Нигаҳ кард шҳрў чу онро бидид

نگه کرد شهرو چو آن را بدید

Хурӯшӣ чу шери жён бар кашид

خروشی چو شیر ژیان بر کشید

Биёмад давон то ба овардгоҳ

بیامد دوان تا به آوردگاه

Чунин гуфт бо рустами кӣнаи хоҳ

چنین گفت با رستم کینه خواه

Ки эй номвари паҳлавони ҷаҳон

که ای نامور پهلوان جهان

Сари афрозтар каси миёни маон

سر افرازتر کس میان مهان

Туро шарм ноед зи дёни пок

تو را شرم ناید ز دیان پاک

Ки чунин ҷавонии барин тираи хок

که چونین جوانی برین تیره خاک

Ба зории барории равон аз таниш

به زاری برآری روان از تنش

зи хӯн сурх гардад ҳамаи ҷавшанаш

ز خون سرخ گردد همه جوشنش

зи насли Наримону фарзанди ту

ز نسل نریمان و فرزند تو

Набераи ҷаҳондору пайванди ту

نبیره جهاندار و پیوند تو

Туро ӯ набераи сет ва ҳастӣ ниё

تو را او نبیره ست و هستی نیا

Бирав дил чаҳ дории пар аз кимиё

برو دل چه داری پر از کیمیا

Ҷаҳони ҷӯй , фарзанди Суҳроби гирд

جهان جوی، فرزند سهراب گرد

Бад-ӣни зӯри бозу ва ин дасти барад

بدین زور بازو و این دست برد

Бихоҳяш куштани барин гӯнаи хор

بخواهیش کشتن برین گونه خوار

Натарсӣ зи дёни парвардгор

نترسی ز دیان پروردگار

Ки гоҳе набераи кашии гоҳи пӯр

که گاهی نبیره کشی گاه پور

Баҳонаи туро кини Эрону тӯр

بهانه تو را کین ایران و تور

Туро худ ба дидаи дарун шарм нест

تو را خود به دیده درون شرم نیست

Ҷаҳонро ба наздикат озарм нест

جهان را به نزدیکت آزرم نیست

Ҳаме гуфт ва меронад хӯни ҷигар

همی گفت و میراند خون جگر

Ҳама хок оварад карда ба сар

همه خاک آورد کرده به سر

Бадв гуфт рустам ки эй шуҳраи зан

بدو گفت رستم که ای شهره زن

Марои андарин достонӣ бизан

مرا اندرین داستانی بزن

Чаҳ гӯйии магари хоби гӯйии ҳаме

چه گویی مگر خواب گویی همی

Бад-ӣни дашти чора чаҳ ҷӯии ҳаме

بدین دشت چاره چه جویی همی

Набошад нажоди Наримони ниҳон

نباشد نژاد نریمان نهان

Миён киону миёни маон

میان کهان و میان مهان

зи Суҳроб гирдаст инро нажод ?

