Фаромарз каз пеш рустам бирафт

فرامرز کز پیش رستم برفت

Паии асби гардон Эрон гирифт

پی اسب گردان ایران گرفت

Ба кирдори дарёии кин бар дамид

به کردار دریای کین بر دمید

Ҳаме ронад то назд хайма расед

همی راند تا نزد خیمه رسید

Нигаҳ кард ва дид андари он содаи дашт

نگه کرد و دید اندر آن ساده دشت

Ки чашмаши зи дидор ӯ хираи гашт

که چشمش ز دیدار او خیره گشت

Нишони паии асби эрониён

نشان پی اسب ایرانیان

Бидон ҷойгаҳ дид шери жён

بدان جایگه دید شیر ژیان

Чунин гуфт бо худ ки ин гирд чист

چنین گفت با خود که این گرد چیست

Чунин хаймау ҷойгаҳ он кист

چنین خیمه و جایگه آن کیست

Фурӯ монад бар ҷой ва андеша кард

فرو ماند بر جای و اندیشه کرد

зи кирдори ин гунбади лоҷувард

ز کردار این گنبد لاجورد

Ҳамон асб бежан хурӯшед сахт

همان اسب بیژن خروشید سخت

Бидонаст бежан ки бархест бахт

بدانست بیژن که برخاست بخت

Ҳам овози асби фаромарзи шер

هم آواز اسب فرامرز شیر

Бидонаст худ паҳлавони далер

بدانست خود پهلوان دلیر

Ба овоз гуфт эй гӯи паҳлавон

به آواز گفت ای گو پهلوان

Нигаҳи дори худро азин бадгумон

نگه دار خود را ازین بدگمان

Ки бастаи сети гардон ба афсуну ранг

که بسته ست گردان به افسون و رنگ

Ба гардан дар эшон ҳамеи полҳнг

به گردن در ایشان همی پالهنگ

Набояд ки чун мо барин дашти кин

نباید که چون ما برین دشت کین

Шӯии бастае паҳлавони замин

شوی بسته ای پهلوان زمین

Фаромарз бишунид овози ӯй

فرامرز بشنید آواز اوی

Бар ӯ ошкоро шуд он рози ӯй

بر او آشکارا شد آن راز اوی

Аннанро аз он ҷой бартофт зуд

عنان را از آن جای برتافت زود

Барангехти бора ба кирдори дӯд

برانگیخت باره به کردار دود

Карона гирифташ аз он ҷойгоҳ

کرانه گرفتش از آن جایگاه

Ҳаме кард ҳар сӯй дар раҳи нигоҳ

همی کرد هر سوی در ره نگاه

Фаромарз чун як замон бингаред

فرامرز چون یک زمان بنگرید

Яке дид комд бар он сӯи падед

یکی دید کآمد بر آن سو پدید

Саворӣ ба кирдори шери жён

سواری به کردار شیر ژیان

Ба оҳан дарун карда танро ниҳон

به آهن درون کرده تن را نهان

Ба боло чу кӯҳ ва ба чеҳра чу хӯн

به بالا چو کوه و به چهره چو خون

Ду бозу ба кирдори рони ҳиўн

دو بازو به کردار ران هیون

Фаромарзи рустам чу ӯро бидид

فرامرز رستم چو او را بدید

Саропои он таркро бингаред

سراپای آن ترک را بنگرید

Пар андеша шуд зон гӯи номвар

پر اندیشه شد زان گو نامور

Бидонаст найранги он чора гар

بدانست نیرنگ آن چاره گر

Ба дил гуфт то ман бибастам камар

