Чу мари Гевро баради прхошхр
چو مر گیو را برد پرخاشخر
Падед омад аз даври бор дигар
پدید آمد از دور بار دگر
Сутуру хурӯшу ҳмидўни савор
ستور و خروش و همیدون سوار
Дарахшидани теғи оҳани гузор
درخشیدن تیغ آهن گزار
зи мастии хурӯшанда чун шери нар
ز مستی خروشنده چون شیر نر
Ба гардуни расидаи сари кӣнаи вар
به گردون رسیده سر کینه ور
Ҳаме ронад бора ба кирдори бод
همی راند باره به کردار باد
Каз он равшанои дилаши гашти шод
کز آن روشنایی دلش گشت شاد
Чу омад ба наздики он ҷойгоҳ
چو آمد به نزدیک آن جایگاه
Сарафрози гардону дастури шоҳ
سرافراز گردان و دستور شاه
Замонӣ ба хайма ҳаме бингаред
زمانی به خیمه همی بنگرید
Хурӯшӣ чу шери жён бар кашид
خروشی چو شیر ژیان بر کشید
Ки эй меҳтар аз хаймаи беруни хиром
که ای مهتر از خیمه بیرون خرام
Ба ман рӯй бинмоӣ ва баргӯӣ ном
به من روی بنمای و برگوی نام
Ҳам инҳо ки буданд дар пеши ман
هم اینها که بودند در پیش من
Сари афрози шерони сари анҷуман
سر افراز شیران سر انجمن
Марои бозгу то куҷо рафта анд
مرا بازگو تا کجا رفته اند
Ба назд ту ё давртар хуфта анд
به نزد تو یا دورتر خفته اند
Чу бишунид сӯсан биёмад ба дар
چو بشنید سوسن بیامد به در
Ба наздики он паҳлуи номвар
به نزدیک آن پهلو نامور
Бадв гуфт к-эии номвари паҳлавон
بدو گفت کای نامور پهلوان
Чаро брдмидии чўшири жён
چرا بردمیدی چوشیر ژیان
Надидам касеро дарин роҳи ман
ندیدم کسی را درین راه من
Ки эдар расидам ба бегоҳи ман
که ایدر رسیدم به بیگاه من
Гризонм аз бими афросйоб
گریزانم از بیم افراسیاب
Ба наздики хусрави бад-ӣн рӯй об
به نزدیک خسرو بدین روی آب
Чу бишунидам аз ту бад-ӣни сони хурӯш
چو بشنیدم از تو بدین سان خروش
зи ман барадии ором бо сабру ҳуш
ز من بردی آرام با صبر و هوش
Чунон омад андари дили ман гумон
چنان آمد اندر دل من گمان
Ки аз шаҳри турони яке паҳлавон
که از شهر توران یکی پهلوان
зи наздики афросйоби далер
ز نزدیک افراسیاب دلیر
Биёмад пас ман ба кирдори шер
بیامد پس من به کردار شیر
Кунун чун маро дид бФзўди кин
کنون چون مرا دید بفزود کین
з хӯнам кунад сурх рӯй замин
ز خونم کند سرخ روی زمین
Чу дидам бар ойини Эрони ту ро
چو دیدم بر آیین ایران تو را
БиФзўди шодӣ ту гуфтӣ маро
بیفزود شادی تو گفتی مرا
Чаҳ ҷӯӣ чаҳ номии марои бозгуӣ ?
چه جویی چه نامی مرا بازگوی؟
Сӯии равшании ой ва бинмоӣ рӯй
سوی روشنی آی و بنمای روی
Чўбшниди Густаҳм овоз дод
چوبشنید گستهم آواز داد
Бадв гуфт к-эии дилбари поки зод
بدو گفت کای دلبر پاک زاد
Марои номи Густаҳми гирди далер
مرا نام گستهم گرد دلیر
Ки бигурезад аз пеш ман нараҳ шер
که بگریزد از پیش من نره شیر
Марои Тӯси навзари бародар буд
مرا طوس نوذر برادر بود
Натарсам агар душмани озар буд
نترسم اگر دشمن آذر بود
Кунун Тӯсу Гӯдарзу кшўоду Гев
کنون طوس و گودرز و کشواد و گیو
Бад-ӣни роҳи рафтанди гардони ню
بدین راه رفتند گردان نیو
Аз айвони рустам ба хашм омаданд
از ایوان رستم به خشم آمدند
Ҳамаи базм ӯро ба ҳам бар заданд
همه بزم او را به هم بر زدند
Паии асб эшон гирифтам давон
پی اسب ایشان گرفتم دوان
Туро дидам эдар бад-ӣни сони навон
تو را دیدم ایدر بدین سان نوان
Агар ҳаст ҷомӣ биовар замӣ
اگر هست جامی بیاور زمی
Ки махмурии афканди моро зпӣ
که مخموری افکند ما را زپی
Бихандед сӯсани зи гуфтори ӯй
بخندید سوسن ز گفتار اوی
Ҳаме шодмон шуд зи дидори ӯй
همی شادمان شد ز دیدار اوی
Ба хайма дарун рафт хуршед рӯй
به خیمه درون رفت خورشید روی
Биоварад ҷомӣ ба наздики ӯй
بیاورد جامی به نزدیک اوی
Ба дасти сари афроз Густаҳм дод
به دست سر افراز گستهم داد
зи шодии сипаҳдор овоз дод
ز شادی سپهدار آواز داد
Ки ободи бодо ҳамеша танат !
که آباد بادا همیشه تنت!
Мабодо ба гетии ҳамаи душманат !
مبادا به گیتی همه دشمنت!
Бигуфт ин ва он ҷом медар кашид
بگفت این و آن جام می در کشید
БиФтоди асбаши азу дар рамед
بیفتاد اسبش ازو در رمید
Паии асби Густаҳм навзар гирифт
پی اسب گستهم نوذر گرفت
Биоварад зон пас варо бар гирифт
بیاورد زان پس ورا بر گرفت
Ббрдш бар он дизи варои пилсм
ببردش بر آن دز ورا پیلسم
Набӯдаш ба дили андаруни ҳеҷ ғам
نبودش به دل اندرون هیچ غم
Ба хам камандаш бибаст устувор
به خم کمندش ببست استوار
Дигар бора омад ба боми ҳисор
دگر باره آمد به بام حصار