ز سهراب گرد است این را نژاد؟

Бибояд ҳамеи роз бар ман кушод

بباید همی راز بر من گشاد

Чу дорад зи золу Наримони нишон

چو دارد ز زال و نریمان نشان

Чаро разм ҷӯяд чу гардани кашон

چرا رزم جوید چو گردن کشان

Ҳамаи сар ба сари пеши ман бозгуӣ

همه سر به سر پیش من بازگوی

Ба жарфӣ нигаҳ кун баҳонаи мҷўӣ

به ژرفی نگه کن بهانه مجوی

Мҷўии андарин раҳ ба ҷузи ростӣ

مجوی اندرین ره به جز راستی

Набояд ки оре ба тани костӣ

نباید که آری به تن کاستی

Варо гуфт шҳрў ки эй паҳлавон

ورا گفت شهرو که ای پهلوان

Забонам нагардад ҳаме дар даҳон

زبانم نگردد همی در دهان

Магари ханҷар аз даст берун кунӣ

مگر خنجر از دست بیرون کنی

Замонии барин хаста афсун кунӣ

زمانی برین خسته افسون کنی

Битарсам чу рустам биҷунбад зи ҷой

بترسم چو رستم بجنبد ز جای

Бигардонад ин теғи занро зи пой

بگرداند این تیغ زن را ز پای

Ҷаҳони ҷӯии Бурзуиро бастаи даст

جهان جوی برزوی را بسته دست

Биёмад дмони пеш рустам нишаст

بیامد دمان پیش رستم نشست

Бадв гуфт к-эии паҳлавони ҷаҳон

بدو گفت کای پهلوان جهان

Фурӯзанда чун хури миёни маон

فروزنده چون خور میان مهان

Бидон гуҳ ки Суҳроб шуд паҳлавон

بدان گه که سهراب شد پهلوان

Сари афрозу номии миёни гӯон

سر افراز و نامی میان گوان

Фусила бар он кӯҳ мо доштӣ

فسیله بر آن کوه ما داشتی

Шабу рӯзи онҷои бгзоштӣ

شب و روز آنجای بگذاشتی

Бидон гуҳ ки сар кард бар разму кин

بدان گه که سر کرد بر رزم و کین

Ҳаме кард оҳанги Эрони замин

همی کرد آهنگ ایران زمین

Биёмад ба назд Фсёҳи дмон

بیامد به نزد فسیاه دمان

Абои ваии сипоҳӣ чу шери жён

ابا وی سپاهی چو شیر ژیان

Бидон чашма омад замонии фурӯд

بدان چشمه آمد زمانی فرود

Ҳаме дод некии диҳишро дуруд

همی داد نیکی دهش را درود

Падари бади марои номадории далер

پدر بد مرا نامداری دلیر

Ҳамаи сола будӣ ба нахҷӣри шер

همه ساله بودی به نخجیر شیر

Ба фармони додари парвардгор

به فرمان دادار پروردگار

Падар буд он рӯзи андари шикор

پدر بود آن روز اندر شکار

Ба диз бар ба ҷузи ман дигар кас набӯд

به دز بر به جز من دگر کس نبود

Куҷо дод дёни азин гӯна буд

کجا داد دیان ازین گونه بود

Ба ногоҳ эмини зи кирдори бад

به ناگاه ایمن ز کردار بد

Буруни омадами ман чу ошуфтаи дад

برون آمدم من چو آشفته دد

Бараҳнаи сару пой ва бар сари сабуӣ

برهنه سر و پای و بر سر سبوی

Ба наздик чашма шудам пўии пўӣ

به نزدیک چشمه شدم پوی پوی

Ҷаҳони ҷӯй аз хайма чун бингаред

جهان جوی از خیمه چون بنگرید

Бараҳнаи сару пой ва рӯем бидид

برهنه سر و پای و رویم بدید

Дилаши гашти меҳри марои хостор

دلش گشت مهر مرا خواستار

Якеро бифармуд кӯро биор

یکی را بفرمود کو را بیار

Марои баради наздик ӯ зиндаи разм

مرا برد نزدیک او زنده رزم

Бидон то бимонад замонии зи разм

بدان تا بماند زمانی ز رزم

Ба афсунгарии дида бешарм кард

به افسونگری دیده بی شرم کرد

Ба ширини забонии маро нарм кард

به شیرین زبانی مرا نرم کرد

Бар он сон ки ойини мардон буд

بر آن سان که آیین مردان بود

Ҳамон низ фармони дён буд

