Вазин рӯй гардони Эрони тамом

وزین روی گردان ایران تمام

Расиданди наздики айвони сом

رسیدند نزدیک ایوان سام

Ба хӯрдан ниҳоданд сари рӯзу шаб

به خوردن نهادند سر روز و شب

Нёсуд аз хандаи шани ҳеҷ лаб

نیاسود از خنده شان هیچ لب

Набад корашони ҷуз мева хуфт ва хӯрд

نبد کارشان جز می و خفت و خورد

Каси андешаи макр сӯсан накард

کس اندیشه مکر سوسن نکرد

Сари паҳлавонони з май гашти шод

سر پهلوانان ز می گشت شاد

Ба шодӣ ҷаҳондор карданд ёд

به شادی جهاندار کردند یاد

Ҳаме кас надонист шабро зи рӯз

همی کس ندانست شب را ز روز

Ҳамаи номдорон гетӣ фурӯз

همه نامداران گیتی فروز

Ҳаме гуфт ҳар кас ки чун ман дигар

همی گفت هر کس که چون من دگر

Ба майдон кӣна набандад камар

به میدان کینه نبندد کمر

Яке гуфт ман шери гирам ба даст

یکی گفت من شیر گیرم به دست

Шавад паст аз гурзи ман пели маст

شود پست از گرز من پیل مست

Ҳаме гуфт ҳар каси зи мардии хеш

همی گفت هر کس ز مردی خویش

Ба бегонаи мардум чаҳ бо марди хеш

به بیگانه مردم چه با مرد خویش

Дарин доварии Тӯс бар пой хост

درین داوری طوس بر پای خاست

Чунин гуфт чун ман ба Эрони нхост

چنین گفت چون من به ایران نخاست

зи тухми Фаридуну навзари нажод

ز تخم فریدون و نوذر نژاد

Надорад чу ман дайгарии чархи ёд

ندارد چو من دیگری چرخ یاد

Набошад чу ман гирд бо фару ёл

نباشد چو من گرد با فر و یال

На Гӯдарзи кшўод ва на пӯри зол

نه گودرز کشواد و نه پور زال

Чу бишунид Гӯдарз гуфто хамӯш

چو بشنید گودرز گفتا خموش

Нгўинди чунин мардуми тези ҳуш

نگویند چنین مردم تیز هوش

Чаҳ бешӣ кунӣ пеши озодагон

چه بیشی کنی پیش آزادگان

Ба вижаи бузургони кшўодгон

به ویژه بزرگان کشوادگان

Агар чанд аз ман туро шарм нест

اگر چند از من تو را شرم نیست

Касеро ба назд ту озарм нест

کسی را به نزد تو آزرم نیست

зи Бурзуати ҳам шарм ноед кунун

ز برزوت هم شرم ناید کنون

Ки дар хокат оварад аз зини нигун

که در خاکت آورد از زین نگون

Кунун мефузӯнӣ кунӣ пеши ӯй

کنون می فزونی کنی پیش اوی

Бидида ба майдон камобеш ӯй

بدیده به میدان کمابیش اوی

зи Гӯдарз чун Тӯс бишунид ин

ز گودرز چون طوس بشنید این

Чу шери дарандаи даромади зи кин

چو شیر درنده درامد ز کین

Бузади даст ва ханҷар кашид аз ниёам

بزد دست و خنجر کشید از نیام

Бузади дасти раҳоами фархундаи ном

بزد دست رهام فرخنده نام

Ба неру ҷудо кард ханҷари азуӣ

به نیرو جدا کرد خنجر ازوی

Бадв гуфт к-эии марди прхошҷўӣ

بدو گفت کای مرد پرخاشجوی

Агар нестии шарми рустами зи пеш

اگر نیستی شرم رستم ز پیش

Бидидӣ ҳамаи мардии варои хеш

بدیدی همه مردی ورای خویش

зи гардони туро пешаи ҷуз ҷанг нест

ز گردان تو را پیشه جز جنگ نیست

