Чу бишунид азуи ин сухани золи зар

چو بشنید ازو این سخن زال زر

Бадв гуфт к-эии тарки прхошхр

بدو گفت کای ترک پرخاشخر

Туро теғ бояд ки барон буд

تو را تیغ باید که بران بود

Чаҳ бошадгараш нархи арзон буд

چه باشد گرش نرخ ارزان بود

Ба перӣ кунун онат орм ба рӯй

به پیری کنون آنت آرم به روی

Ки дигар наёядат разми орзӯӣ

که دیگر نیایدت رزم آرزوی

Бибинӣ ба майдони зи ман дасти барад

ببینی به میدان ز من دست برد

Чунон чун буд расми мардони гирд

چنان چون بود رسم مردان گرد

Агар гардӣ аз чанги дастони раҳо

اگر گردی از چنگ دستان رها

Натарсӣ зи пайкори нари аждаҳо

نترسی ز پیکار نر اژدها

Бабрами саратро бад-ӣни теғи тез

ببرم سرت را بدین تیغ تیز

Намоями ҳам акнӯн туро растхез

نمایم هم اکنون تو را رستخیز

зи пушти сутурат ба хоки афканам

ز پشت ستورت به خاک افکنم

Ба гурзи гарон гарданат башиканам

به گرز گران گردنت بشکنم

Кунам макру найранги ту ҷумлаи паст

کنم مکر و نیرنگ تو جمله پست

Бибинӣ кунун кӯшиши пели маст

ببینی کنون کوشش پیل مست

Ҳамеи гашт дар гирд ӯ тарк тоз

همی گشت در گرد او ترک تاز

Гуҳӣ дар нишебу гуҳӣ дар фароз

گهی در نشیب و گهی در فراز

Замонӣ ба найзаи замонӣ ба теғ

زمانی به نیزه زمانی به تیغ

Ҳамеи ҷуст чун барқи рахшони зи меғ

همی جست چون برق رخشان ز میغ

Бирав бар ҳамеи тир борон гирифт

برو بر همی تیر باران گرفت

Каманду камон саворон гирифт

کمند و کمان سواران گرفت

Ҳаме кард то рӯз бо ӯ набард

همی کرد تا روز با او نبرد

Бидон сон ки бошанд мардони мард

بدان سان که باشند مردان مرد

Вазони сӯи фаромарз чун боди тез

وزان سو فرامرز چون باد تیز

Ҳаме ронад бораи дилии пари ситез

همی راند باره دلی پر ستیز

Шаби тира чун рӯй дар ҳам кашид

شب تیره چون روی در هم کشید

Фаромарзи наздик рустам расед

فرامرز نزدیک رستم رسید

Ба раҳ бар бидидаш бар афрози Рахш

به ره بر بدیدش بر افراز رخش

Ҷаҳони паҳлавони рустами тоҷи бахш

جهان پهلوان رستم تاج بخش

Сарафрози Бурзуӣ бо ӯ ба ҳам

سرافراز برزوی با او به هم

з ҳар гӯна мегуфт ӯ беш ва кам

ز هر گونه می گفت او بیش و کم

Гурозон ва тозон худу паҳлавон

گرازان و تازان خود و پهلوان

Фаромарзро дид комди давон

فرامرز را دید کآمد دوان

Чу ошуфтаи ширӣ бар он паҳни дашт

چو آشفته شیری بر آن پهن دشت

Ту гуфтӣ заминро ҳаме бар навишт

تو گفتی زمین را همی بر نوشت

Чунин гуфт рустам ба Бурзуии шер

چنین گفت رستم به برزوی شیر

Ба овози к-эии номдори далер

به آواز کای نامدار دلیر

Надонам чаҳ омад ба эрониён

ندانم چه آمد به ایرانیان

Ки омад фаромарзи азин сони дмон

که آمد فرامرز ازین سان دمان

Битарсам ки корӣ нав омад ба пеш

بترسم که کاری نو آمد به پیش

Ки дастон биҷунбед аз ҷои хеш

که دستان بجنبید از جای خویش

Дарин доварии бади ҷаҳони паҳлавон

درین داوری بد جهان پهلوان

Ки омад фаромарзи пешаши давон