همان نیز فرمان دیان بود

Ба чора дар оварад поем ба дом

به چاره در آورد پایم به دام

Бурун кард шамшери кин аз ниёам

برون کرد شمشیر کین از نیام

Ба мардонагии ком дил барграфт

به مردانگی کام دل برگرفت

Ба чораи марои танг дар бар гирифт

به چاره مرا تنگ در بر گرفت

Чу аз роҳи ман гашти огоҳи шер

چو از راه من گشت آگاه شیر

Сарафрозу номӣу гирди далер

سرافراز و نامی و گرد دلیر

Гирифтам аз он номвари шер бар

گرفتم از آن نامور شیر بر

зи андешаи афканд дар пеши сар

ز اندیشه افکند در پیش سر

Марои номвари гирд овоз дод

مرا نامور گرد آواز داد

Маро гуфт гардуни туро соз дод

مرا گفت گردون تو را ساز داد

Ки гаштии зи Суҳроби яли борвар

که گشتی ز سهراب یل بارور

зи тухми ҷаҳони паҳлавони золи зар

ز تخم جهان پهلوان زال زر

Бурун кард аз ангушти ангуштарӣ

برون کرد از انگشت انگشتری

Нигинии фурӯзанда чун муштарӣ

نگینی فروزنده چون مشتری

Чунин гуфт бо ман ки ин гӯши дор

چنین گفت با من که این گوش دار

Бдончт бигӯям ҳамеи ҳуши дор

بدانچت بگویم همی هوش دار

Нигаҳи дори ин чун писар оядат

نگه دار این چون پسر آیدت

Ҳамеи ранҷи гетӣ ба сар оядат

همی رنج گیتی به سر آیدت

Ба ҳангоми он кӯ шавад кӣнаи вар

به هنگام آن کو شود کینه ور

Бибандад ба пайкор ҷустани камар

ببندد به پیکار جستن کمر

Бигӯяш ки дорад мари инро нигоҳ

بگویش که دارد مر این را نگاه

Ки бошад фурӯзанда чун меҳру моҳ

که باشد فروزنده چون مهر و ماه

Вагар духтар ояд ба сони парӣ

وگر دختر آید به سان پری

Дар ангушт ӯ бояд ангуштарӣ

در انگشت او باید انگشتری

Бигуфт ин ва он гоҳи андари замон

بگفت این و آن گاه اندر زمان

Ба асб андар омад чу боди бузон

به اسب اندر آمد چو باد بزان

Биёмад ба Эрон ба дидори ту

بیامد به ایران به دیدار تو

Дигаргунаи бади ройу гуфтори ту

دگرگونه بد رای و گفتار تو

Ҷаҳони ҷӯй Бурзу шуд аз ман ҷудо

جهان جوی برزو شد از من جدا

Ба монанди Суҳроби нари аждаҳо

به مانند سهراب نر اژدها

Ба шнгони худ ӯ буд дмсози ман

به شنگان خود او بود دمساز من

Нагуфтам бадви ҳеҷ азин рози ман

نگفتم بدو هیچ ازین راز من

Ба брзигрии гашти ҳамдостон

به برزیگری گشت همداستان

Бхўондм бирав номаи бостон

بخواندم برو نامه باستان

Бидон то наҷуед ҳамеи сози ҷанг

بدان تا نجوید همی ساز جنگ

Сарашро ҳамеи доштами зери санг

سرش را همی داشتم زیر سنگ

Набояд ки ҳамчун падари рӯзгор

نباید که همچون پدر روزگار

Шавад кушта дар дашти пайкори зор

شود کشته در دشت پیکار زار

зи ногуҳи яке рӯзи афросйоб

ز ناگه یکی روز افراسیاب

Бадв боз хӯрд ҳамчуи дарёии об

بدو باز خورد همچو دریای آب

Набераи сети рӯзу рустами ниё

نبیره ست روز و رستم نیا

Ба чора биҷустам ҳамеи кимиё

به چاره بجستم همی کیمیا

Бадв гуфт бинмоӣ ангуштарӣ

بدو گفت بنمای انگشتری

Чаҳ дорӣ наонаш ба сони парӣ

چه داری نهانش به سان پری

Бадв дод ангуштарии шуҳраи зан

بدو داد انگشتری شهره زن

Бараҳнаи рухони пеши он анҷуман

برهنه رخان پیش آن انجمن

Нигаҳ кард рустам бидон бингаред

نگه کرد رستم بدان بنگرید