Чу широнти худ панҷа ҷанг нест

چو شیرانت خود پنجه جنگ نیست

Чу бишунид Тӯс ин баровард хашм

چو بشنید طوس این برآورد خشم

зи кӣнаи пар аз об карда ду чашм

ز کینه پر از آب کرده دو چشم

Ба асб андар омад сарафрози мард

به اسب اندر آمد سرافراز مرد

зи гарданда гардун баровард гирд

ز گردنده گردون برآورد گرد

Чу ӯ сӯии Эрони сар андар кашид

چو او سوی ایران سر اندر کشید

Чу рустам биёмад мар ӯро надид

چو رستم بیامد مر او را ندید

Нигаҳ кард аз ҳар сӯии чапу рост

نگه کرد از هر سوی چپ و راست

Чунин гуфт Тӯс сипаҳбад куҷост

چنین گفت طوس سپهبد کجاست

Чаҳ афтод кошФтаҳанд ин ҳама

چه افتاد کآشفته اند این همه

Чаҳ гург андар омад миёни рама

چه گرگ اندر آمد میان رمه

Ба беҳудаи ин доварӣ аз чаҳ хост

به بیهوده این داوری از چه خاست

Дили номдорон пар анда чарост

دل نامداران پر انده چراست

Бадв гуфт Бурзуии к-эии паҳлавон

بدو گفت برزوی کای پهلوان

Ба коми ту бодои сипеҳри равон

به کام تو بادا سپهر روان

Ба бе донишии Тӯсро ёр нест

به بی دانشی طوس را یار نیست

Ба ҷузи ҷанг ҷустани варо кор нест

به جز جنگ جستن ورا کار نیست

Надорад ба гетӣ касеро ба мард

ندارد به گیتی کسی را به مرد

зи Гӯдарз ва раҳоам ҷӯяд набард

ز گودرز و رهام جوید نبرد

Ҳама аз Фаридун сухан гуфту бас

همه از فریدون سخن گفت و بس

Ҷуз аз худ надонад дигар ҳеҷ кас

جز از خود نداند دگر هیچ کس

Баровард бозу ва ханҷар кашид

برآورد بازو و خنجر کشید

Ҳамеи хост аз тани сарашро бурид

همی خواست از تن سرش را برید

зи дасташ бурун кард раҳоами гирд

ز دستش برون کرد رهام گرد

Ҳамаи панҷау даст ӯ кард хирад

همه پنجه و دست او کرد خرد

Бурун шуд зи Гӯдарзёни пари зи хашм

برون شد ز گودرزیان پر ز خشم

зи кӣна чу ду тос хӯн карда чашм

ز کینه چو دو طاس خون کرده چشم

Зкон ва ?данон шуд зи хонаи бурун

زکان و دنان شد ز خانه برون

Ҳамоно ки шуд пеши хусрав кунун

همانا که شد پیش خسرو کنون

Фаромарзро гуфт к-эй бе хирад

فرامرز را گفت کای بی خرد

Аз озодагони ин кӣ андар хӯрд

از آزادگان این کی اندر خورد

Ҳамонаст Тӯси сипаҳбад ки гуфт

همان است طوس سپهبد که گفت

Намонад нажоду ҳунар дар наҳуфт

نماند نژاد و هنر در نهفت

Ҷаҳондори Гӯдарзи кшўодгон

جهاندار گودرز کشوادگان

Чу донад ҳамеи хуии озодагон

چو داند همی خوی آزادگان

Ҳамон тезӣу тунди хуии Тӯс

همان تیزی و تند خویی طوس

Набоист бастан барин гӯнаи кӯс

نبایست بستن برین گونه کوس

Чунин гуфт бо Бурзуии номвар

چنین گفت با برزوی نامور

Ндонӣ ту ойини гетии магар

ندانی تو آیین گیتی مگر

Ки бад номӣ ояд ба фарҷоми азин

که بد نامی آید به فرجام ازین

Чунин гуфт донои Эрони замин