به دل گفت تا من ببستم کمر

Надидам чунин тарки прхошхр

ندیدم چنین ترک پرخاشخر

Ба турону Эрони чуну мард нест

به توران و ایران چنو مرد نیست

Ба мардии мар ӯро ҳамовард нест

به مردی مر او را هماورد نیست

Надидам ман инро ба турони замин

ندیدم من این را به توران زمین

На аз номдорон шунидам чунин

نه از نامداران شنیدم چنین

зи ҳаргунае бо худ андеша кард

ز هرگونه ای با خود اندیشه کرد

Хирадмандии он ҷойгаҳ пеша кард

خردمندی آن جایگه پیشه کرد

БроФрохти бозу ба гурзи гарон

برافراخت بازو به گرز گران

Ба монандаи путки оҳангарон

به ماننده پتک آهنگران

Хурӯшӣ чу шер жён баркашид

خروشی چو شیر ژیان برکشید

Ту гуфтӣ ки дарёи ҳаме бар дарид

تو گفتی که دریا همی بر درید

Чунин гуфт бо ӯ сипаҳбад ба хашм

چنین گفت با او سپهبد به خشم

Чаҳ дории зи эрониёни кину хашм

چه داری ز ایرانیان کین و خشم

зи номи оварони мари туро ном чист

ز نام آوران مر تو را نام چیست

Ки зояндаро бар ту бояд гирист

که زاینده را بر تو باید گریست

зи турон ба зи аввал ба кин омадӣ

ز توران به ز اول به کین آمدی

Ба чора ба Эрон замин омадӣ

به چاره به ایران زمین آمدی

Чу мори сияҳро сар ояд замон

چو مار سیه را سر آید زمان

Ба пеш кушанда шавад тознон

به پیش کشنده شود تازنان

Кунун як замони пои дори андакӣ

کنون یک زمان پای دار اندکی

На бар даст ангушт бошад яке

نه بر دست انگشت باشد یکی

Ба дастон гирифтӣ сипаҳдори Гев

به دستان گرفتی سپهدار گیو

Ҳамон паҳлавонону гардони ню

همان پهلوانان و گردان نیو

Чу тарки диловари мар ӯро бидид

چو ترک دلاور مر او را بدید

Бидон гӯнаи овоӣ ӯро шунид

بدان گونه آوای او را شنید

Ба дил гуфт моно ки ин ҷанги ҷӯй

به دل گفت مانا که این جنگ جوی

Ки рӯй андар оварад бо ман ба рӯй

که روی اندر آورد با من به روی

Ҷаҳони паҳлавони номвар рустам аст

جهان پهلوان نامور رستم است

Ки чун ӯ набарда ба гетӣ кам аст

که چون او نبرده به گیتی کم است

Вазони пас бадв гуфт агар номи хеш

وزان پس بدو گفت اگر نام خویش

Бигӯе биёбӣ зи ман коми хеш

بگویی بیابی ز من کام خویش

Чаҳ номӣ ва аз тухма кистӣ ?

چه نامی و از تخمه کیستی؟

Бад-ӣни сони хурӯшанда аз чистӣ ?

بدین سان خروشنده از چیستی؟

Чаҳ пўиии бад-ӣни дашти тира ба шаб ?

چه پویی بدین دشت تیره به شب‌‌؟

зи бими камандами кушодаи ду лаб

ز بیم کمندم گشاده دو لب

Бидон то бидонам ки бар дасти ман

بدان تا بدانم که بر دست من

Ки шуд кушта зон номдори анҷуман ?