Нигини ҷуфти он муҳра хеш дид

نگین جفت آن مهره خویش دید

Бихандед чун гули рухи тоҷи бахш

بخندید چون گل رخ تاج بخش

зи ҳомӯн бар омад бар афрози Рахш

ز هامون بر آمد بر افراز رخش

Ба Бурзуии широўзн овоз дод

به برزوی شیراوزن آواز داد

Ки гардуни гардони туро соз дод

که گردون گردان تو را ساز داد

зи ҳомӯн бар афроз бора нишин

ز هامون بر افراز باره نشین

Ба наздики гардони Эрони замин

به نزدیک گردان ایران زمین

Чу бишунид Бурзуи рустами сухан

چو بشنید برزو رستم سخن

Бадв гуфт к-эии сарвари анҷуман

بدو گفت کای سرور انجمن

Аз он пеш то назд эрониён

از آن پیش تا نزد ایرانیان

Шӯй шод кун ҷони туронён

شوی شاد کن جان تورانیان

Ба ман бахши рӯйин ва он лашкараш

به من بخش رویین و آن لشکرش

Бидон то шавад шоди зии кишвараш

بدان تا شود شاد زی کشورش

Бигӯед ба турони мари ин кимиё

بگوید به توران مر این کیمیا

Ки Бурзуи набераи сету рустами ниё

که برزو نبیره ست و رستم نیا

Дигар онкигар ӯ набӯдӣ магар

دگر آنکه گر او نبودی مگر

Шудӣ заҳри гургин ба мо коргар

شدی زهر گرگین به ما کارگر

Чу бишунид рустами зи Бурзуи чунин

چو بشنید رستم ز برزو چنین

Бадв гуфт к-эии номвари шери кин

بدو گفت کای نامور شیر کین

Ниёзорад ӯро касе зини сипоҳ

نیازارد او را کسی زین سپاه

Бигӯ то шавад шоду эмин ба роҳ

بگو تا شود شاد و ایمن به راه

Вази онҷоӣ бар сони боди дмон

وز آنجای بر سان باد دمان

Бирафтанд Бурзуӣу рустами давон

برفتند برزوی و رستم دوان

Расиданди наздики эрониён

رسیدند نزدیک ایرانیان

Ду пели сари афрозу шери жён

دو پیل سر افراز و شیر ژیان

Чу рустам ба наздик гардон расед

چو رستم به نزدیک گردان رسید

зи шодӣ ба дили наърае бар кашид

ز شادی به دل نعره ای بر کشید

Бадишон чунин гуфт кин номвар

بدیشان چنین گفت کاین نامور

Ки бади баста бо мо ба кӣнаи камар

که بد بسته با ما به کینه کمر

Дили мо азуи пари ғаму тоби гашт

دل ما ازو پر غم و تاب گشت

Ба фарҷоми фарзанди Суҳроби гашт

به فرجام فرزند سهراب گشت

Чу рустам чунин гуфт эрониён

چو رستم چنین گفت ایرانیان

Ба шодӣ кушоданд яксар миён

به شادی گشادند یکسر میان

Зуввора ба мужда битозед асб

زواره به مژده بتازید اسب

Ба наздики дастон чу озргшсб

به نزدیک دستان چو آذرگشسب

Ҳамаи систон яксар озин бибаст

همه سیستان یکسر آذین ببست

Ба ҳар ҷои мардум ба шодӣ нишаст

به هر جای مردم به شادی نشست

з дарвоза омад буруни пӯри сом

ز دروازه آمد برون پور سام

Худу паҳлавонони фархундаи ном

خود و پهلوانان فرخنده نام

( биёмад чу Бурзуи мар ӯро бидид

(بیامد چو برزو مر او را بدید

Пиёда шуду пеши дастони давид )

پیاده شد و پیش دستان دوید)

( ба бар даргирифташ варои золи зар

(به بر درگرفتش ورا زال زر

Ҳаме шод шуд зу дили кӣнаи вар )

همی شاد شد زو دل کینه ور)

Бипурсед эрониёнро ҳама

بپرسید ایرانیان را همه

Ки ӯ чун шубон буд ва эшон рама )

که او چون شبان بود و ایشان رمه)

Ниҳоданд сари сӯии айвони шитоб

نهادند سر سوی ایوان شتاب

Худу номдорон бо ҷоҳу об )

خود و نامداران با جاه و آب)