چنین گفت دانای ایران زمین

Ки бар мизбони миҳмони подшост

که بر میزبان میهمان پادشاست

Ту он кун ки аз номдорон сазост

تو آن کن که از نامداران سزاست

Чунин гуфт рустам ба Гӯдарзи пас

چنین گفت رستم به گودرز پس

Ки чун ту ба дониш ндонем кас

که چون تو به دانش ندانیم کس

Ҷаҳони паҳлавони Тӯс бедониш аст

جهان پهلوان طوس بی دانش است

На ҳамчун ту аз рой бо ромиш аст

نه همچون تو از رای با رامش است

Валикини зи тухм каёнаст Тӯс

ولیکن ز تخم کیان است طوس

Набоист кардани мар ӯро фусӯс

نبایست کردن مر او را فسوس

зи баҳри ман акнӯну дастони сом

ز بهر من اکنون و دستان سام

Ба ҷону сари шоҳи фархундаи ном

به جان و سر شاه فرخنده نام

Нтобӣ зи фармони ман ҳеҷ сар

نتابی ز فرمان من هیچ سر

Бар он сон ки дории нажоду гуҳар

بر آن سان که داری نژاد و گهر

Шӯй аз паии Тӯси навзари давон

شوی از پی طوس نوذر دوان

Ба дасти оре ӯро ба раҳ бар равон

به دست آری او را به ره بر روان

Ки ҳар кас каз эдар шавад пеши ӯй

که هر کس کز ایدر شود پیش اوی

Наёяд ба гуфтор ӯ кӣнаи ҷӯй

نیاید به گفتار او کینه جوی

Набошадат нанагӣ ки шаҳ зода аст

نباشدت ننگی که شه زاده است

зи тухми бузургон озода аст

ز تخم بزرگان آزاده است

Чу бишунид Гӯдарз омад давон

چو بشنید گودرز آمد دوان

Бар ани сон ки фармӯдаи бади паҳлавон

بر ان سان که فرموده بد پهلوان

Замонӣ бар омад ҷаҳони ҷӯии Гев

زمانی بر آمد جهان جوی گیو

Чунин гуфт к-эии номбурдори ню

چنین گفت کای نامبردار نیو

Ту донеи сипаҳдори Гӯдарз ро

تو دانی سپهدار گودرز را

Ҳамон номвари Тӯс бо арз ро

همان نامور طوس با ارز را

Агар чанд Гӯдарз фарзона аст

اگر چند گودرز فرزانه است

Азуи Тӯси пари кин ва девона аст

ازو طوس پر کین و دیوانه است

Шавам аз паии номдорони давон

شوم از پی نامداران دوان

Ба чарбӣ биҷӯем дил ҳар давон

به چربی بجویم دل هر دوان

Бадв гуфт рустам ки фармони ту рост

بدو گفت رستم که فرمان تو راست

Бар он рои рӯи кати ҳамеи рои хост

بر آن رای رو کت همی رای خواست

Чу хуршеди гашт аз бар чархи рост

چو خورشید گشت از بر چرخ راست

Ҷаҳони ҷӯии Густаҳм бар пой хост

جهان جوی گستهم بر پای خاست

Ба рустам чунин гуфт к-эии паҳлавон

به رستم چنین گفت کای پهلوان

Дили корзору хирадро равон

دل کارزار و خرد را روان

Ту доне ки аз навзари шаҳриёр

تو دانی که از نوذر شهریار

Надорам ба ҷузи Тӯсро ёдгор

ندارم به جز طوس را یادگار

Чу Гӯдарз ва чун Геви ду ҷанги ҷӯй

چو گودرز و چون گیو دو جنگ جوی

Надонам чаҳ ояд мар ӯро ба рӯй

ندانم چه آید مر او را به روی

Марои дили азин ҳар ду бар бими гашт

مرا دل ازین هر دو بر بیم گشت

зи дарди бародар ба ду ним гашт