که شد کشته زان نامدار انجمن‌‌؟

Чу бишунид азин гӯнаи гуфтори ӯй

چو بشنید ازین گونه گفتار اوی

Биҷӯшед аз кӣнаи пархоши ҷӯй

بجوشید از کینه پرخاش جوی

Чунин дод посухи варои паҳлавон

چنین داد پاسخ ورا پهلوان

Набошад ҳамеи номи ман дар ниҳон

نباشد همی نام من در نهان

Манам шохи он паҳливонии дарахт

منم شاخ آن پهلوانی درخت

Ҷаҳони паҳлавони рустами неки бахт

جهان پهلوان رستم نیک بخت

Фаромарз хонд марои золи зар

فرامرز خواند مرا زال زر

Сипаҳдори Эрони гӯи номвар

سپهدار ایران گو نامور

Барин ҷойгаҳи номи ман марг туаст

برین جایگه نام من مرگ توست

Кафан бе гумони ҷавшан ва трг туаст

کفن بی گمان جوشن و ترگ توست

Марои модар аз баҳри марги ту зод

مرا مادر از بهر مرگ تو زاد

Чунин дорам аз гирди дастон ба ёд

چنین دارم از گرد دستان به یاد

Бибинӣ ба пайкори оҳанги ман

ببینی به پیکار آهنگ من

Ба дашти набарди андаруни ҷанги ман

به دشت نبرد اندرون جنگ من

Бигуфт ин ва зон ба кирдори бод

بگفت این و زان به کردار باد

Ду зоғи камонро ба зиҳ бар ниҳод

دو زاغ کمان را به زه بر نهاد

Чу дарёии ҷӯшони ҳаме бар дамид

چو دریای جوشان همی بر دمید

Хурӯшӣ чу шер жён баркашид

خروشی چو شیر ژیان برکشید

Сари таркиши тирро бар кушод

سر ترکش تیر را بر گشاد

Хадангӣ бар оварад бар сони бод

خدنگی بر آورد بر سان باد

Ба зиҳ бар бпиўсти сӯфори ӯй

به زه بر بپیوست سوفار اوی

Нишонаи варои чашми пархоши ҷӯй

نشانه ورا چشم پرخاش جوی

Дарин буд комди пасаш ногаҳон

درین بود کآمد پسش ناگهان

Хурӯшӣ ки кар шуд ду гӯши ҷаҳон

خروشی که کر شد دو گوش جهان

Фаромарзро гуфт ки эй номвар

فرامرز را گفت که‌ای نامور

Бимон то бубинами ман ин чора гар

بمان تا ببینم من این چاره گر

Чу бишунид овози дастони сом

چو بشنید آواز دستان سام

Накард инчи оҳанг ӯ неки ном

نکرد ایچ آهنگ او نیک نام

Чу зол сипаҳбад биёмад дмон

چو زال سپهبد بیامد دمان

Нигаҳ кард ҳар сӯии равшани равон

نگه کرد هر سوی روشن روان

Савории ситода бар он дашт дид

سواری ستاده بر آن دشت دید

Ки гуфтӣ ки гардун бихоҳад кашид

که گفتی که گردون بخواهد کشید

Фаромарзро дид дар ҷанг ӯ

فرامرز را دید در جنگ او

Ба майдони кӣнаи ҳам оҳанг ӯ

به میدان کینه هم آهنگ او

Сару пои он номвар бингаред

سر و پای آن نامور بنگرید

Ба Эрону турони чуну кас надид

به ایران و توران چنو کس ندید

Ба болои баланд ва ба бозуи қавӣ

به بالا بلند و به بازو قوی

Ҳамаи синау ёл ӯ паҳлавӣ

همه سینه و یال او پهلوی

Чу дастон нигаҳ кард дар номи ҷӯй

چو دستان نگه کرد در نام جوی

Чунин гуфт бо хештан зон пас ӯй

چنین گفت با خویشتن زان پس اوی

Нав омад зи турони бад-ӣни марзи мо

نو آمد ز توران بدین مرز ما

Надонад ҳамеи қимату арзи мо

نداند همی قیمت و ارز ما

Надидем ҳаргизи зи туронён

ندیدیم هرگز ز تورانیان

Ба мардии бад-ӣни сони камар бар миён

به مردی بدین سان کمر بر میان

Фаромарз на мард майдон ӯст

فرامرز نه مرد میدان اوست

На андари хури захм пайкон ӯст

نه اندر خور زخم پیکان اوست

Битарсам ки дар ҷанг кушта шавад

بترسم که در جنگ کشته شود

Азу рӯй ҳомӯн чу пушта шавад

ازو روی هامون چو پشته شود

Ҳамеи паҳливонии забон бар кушод

همی پهلوانی زبان بر گشاد

Фаромарзро гуфт бар сони бод

فرامرز را گفت بر سان باد

Аннан ткоўр бипечон зи кин

عنان تکاور بپیچان ز کین

Набояд ки паии брнҳӣ бар замин

نباید که پی برنهی بر زمین

Бирав назд рустами ҳамаи бозгуӣ

برو نزد رستم همه بازگوی

Ки аз бахти моро чаҳ омад ба рӯй ?

که از بخت ما را چه آمد به روی‌‌؟

На ҳангом базмасту ҷои шароб

نه هنگام بزم است و جای شراب

Ки гетӣ сияҳ кард афросйоб

که گیتی سیه کرد افراسیاب

Баровард аз Эрон ба чораи дамор

برآورد از ایران به چاره دمار

Бар оварад гуҳ чун нмондши савор

بر آورد گه چون نماندش سوار

( зи таркон гузидааст марди далер

(ز ترکان گزیده است مرد دلیر

Ки бо ӯ нтобад ба оварад шер )

که با او نتابد به آورد شیر )

Надонам варо дар ҷаҳони ҳам набард

ندانم ورا در جهان هم نبرد

Магари номвари рустами шери мард

مگر نامور رستم شیر مرد

Ман акнӯн ба чора ба овардгоҳ

من اکنون به چاره به آوردگاه

Бигардам абои тарки новирди хоҳ

بگردم ابا ترک ناورد خواه

Агар чанд шуд кўжи болои рост

اگر چند شد کوژ بالای راست

Тавонам ба оварад азуи кӣнаи хост

توانم به آورد ازو کینه خواست

Ба ҳар роҳ бо ӯ бабандам миён

به هر راه با او ببندم میان

Бубинем то бар чаҳ гардад замон

ببینیم تا بر چه گردد زمان

Агар ёр бошад ҷаҳони офарин

اگر یار باشد جهان آفرین

Нмонм ки пай бар наад бар замин

نمانم که پی بر نهد بر زمین

Ту барбанд акнӯн ба зӯдии миён

تو بربند اکنون به زودی میان

Ҳаме тоз то пеши шери жён

همی تاز تا پیش شیر ژیان

( фаромарз гуфт эй гӯи номдор

(فرامرز گفت ای گو نامدار

Битарсам зи яздони фирӯзгар )