Ба хӯрдан ниҳоданд сарҳо ҳама

به خوردن نهادند سر ها همه

Чаҳ меҳтар чаҳ кеҳтари шубону рама

چه مهتر چه کهتر شبان و رمه

Чу баргашти рӯйин аз он размгоҳ

چو برگشت رویین از آن رزمگاه

Ҳаме рафт хаста ба бероҳу роҳ

همی رفت خسته به بی راه و راه

Биёмад ба наздики перон чу бод

بیامد به نزدیک پیران چو باد

Ҳаме кард аз он лашкари гшни ёд

همی کرد از آن لشکر گشن یاد

Ҳама шаҳр дидаш пар аз тоб ва туаш

همه شهر دیدش پر از تاب و توش

зи мисатон ба гардуни расидаи хурӯш

ز مستان به گردون رسیده خروش

Бипурсед рӯйин ки ин базм чист

بپرسید رویین که این بزم چیست

Ба айвони мо дар фузӯнӣ з кист

به ایوان ما در فزونی ز کیست

Яке гуфт коФросёби далер

یکی گفت کافراسیاب دلیر

Биёмад бад-ӣни шаҳри перон чу шер

بیامد بدین شهر پیران چو شیر

Бузургони турони ду баҳраи савор

بزرگان توران دو بهره سوار

Фузунанд бо ӯ зи баҳри шикор

فزونند با او ز بهر شکار

Сипоҳи сипаҳбад ҳама гашта шод

سپاه سپهبد همه گشته شاد

Чу бишунид рӯйин ба кирдори бод

چو بشنید رویین به کردار باد

Биёмад шитобон бар шаҳриёр

بیامد شتابان بر شهریار

зи андешаи хастаи дили номдор

ز اندیشه خسته دل نامدار

Ба перони хабари баради солори бор

به پیران خبر برد سالار بار

Ки омад сипаҳбади зи дашти шикор

که آمد سپهبد ز دشت شکار

Хурӯшӣ бар омад зи шаҳри хутан

خروشی بر آمد ز شهر ختن

Вазони номдорони лашкари шикан

وزان نامداران لشکر شکن

Чу рӯйин ба наздик хусрав расед

چو رویین به نزدیک خسرو رسید

Сиришкаши зи дида ба рух бар чакид

سرشکش ز دیده به رخ بر چکید

Заминро бабўсед рӯйин гирд

زمین را ببوسید رویین گرد

Ба мижгони ҳамеи хоки хонаи стрд

به مژگان همی خاک خانه سترد

Чу афросйоб далераш бидид

چو افراسیاب دلیرش بدید

Бадв гуфт к-эии номвар чаҳ расед

بدو گفت کای نامور چه رسید

Чаҳ афтод мари паҳлавони зода ро

چه افتاد مر پهلوان زاده را

Набояд ба ғами ҷони озода ро

نباید به غم جان آزاده را

Ҳамоно ки хстии зи дашти шикор

همانا که خستی ز دشت شکار

Вагар гаштӣ аз миҳмони сӯгвор

وگر گشتی از میهمان سوگوار

Чу бишунид рӯйин забон баргушод

چو بشنید رویین زبان برگشاد

Ки ҷовиди бодои сарафрози шод

که جاوید بادا سرافراز شاد

Вазони пас ҳамаи кори Бурзуи бадавӣ

وزان پس همه کار برزو بدوی

Бигуфташ ки чун буд пайкори ӯй

بگفتش که چون بود پیکار اوی

зи шҳрўу баҳроми гавҳари фуруш

ز شهرو و بهرام گوهر فروش

Сипоҳу сипаҳбад бадв дода ҳуш

سپاه و سپهبد بدو داده هوش

зи найрангу афсуну мурғу шрнг

ز نیرنگ و افسون و مرغ و شرنگ

Баровард гаштан ба сони паланг

برآورد گشتن به سان پلنگ

Ба фарҷоми фарзанди Суҳроби гашт

به فرجام فرزند سهراب گشت

Вазони пас марои дидаи пари оби гашт

وزان پس مرا دیده پر آب گشت

Взўи шодмон ( шуд ) дили тоҷи бахш

وزو شادمان(شد) دل تاج بخش

Сӯй систон ронад чун боди Рахш

سوی سیستان راند چون باد رخش

Чу бишунид афросйоби ин сухан

چو بشنید افراسیاب این سخن

Бадв тоза шуд бози дарди куҳан

بدو تازه شد باز درد کهن

Бузади дасту ҷома ба тан бар дарид

بزد دست و جامه به تن بر درید

Хурӯшӣ чу шери жён бар кашид

خروشی چو شیر ژیان بر کشید

Ҳаме кунад мӯӣу ҳамеи рехти об

همی کند موی و همی ریخت آب

зи дидаи сипаҳдори афросйоб

ز دیده سپهدار افراسیاب

Ҳаме гуфт ва худ ҷои гуфтор буд