ز درد برادر به دو نیم گشت

Бадв гуфт рустам бирав шодмон

بدو گفت رستم برو شادمان

Миёнҷӣ ҳаме бош бар ҳар давон

میانجی همی باش بر هر دوان

Чу берун шуд аз кохи рустам ба кин

چو بیرون شد از کاخ رستم به کین

Ба асб андар омад з рӯй замин

به اسب اندر آمد ز روی زمین

Ҳаме ронад бора ба кирдори бод

همی راند باره به کردار باد

Магар бингарад Тӯсу Гӯдарзи шод

مگر بنگرد طوس و گودرز شاد

Чу Густаҳм аз пеш рустам бирафт

چو گستهم از پیش رستم برفت

Дили бежан аз дарди эшон бтФт

دل بیژن از درد ایشان بتفت

Ҳаме гуфт оё чаҳ шояд бадан

همی گفت آیا چه شاید بدن

Нишоед барин кори дам бар задан

نشاید برین کار دم بر زدن

Чу гул ҳар замонӣ ҳаме бушковед

چو گل هر زمانی همی بشکفید

Сиришкаши зи дида ба рухи брчкид

سرشکش ز دیده به رخ برچکید

Нигаҳ кард рустами бадви ногаҳон

نگه کرد رستم بدو ناگهان

Бадв гуфт к-эии паҳлавони ҷаҳон

بدو گفت کای پهلوان جهان

Чаро нои шикебии ту бар ҷои хеш

چرا نا شکیبی تو بر جای خویش

Чаҳ андеша омадат акнӯн ба пеш

چه اندیشه آمدت اکنون به پیش

Бадв гуфт бежан ки эй паҳлавон

بدو گفت بیژن که ای پهلوان

зи андешаи гаштами шикастаи равон

ز اندیشه گشتم شکسته روان

Надонам ки аз Тӯсу Гӯдарзу Гев

ندانم که از طوس و گودرز و گیو

Чаҳ ояд барин дашту Густаҳми ню

چه آید برین دشت و گستهم نیو

Агар паҳлавон рой бинад ки ман

اگر پهلوان رای بیند که من

Шавам аз паии номдори анҷуман

شوم از پی نامدار انجمن

Ба бежан чунин гуфт рустам ки хез

به بیژن چنین گفت رستم که خیز

Барангез аз ҷои шбрнги тез

برانگیز از جای شبرنگ تیز

Набояд ки пархоши ҷӯӣу ҷанг

نباید که پرخاش جویی و جنگ

Ҳамаи номи нек ту гардад ба нанг

همه نام نیک تو گردد به ننگ

Чу бишунид бежани зи рустами чунин

چو بشنید بیژن ز رستم چنین

зи ҳомӯн бар омад ба болои зин

ز هامون بر آمد به بالای زین

Паии асби гардон Эрон гирифт

پی اسب گردان ایران گرفت

Ба дили монда аз кори эшон шигифт

به دل مانده از کار ایشان شگفت

Бар омад барин бар замонии дароз

بر آمد برین بر زمانی دراز

Наомад ҳамеи Тӯсу Гӯдарзи боз

نیامد همی طوس و گودرز باز

Дили рустами андеша Эй кард бад

دل رستم اندیشه ای کرد بد

Чунон каз раҳ номдорон сазад

چنان کز ره نامداران سزد

Чунин гуфт з андӯҳ бигузашт кор

چنین گفت ز اندوه بگذشت کار

Ҳамоно сар омад варои рӯзгор

همانا سر آمد ورا روزگار

Замонии з ҳар гӯна андеша кард

زمانی ز هر گونه اندیشه کرد

Дили хеш аз андеша чун беша кард

دل خویش از اندیشه چون بیشه کرد

Бипечед бар хештани паҳлавон

بپیچید بر خویشتن پهلوان

Шуд аз кори эшон халидаи равон

شد از کار ایشان خلیده روان

Чунин гуфт аз он пас фаромарз ро