که آمد فرامرز پیشش دوان

Чу наздики Бурзу ва рустам расед

چو نزدیک برزو و رستم رسید

Зкинаҳи сиришкаш ба рухи брчкид

زکینه سرشکش به رخ برچکید

Заминро бабўседу барадаши намоз

زمین را ببوسید و بردش نماز

Ситудаш мар ӯро замонии дароз

ستودش مر او را زمانی دراز

Вазони пас чунин гуфт к-эии паҳлавон

وزان پس چنین گفت کای پهلوان

Битарсам ки омад ба танагии замон

بترسم که آمد به تنگی زمان

Ки омад савории зи туронён

که آمد سواری ز تورانیان

Камӣн кард бар роҳи эрониён

کمین کرد بر راه ایرانیان

Ҳамаи роҳ гндоўрон кард паст

همه راه گندآوران کرد پست

Ду дасти сари афроз гардон бибаст

دو دست سر افراز گردان ببست

Ҳамон Тӯсу Гӯдарзу Геви далер

همان طوس و گودرز و گیو دلیر

Сарафрози Густаҳм он нараҳ шер

سرافراز گستهم آن نره شیر

Ба найрангу дастони афросйоб

به نیرنگ و دستان افراسیاب

Ҳамаи марзи Эрон дигар шуд хароб

همه مرز ایران دگر شد خراب

Куҷои он ҳамаи пеш рустам бигуфт

کجا آن همه پیش رستم بگفت

Ҷаҳон паҳлавон монад андари шигифт

جهان پهلوان ماند اندر شگفت

Фаромарзро гуфт дастон куҷост

فرامرز را گفت دستان کجاست

Стодни мар ӯро бар он ҷо чарост

ستادن مر او را بر آن جا چراست

Набояд ки ӯро бад ояд ба рӯй

نباید که او را بد آید به روی

Ки дигар наёрад замона чун ӯй

که دیگر نیارد زمانه چون اوی

Чунин гуфт кони номвари паҳлавон

چنین گفت کان نامور پهلوان

Бибаста сет дар ҷанги ҷодӯи миён

ببسته ست در جنگ جادو میان

Маро гуфт рӯ назд рустам бигӯӣ

مرا گفت رو نزد رستم بگوی

Ки эрониёнро чаҳ омад ба рӯй

که ایرانیان را چه آمد به روی

Бадв гуфтам рустам ки эй пари хирад

بدو گفتم رستم که ای پر خرد

зи номи оварони ин кӣ андар хӯрд

ز نام آوران این کی اندر خورد

Ки ӯро Бамоне бар овардгоҳ

که او را بمانی بر آوردگاه

Ба чора бипечӣ сар аз кӣнаи хоҳ

به چاره بپیچی سر از کینه خواه

Бирав ҳамчунин то ба айвони ман

برو همچنین تا به ایوان من

Ба наздики он номдорони ман

به نزدیک آن نامداران من

Фарозовар андари замони лашкарӣ

فراز آور اندر زمان لشکری

Ба ҳар ҷо ки ҳастанд ном оварӣ

به هر جا که هستند نام آوری

Чунон кун ки шабро рисӣ назд мо

چنان کن که شب را رسی نزد ما

Набояд дар андеша бӯдан ту ро

نباید در اندیشه بودن تو را

Казин сони саворӣ ки додӣ нишон

کزین سان سواری که دادی نشان

Намонад ба танҳо зи гардани кашон

نماند به تنها ز گردن کشان

Яке лашкар ояд пас ӯ кунун

یکی لشکر آید پس او کنون

Ҳамаи яксараи дасти шаста ба хӯн

همه یکسره دست شسته به خون

Фаромарзро гуфт бар каши миён

فرامرز را گفت بر کش میان

Барангези бора чу шери жён

برانگیز باره چو شیر ژیان

Сипаҳбади пас аз ҷой бар кард Рахш

سپهبد پس از جای بر کرد رخش

Ҳамеи тохт бар раҳи гӯи тоҷи бахш

همی تاخت بر ره گو تاج بخش

з Бурзуӣ пурсед кин мард кист

ز برزوی پرسید کاین مرد کیست

