ شوخش دو صد کشاف می‌آید

Ба ҳар ҷониб ки рӯ оре набинӣ рӯй некӯ ро

به هر جانب که رو آری نبینی روی نیکو را

Гуҳӣ аз шарқу гуҳ аз ғарб ва аз атроф ме ояд

گهی از شرق و گه از غرب و از اطراف می‌آید

Чу анқо шуд ниҳони кӯҳии зи мардум бар сари кӯҳӣ

چو عنقا شد نهان کوهی ز مردم بر سر کوهی

Вале овозаи симурғи ҳам аз қоф ме ояд

ولی آوازه سیمرغ هم از قاف می‌آید