چنین گفت از آن پس فرامرز را

Сарафрози номӣ бо арз ро

سرافراز نامی با ارز را

Ки аз кор гардон шудам дили ғамӣ

که از کار گردان شدم دل غمی

зи андеша дар ҷонам омад камӣ

ز اندیشه در جانم آمد کمی

Ҳар он гуҳ ки бошад марои рӯзи ҷанг

هر آن گه که باشد مرا روز جنگ

Ҳаме ҷустани оради марои пойу чанг

همی جستن آرد مرا پای و چنگ

Надонам чаҳ ояд азин кин ба ман

ندانم چه آید ازین کین به من

Чаҳ хезад аз ошӯби ин анҷуман

چه خیزد از آشوب این انجمن

Бабанд аз паии роҳ рафтани миён

ببند از پی راه رفتن میان

Магари бози байнами эрониён

مگر باز بینم ایرانیان

Ба ҷавшан бпушон нахустин ?бирт

به جوشن بپوشان نخستین برت

Яке трги рӯмии буна бар сарат

یکی ترگ رومی بنه بر سرت

БроФрози бозу ба гурзи гарон

برافراز بازو به گرز گران

Чу ошуфтаи шерони Мозандарон

چو آشفته شیران مازندران

Барангези бора ба кирдори бод

برانگیز باره به کردار باد

Набояд ба раҳ бар ҳамеи лаби кушод

نباید به ره بر همی لب گشاد

Бигӯ бо сарафрози Гӯдарзу Гев

بگو با سرافراز گودرز و گیو

Ки эй номдорони вгрдони ню

که ای نامداران وگردان نیو

Ҳаме чашм дорам ки гирданд боз

همی چشم دارم که گردند باز

Ҳамаи номдорни гардани фароз

همه نامدارن گردن فراز

Фаромарз бишунид ин аз падар

فرامرز بشنید این از پدر

Ба гарданда гардун баровард сар

به گردنده گردون برآورد سر

Нишаст аз бар бораи роҳвар

نشست از بر باره راهور

Хурушон ба кирдори шери шикор

خروشان به کردار شیر شکار

Чу омад фаромарз аз дар бурун

چو آمد فرامرز از در برون

Ба Бурзу чунин гуфт рустам кунун

به برزو چنین گفت رستم کنون

Бисозем бар базм чун кунем

بسازیم بر بزم چون کنیم

Барин хастагӣ бар чаҳ афсун кунем

برین خستگی بر چه افسون کنیم

Бадв гуфт Бурзуии к-эии номвар

بدو گفت برزوی کای نامور

Набояд ба ғами худ дили тоҷўр

نباید به غم خود دل تاجور

Набояд чунин дили дарин кори баст

نباید چنین دل درین کار بست

Ба андеша аз марги ҳаргиз ки раст

به اندیشه از مرگ هرگز که رست

Чунин буд то буд гардони сипеҳр

چنین بود تا بود گردان سپهر

Гуҳии заҳру кину гуҳии нӯшу меҳр

گهی زهر و کین و گهی نوش و مهر

Дарин доварӣ буд Бурзуии шер

درین داوری بود برزوی شیر

Ки золи сарафрози гирди далер

که زال سرافراز گرد دلیر

зи хоб андар омад ҳаме бингаред

ز خواب اندر آمد همی بنگرید

Дар айвони рустами ялонро надид

در ایوان رستم یلان را ندید

Ба ҷузи паҳлавони рустами номдор

به جز پهلوان رستم نامدار

Абои Бурзуии гирди шери шикор

ابا برزوی گرد شیر شکار

( ба рустам чунин гуфт золи савор

(به رستم چنین گفت زال سوار

Куҷо рафт Гӯдарзу Тӯси он ду ёр )

کجا رفت گودرز و طوس آن دو یار)