بترسم ز یزدان فیروز گر)

( дигар онкии номи оварони ҷаҳон

(دگر آنکه نام آوران جهان

Гушойанд бар ман ба нафрини забон )

گشایند بر من به نفرین زبان )

Ки перии бад-ӣни сон ба чанголи шер

که پیری بدین سان به چنگال شیر

Раҳо кард фарзанди гирди далер

رها کرد فرزند گرد دلیر

Дигар номвари рустами ширдил

دگر نامور رستم شیردل

з хӯнам кунад хок оварад гул

ز خونم کند خاک آورد گل

Ту перӣ ва ман кеҳтар аз ту ба сол

تو پیری و من کهتر از تو به سال

Агар чанд бо фару брзӣу ёл

اگر چند با فر و برزی و یال

Битарсам ки бо ӯ нтобӣ ба ҷанг

بترسم که با او نتابی به جنگ

Ҳамаи ном ман бозгардад ба нанг

همه نام من بازگردد به ننگ

Чу бишунид дастони азуи ин сухан

چو بشنید دستان ازو این سخن

Бадв гуфт андешаи зин сон макун

بدو گفت اندیشه زین سان مکن

Басӣ рӯз дидам ки бар сари гузашт

بسی روز دیدم که بر سر گذشت

Басӣ ҷанг кардам бад-ӣни паҳни дашт

بسی جنگ کردم بدین پهن دشت

зи душмани басии ком дил ёфтам

ز دشمن بسی کام دل یافتم

Ба тиру камон мӯӣ бшикофтам

به تیر و کمان موی بشکافتم

Баҳона кунун бар замона намонад

بهانه کنون بر زمانه نماند

Ба гетӣ касе ҷовдона намонад

به گیتی کسی جاودانه نماند

Гарм марг бошад бад-ӣни ҷойгоҳ

گرم مرگ باشد بدین جایگاه

Куҷои зиндаи монам бар афрозгоҳ

کجا زنده مانم بر افرازگاه

зи гетӣ гар ояд замонаи фароз

ز گیتی گر آید زمانه فراز

Ба мардӣ ва дониш нагардадаш боз

به مردی و دانش نگرددش باز

Наёрад туро сарзаниш кард кас

نیارد تو را سرزنش کرد کس

Чу фармони ман кори бандӣу бас

چو فرمان من کار بندی و بس

Туро рафт бояд сӯии паҳлавон

تو را رفت باید سوی پهلوان

Мабош андарин кори хастаи равон

مباش اندرین کار خسته روان

Чу бишунид азин сони фаромарзи род

چو بشنید ازین سان فرامرز راد

Барангехти бора ба кирдори бод

برانگیخت باره به کردار باد

Ба раҳ бар набӯдаш замонии диранг

به ره بر نبودش زمانی درنگ

Ҳамеи тохт бар дашт ҳамчун паланг

همی تاخت بر دشت همچون پلنگ

Чу тарки он чунон дид овоз дод

چو ترک آن چنان دید آواز داد

Ки эй пери сари паҳлуи неки зод

که ای پیر سر پهلو نیک زاد

Натарсӣ ки ое ба майдони ҷанг ?

نترسی که آیی به میدان جنگ‌ ؟

Хамидаи зи перӣ ба кирдори чанг

خمیده ز پیری به کردار چنگ

Чаро пеш ман омадӣ кӣнаи хоҳ

چرا پیش من آمدی کینه خواه

Ҳамоно шудӣ сайр аз тоҷу гоҳ

همانا شدی سیر از تاج و گاه

Бирав аз паии он ки то рӯзгор

برو از پی آن که تا روزگار

Сари оради туро андарин рӯзи кор ( ? )

سر آرد تو را اندرین روز کار (؟)

Ҷавонӣ кунад пери расво буд

جوانی کند پیر رسوا بود

На ойин ва на расми доно буд

نه آیین و نه رسم دانا بود

Набояд ки бар дасти ман рӯзгор

نباید که بر دست من روزگار

براردи зи ҷони азизати дамор

برآرد ز جان عزیزت دمار

Вагарнаи ду дастат ба хами каманд

وگرنه دو دستت به خم کمند

Бабандам ба пушт сутур наванд

ببندم به پشت ستور نوند

Фиристам ба наздики афросйоб

فرستم به نزدیک افراسیاب

Аз он сӯии Ҷайҳун ба кирдори об

از آن سوی جیحون به کردار آب