зи гардони турони варо ном чист

ز گردان توران ورا نام چیست

Набояд ки бо зол ҷанг оварад

نباید که با زال جنگ آورد

Сари номвари зер санг оварад

سر نامور زیر سنگ آورد

Ҳаме гуфт ва май тохт бар сони бод

همی گفت و می تاخت بر سان باد

Набӯдаш зи дастон ва худ ҳеҷ ёд

نبودش ز دستان و خود هیچ یاد

Чу хуршед бар зад ба болои каманд

چو خورشید بر زد به بالا کمند

Расед андари эшон гӯи деви банд

رسید اندر ایشان گو دیو بند

Сипаҳдори дастони чунуро бидид

سپهدار دستان چنو را بدید

Каз он сони заминро ҳаме бар дарид

کز آن سان زمین را همی بر درید

Чунин гуфт бо пилсм нараҳ шер

چنین گفت با پیلسم نره شیر

Ки омад ҳам оварад гирди далер

که آمد هم آورد گرد دلیر

Замонӣ бар осоӣ аз кину ҷанг

زمانی بر آسای از کین و جنگ

Бидон то бибинӣ ду чанги паланг

بدان تا ببینی دو چنگ پلنگ

Чу бишунид аз золи зари ин сухан

چو بشنید از زال زر این سخن

Битарсед аз гуфт марди куҳан

بترسید از گفت مرد کهن

Ба сӯии биёбон ҳаме бингаред

به سوی بیابان همی بنگرید

Ду шер дмон дид комди падед

دو شیر دمان دید کآمد پدید

Замонӣ бар онҷоӣ андеша кард

زمانی بر آنجای اندیشه کرد

Хирадмандӣу ростӣ пеша кард

خردمندی و راستی پیشه کرد

Чу рустам ба наздикӣ ӯ расед

چو رستم به نزدیکی او رسید

Хурӯшӣ чу шер жён баркашид

خروشی چو شیر ژیان برکشید

Чунин гуфт бо номвари пӯри сом

چنین گفت با نامور پور سام

Бипечон Аннан ва бигардон лагом

بپیچان عنان و بگردان لگام

Чаҳ бояд ки ман зинда , бо пери сар

چه باید که من زنده، با پیر سر

Ту бандӣ бар овардга бар камар

تو بندی بر آوردگه بر کمر

Бадв гуфт дастон ки эй паҳлавон

بدو گفت دستان که ای پهلوان

Сипаҳдори Эрону пушти гӯон

سپهدار ایران و پشت گوان

Ба дён ки то ман бибастам камар

به دیان که تا من ببستم کمر

Надидам чунин тарки прхошхр

ندیدم چنین ترک پرخاشخر

Бибастанд гардони эрониён

ببستند گردان ایرانیان

Ба найрангу афсуни туронён

به نیرنگ و افسون تورانیان

( бадв гуфт рустам ки эй номвар

(بدو گفت رستم که ای نامور

Бабандам барин тарк бар раҳгузар )

ببندم برین ترک بر رهگذر )

( бифармуд Бурзуиро дар замон

(بفرمود برزوی را در زمان

Бирав то сари роҳи туронён )

برو تا سر راه تورانیان )

Бар он роҳи таркон ҳаме кун нигоҳ

بر آن راه ترکان همی کن نگاه

Набояд ки ояд зногаҳи сипоҳ

نباید که آید زناگه سپاه

Агар лашкар ояд бар он раҳи падед

اگر لشکر آید بر آن ره پدید

Набоядат бар ҷойгаҳ орамид

نبایدت بر جایگه آرمید

Марои огаҳии даҳ зи турони сипоҳ

مرا آگهی ده ز توران سپاه

Набояд ки хусбӣ бар он тираи роҳ

نباید که خسبی بر آن تیره راه

Сипаҳдор Бурзуӣ бирасон бод

سپهدار برزوی برسان باد

Биёмад бар он хомаи реги шод

بیامد بر آن خامه ریگ شاد

Нишаста сипаҳдор бар пушти зин

نشسته سپهدار بر پشت زین

зи мастӣ бар абрӯ дар афкандаи чин

ز مستی بر ابرو در افکنده چین