Ба мастӣ ба нахҷӣр гӯрон шуданд

به مستی به نخجیر گوران شدند

Вагар пеши шоҳ далерон шуданд

وگر پیش شاه دلیران شدند

Бадв гуфт рустам ки эй паҳлавон

بدو گفت رستم که ای پهلوان

Сари номдорону пушти гӯон

سر نامداران و پشت گوان

Чаҳ гӯям зи кирдори эрониён

چه گویم ز کردار ایرانیان

Ба пархоши баста ҳамеша миён

به پرخاش بسته همیشه میان

Ки Тӯси сипаҳбади бад-ӣни анҷуман

که طوس سپهبد بدین انجمن

Сухан гуфт аз мардии хештан

سخن گفت از مردی خویشتن

Бар ошуфту Гӯдарзро сард гуфт

بر آشفت و گودرز را سرد گفت

Сари анҷумани ноҷавон мард гуфт

سر انجمن ناجوان مرد گفت

зи кӣна ба шамшер ёзид даст

ز کینه به شمشیر یازید دست

Дар омад аз он пас з ҷой нишаст

در آمد از آن پس ز جای نشست

Ҳамаи достони пеш дастон бигуфт

همه داستان پیش دستان بگفت

Ҳамеи оби дида ба мижгон бирафт

همی آب دیده به مژگان برفت

Бипурсед зол аз фаромарзи шер

بپرسید زال از فرامرز شیر

Бар ошуфт бо паҳлавони далер

بر آشفت با پهلوان دلیر

Ба рустам чунин гуфт к-эй бе хирад

به رستم چنین گفت کای بی خرد

зи ту ин чунин рой кӣ дар хӯрд

ز تو این چنین رای کی در خورد

Фаромарзрогар бад ояд ба рӯй

فرامرز را گر بد آید به روی

Чаҳ гӯйӣ ба гардони прхошҷўӣ

چه گویی به گردان پرخاشجوی

Ндонӣ магари Тӯсу Гӯдарзу Гев

ندانی مگر طوس و گودرز و گیو

Ҳамон бежани Геву Густаҳми ню

همان بیژن گیو و گستهم نیو

зи дарди ту дилашон набошад тиҳӣ

ز درد تو دلشان نباشد تهی

Вагар тоҷи зарашон ба сар бар наҳй

وگر تاج زرشان به سر بر نهی

Ба кӣнаи ҳамеи тез ва девона анд

به کینه همی تیز و دیوانه اند

Нажоди туро низ бегона анд

نژاد تو را نیز بیگانه اند

Бирав бар яке пеш дастӣ кунад

برو بر یکی پیش دستی کند

Баҳонаи пас он гоҳ мастӣ кунад

بهانه پس آن گاه مستی کند

Бигуфт ин ва аз ҷойгаҳи ?бардамӣад

بگفت این و از جایگه بردمید

Хурӯшӣ чу шери жён бар кашид

خروشی چو شیر ژیان بر کشید

Биёред гуфто кунун ҷавшанам

بیارید گفتا کنون جوشنم

Ки бимаст то дили зи тан бар кунам

که بیم است تا دل ز تن بر کنم

Бапушед ҷавшан чу шери жён

بپوشید جوشن چو شیر ژیان

Бибаст аз паии роҳ рафтани миён

ببست از پی راه رفتن میان

Нишаст аз бар бораи тези гом

نشست از بر باره تیز گام

Ту гуфтӣ магар зинда шуд бози сом

تو گفتی مگر زنده شد باز سام

Бапушед асбаш ба бар гстўон

بپوشید اسبش به برگستوان

Чунон чун буд созу разми каён

چنان چون بود ساز و رزم کیان

Ба дасти андаруни гурзи соми савор

به دست اندرون گرز سام سوار

Ба оҳани даруни ғарқаи шери шикор

به آهن درون غرقه شیر شکار

Камони киёнӣ ба бозуи дарун

کمان کیانی به بازو درون

Бар он бора бар чун ки бесутун

بر آن باره بر چون که بیستون

Ба Бурзу чунин гуфт золи далер

به برزو چنین گفت زال دلیر

Ки эй номвари бабру дарандаи шер

که ای نامور ببر و درنده شیر

Бидон гуҳ ки ман чун ту будам , ба ҷанг

بدان گه که من چون تو بودم، به جنگ

Чаҳ рӯбоҳи пешам чаҳ шарзаи паланг

چه روباه پیشم چه شرزه پلنگ

Чунин чанбарии гашти ёли ялӣ

چنین چنبری گشت یال یلی

Нтобам ҳамеи ханҷари кобулӣ

نتابم همی خنجر کابلی

Агар ном дастон навиштӣ бар об

اگر نام دستان نوشتی بر آب

Нмондӣ ба оби андаруни ҳеҷ тоб

نماندی به آب اندرون هیچ تاب