همی گفت و خود جای گفتار بود

Ки бо ӯ замона ба пайкор буд

که با او زمانه به پیکار بود

Чаҳ гуеду тадбири ин кор чист

چه گویید و تدبیر این کار چیست

Бад-ӣни разми Бурзуи маро ёр кист

بدین رزم برزو مرا یار کیست

Ҳамоно ки аз мо битобед бахт

همانا که از ما بتابید بخت

з турон бихоҳад шудани тоҷу тахт

ز توران بخواهد شدن تاج و تخت

Нахоҳад гусастани ҳамеи тухми сом

نخواهد گسستن همی تخم سام

Ба гардун бар омад азин тухмаи ном

به گردون بر آمد ازین تخمه نام

Чаҳ гӯям яке рафт , ояд дигар

چه گویم یکی رفت، آید دگر

Бибандади дарин кӣна ҷустани камар

ببندد درین کینه جستن کمر

зи дастон бад омад ба туронён

ز دستان بد آمد به تورانیان

Барин номдорону ганди оварон

برین نامداران و گند آوران

Ту гӯйӣ бар он тухмаи гардони сипеҳр

تو گویی بر آن تخمه گردان سپهر

Ба хӯбӣ намӯда сети ҷовиди чеҳр

به خوبی نموده ست جاوید چهر

Ба кӣнаи ҷаҳони паҳлавони зин сипас

به کینه جهان پهلوان زین سپس

Намонад ба турони замини ҳеҷ кас

نماند به توران زمین هیچ کس

Нёсоидши теғи андари ниёам

نیاسایدش تیغ اندر نیام

Чу бо ӯ бпиўсти Бурзуу сом

چو با او بپیوست برزو و سام

Азу буд пайвастаи ҷонам ба бим

ازو بود پیوسته جانم به بیم

зи бими наҳифаши дили ман ду ним

ز بیم نهیبش دل من دو نیم

Кунун ёрӣамад мар ӯро ба ҷанг

کنون یاری امد مر او را به جنگ

Чу ошуфтаи шерону шарзаи паланг

چو آشفته شیران و شرزه پلنگ

Ба Эрону турон чу Бурзуӣ кист

به ایران و توران چو برزوی کیست

Барин кишвари мо бибояд гирист

برین کشور ما بباید گریست

Надонам чаҳ орад ба мо бар сипеҳр

ندانم چه آرد به ما بر سپهر

Ки бибаред аз мо ба якбори меҳр

که ببرید از ما به یکبار مهر

Чу Бурзуи набера чу рустами ниё

چو برزو نبیره چو رستم نیا

Намонад азин тухмаи гардӣ ба по

نماند ازین تخمه گردی به پا

зи рустами ҳаме буд турон ба ҷӯш

ز رستم همی بود توران به جوش

Дили номдорони навон бо хурӯш

دل نامداران نوان با خروش

Чу танҳо бадӣ дар сафи корзор

چو تنها بدی در صف کارزار

Чаҳ як марди пешаш чаҳ панҷаи ҳазор

چه یک مرد پیشش چه پنجه هزار

Кунун чун ду гирданд Бурзуӣу ӯй

کنون چون دو گردند برزوی و اوی

зи хӯн бузургон баронанд ҷӯй

ز خون بزرگان برانند جوی

Аз он пас набанданд туронён

از آن پس نبندند تورانیان

Ба кӣнаи камари пеши эрониён

به کینه کمر پیش ایرانیان

Каси ин достон дар замона нахонд

کس این داستان در زمانه نخواند

Ба турони ҳамеи хок бояд фишонд

به توران همی خاک باید فشاند

Бузургони турони пар аз хӯни ҷигар

بزرگان توران پر از خون جگر

зи оби ду дидаи ҳама рӯй тар

ز آب دو دیده همه روی تر

Бадв гуфт лашкар ки эй шаҳриёр

بدو گفت لشکر که ای شهریار

Набошад чу ту дар ҷаҳони номдор

نباشد چو تو در جهان نامدار

Набераи Фаридуну пӯри пашанг

نبیره فریدون و پور پشنگ

Ба дарёи гурезони зи бимати наҳанг

به دریا گریزان ز بیمت نهنگ

Ба кӣна чу ширў , ба неру чу пел

به کینه چو شیرو، به نیرو چو پیل

Ба дили абри баҳман , ба каф равад нил

به دل ابر بهمن، به کف رود نیل

Чу бар пушти шбрнги гардии савор

چو بر پشت شبرنگ گردی سوار

Чаҳ як тан ба пешат чаҳ сесад ҳазор

چه یک تن به پیشت چه سیصد هزار

Кунун ин ҳамаи бим ва зорӣ чарост

کنون این همه بیم و زاری چراست

Чунин паҳлавии ёлу бозу ки рост

چنین پهلوی یال و بازو که راست