Яке трги чинӣ ба сар бар ниҳод

یکی ترگ چینی به سر بر نهاد

Ҳаме рафт тозон ба кирдори бод

همی رفت تازان به کردار باد

Чу бар бораи пел пайкар нишаст

چو بر باره پیل پیکر نشست

Камандӣ ба фитрок бора бибаст

کمندی به فتراک باره ببست

Хурӯшӣ бар оварад чун нараҳ шер

خروشی بر آورد چون نره شیر

Ба кӣна ҳаме рафт гирди далер

به کینه همی رفت گرد دلیر

Ту гуфтӣ надорад ба тан дар равон

تو گفتی ندارد به تن در روان

зи андешаи номвари паҳлавон

ز اندیشه نامور پهلوان

Ҳаме гуфт оё барин дашти кин

همی گفت آیا برین دشت کین

Чаҳед зи гардони Эрони замин

چه اید ز گردان ایران زمین

Ҷаҳони паҳлавони золи соми савор

جهان پهلوان زال سام سوار

Ҳаме рафт бар сони шери шикор

همی رفت بر سان شیر شکار

зи ҳафт сад ҳамоно фузун буд сол

ز هفت صد همانا فزون بود سال

зи неру ба гардуни баровардаи ёл

ز نیرو به گردون برآورده یال

На буд ва на ҳаст ва на бошад дигар

نه بود و نه هست و نه باشد دگر

Чу зол ва чу рустам дигар номвар

چو زال و چو رستم دگر نامور

Ба раҳ бар набӯдаш зи тезии замон

به ره بر نبودش ز تیزی زمان

Ҳаме рафт бар сони боди дмон

همی رفت بر سان باد دمان

Агар чанд бади перу баргаштаи рӯз

اگر چند بد پیر و برگشته روز

Ҳаме тофт чун меҳр гетӣ фурӯз

همی تافت چون مهر گیتی فروز

Чу Бурзу нигаҳ кард дар рӯй ӯй

چو برزو نگه کرد در روی اوی

Надонист касро ба гетии чунуӣ

ندانست کس را به گیتی چنوی

Ба рустам чунин гуфт к-эии паҳлавон

به رستم چنین گفت کای پهلوان

Сари номдорону пушти гӯон

سر نامداران و پشت گوان

Ба дён ки турони ҳама дида ам

به دیان که توران همه دیده ام

Ҳамаи кишвар тарк гардӣда ам

همه کشور ترک گردیده ام

Надидам савории бад-ӣни фари вёл

ندیدم سواری بدین فر ویال

Ки соми Наримонаши хондаи сети зол

که سام نریمانش خوانده ست زال

Ту гуфтӣ ки ширии сет бар пушти пел

تو گفتی که شیری ست بر پشت پیل

Ва ё кӯҳи Албурз дар оби нил

و یا کوه البرز در آب نیل

Ба рӯзи ҷавонӣ ҳамоно ки абр

به روز جوانی همانا که ابر

Ба хоки сияҳ дар фикандӣ ҳужабр

به خاک سیه در فکندی هژبر

Замона наёрад ҳамоно чунин

زمانه نیارد همانا چنین

Дигар номадорӣ ба Эрону чин

دگر نامداری به ایران و چین

Чу будам бар оварад пайкори ҷӯй

چو بودم بر آورد پیکار جوی

Марои орзӯ буд дидори ӯй

مرا آرزو بود دیدار اوی

Чу дидам ҷаҳони паҳлавонро чунин

چو دیدم جهان پهلوان را چنین

БиФзўди меҳрами зи пайкору кин

بیفزود مهرم ز پیکار و کین

Бгрид бар он каси ҳамеи рӯзгор

بگرید بر آن کس همی روزگار

Ки ҷӯяд зи дастони ҳамеи корзор

که جوید ز دستان همی کارزار

Чу золи сипаҳбади барангехти асб

چو زال سپهبد برانگیخت اسب

Ҳаме рафт бар сони озари гшсб

همی رفت بر سان آذر گشسب

Чу Бурзуӣ ( ва ) рустам ба хӯрдан нишаст

چو برزوی (و) رستم به خوردن نشست

Парастор шуд кӯдак май параст

پرستار شد کودک می پرست

Навой муғоне ва овоӣ равад

نوای مغانی و آوای رود

Ба парвини расонидаи бонги сурӯд

به پروین رسانیده بانگ سرود

Кунун бозгардам ба оғози кор

کنون بازگردم به آغاز کار

Бигӯям ки чун буд Тӯси савор

بگویم که چون بود طوس سوار

Нигаҳ кун чаҳ аўрд ӯро ба пеш

نگه کن چه اورد او را به پیش

Ҳамеи гашти гардуну кирдори хеш

همی گشت گردون و کردار خویش