Бар оварад Бурзуии шамшери тез
بر آورد برزوی شمشیر تیز
Тан пилсм кард пас рези рез
تن پیلسم کرد پس ریز ریز
зи шодии зуввораи фаромарзу зол
ز شادی زواره فرامرز و زال
Ба гардандаи гардун бар оварад ёл
به گردنده گردون بر آورد یال
Ҳамаи номдорони эрониён
همه نامداران ایرانیان
Бибастанд бар ҷанг ҷустани миён
ببستند بر جنگ جستن میان
Чунин гуфт ҳар як ки афросйоб
چنین گفت هر یک که افراسیاب
Намонем то бинад он сӯии об
نمانیم تا بیند آن سوی آب
Ҷаҳондори дастон бар он рӯй хок
جهاندار دستان بر آن روی خاک
Бимолиди рухи пеши дёни пок
بمالید رخ پیش دیان پاک
Ҳаме гуфт к-эии кирдигори ҷаҳон
همی گفت کای کردگار جهان
Шносндаҳи ошкору ниҳон
شناسنده آشکار و نهان
Ту кардӣ марои шоду равшани равон
تو کردی مرا شاد و روشن روان
Ту додӣ ба ман бози пӯри ҷавон
تو دادی به من باز پور جوان
Ба гетии нигаҳи дораш аз бади куниш
به گیتی نگه دارش از بد کنش
Мабодо ки ёбад зи каси сарзаниш
مبادا که یابد ز کس سرزنش
Ба ҳар кори пушту паноҳаш ту бош
به هر کار پشت و پناهش تو باش
Нигаҳдори аврангу гоҳаш ту бош
نگهدار اورنگ و گاهش تو باش
Чу афросйоби далер он бидид
چو افراسیاب دلیر آن بدید
Бузади дасту гурзи гарон бар кашид
بزد دست و گرز گران بر کشید
Ба перон чунин гуфт ҷанг оваред
به پیران چنین گفت جنگ آورید
Ҳамаи роҳу расм паланг оваред
همه راه و رسم پلنگ آورید
Ки ман бо сипаҳдор ҷанг оварам
که من با سپهدار جنگ آورم
Ҳамаи номи ӯро ба нанг оварам
همه نام اورا به ننگ آورم
Бакӯшам барин дашт бо ӯ ба кин
بکوشم برین دشت با او به کین
з хунаш кунам сурх рӯй замин
ز خونش کنم سرخ روی زمین
Чу бишунид перон баборед хӯн
چو بشنید پیران ببارید خون
Бадв гуфт к-эии хусрави раҳнамӯн
بدو گفت کای خسرو رهنمون
Ҳамонаст рустам ки ту дида Эй
همان است رستم که تو دیده ای
зи гардани кашон низ бишнида Эй
ز گردن کشان نیز بشنیده ای
На ӯ пери гашт ва ту аз сари ҷавон
نه او پیر گشت و تو از سر جوان
Нагӯяд чунин шоҳи равшани равон
نگوید چنین شاه روشن روان
Агар ту шӯии кушта бар даст ӯ
اگر تو شوی کشته بر دست او
Ба моҳӣ гроиндаҳ шуд шаст ӯ
به ماهی گراینده شد شست او
Ки бошад ба турони ҳамеи шаҳриёр
که باشد به توران همی شهریار
з таркон бароранд аз он пас дамор
ز ترکان برآرند از آن پس دمار
Ту бигзор то ман саворони бурун
تو بگذار تا من سواران برون
Фиристам барӣни дашти ҷӯёии хӯн
فرستم براین دشت جویای خون
Дар ин доварӣ буд комди давон
در این داوری بود کآمد دوان
Савории зи турон чу боди дмон
سواری ز توران چو باد دمان
Ба перон чунин гуфт к-эии номвар
به پیران چنین گفت کای نامور
Сияҳ шуд зи лашкари ҷаҳони сар ба сар
سیه شد ز لشکر جهان سر به سر
Ҷаҳондор Кайхусрав омад ба кин
جهاندار کیخسرو آمد به کین
Сияҳ кард аз сами асбони замин
سیه کرد از سم اسبان زمین
Сипаҳбади з кӣна баборед хӯн
سپهبد ز کینه ببارید خون
Ҳаме гуфт к-эии довари раҳнамӯн
همی گفت کای داور رهنمون
Бар ин ҷои моро нигаҳ дор бош
بر این جای ما را نگه دار باش
Макун рози моро бар ин дашти фош
مکن راز ما را بر این دشت فاش
зи кӣна ба дида дар оварад об
ز کینه به دیده در آورد آب
Чунин гуфт он гуҳ ба афросйоб
چنین گفت آن گه به افراسیاب
Ки эй шоҳи турон чаҳ дармон кунем
که ای شاه توران چه درمان کنیم
Ба навай магари боз паймон кунем
به نوی مگر باز پیمان کنیم
Ба гуфтори зани сар ба додӣ ба бод
به گفتار زن سر به دادی به باد
Чунин низ сари пеш лашкар мабод ( ? )
چنین نیز سر پیش لشکر مباد(؟)
зи паҳлавии чапи офарӣдаи сети зан
ز پهلوی چپ آفریده ست زن
Ки дидаи сети ҳаргизи зани рои зан
که دیده ست هرگز زن رای زن
Чунин гуфт шоҳи ҷаҳони киқбод
چنین گفت شاه جهان کیقباد
Ки нафрини бад бар зани неки бод
که نفرین بد بر زن نیک باد
Сипоҳу сипаҳбади ҳама чанд гоҳ
سپاه و سپهبد همه چند گاه
Бар осӯда буданд аз ин размгоҳ
بر آسوده بودند از این رزمگاه
Кунун гирди кӣна бар ангехтӣ
کنون گرد کینه بر انگیختی
Ба доми бало андар овехтӣ
به دام بلا اندر آویختی
Бибинӣ ки чун ҷанг гардад дурушт
ببینی که چون جنگ گردد درشت
Намое ба эрониёни бози пушт
نمایی به ایرانیان باز پشت
Чу Кайхусрав омад бад-ӣни размгоҳ
چو کیخسرو آمد بدین رزمگاه
Бароранд эрониёни сар ба моҳ
برآرند ایرانیان سر به ماه
Чу бишунид афросйоби ин сухан
چو بشنید افراسیاب این سخن
Биҷӯшед аз хашми марди куҳан
بجوشید از خشم مرد کهن
Ба перон чунин гуфт к-эии хираи сар
به پیران چنین گفت کای خیره سر
Паноҳам ба дёни пирӯзгар
پناهم به دیان پیروزگر
Набера ӣ Фаридуну пӯри вшнг
نبیره ی فریدون و پور وشنگ
Ба дарёи зи бимами ғаривони наҳанг
به دریا ز بیمم غریوان نهنگ
Ба дёни додару чархи баланд
به دیان دادار و چرخ بلند
Ба рухшандаи хуршеду гурзи каманд
به رخشنده خورشید و گرز کمند
Ки бо хусрави андари набард он кунам
که با خسرو اندر نبرد آن کنم
Ки чашмаши зи андӯҳ гирён кунам
که چشمش ز اندوه گریان کنم
Нмонм ки як тани зи эрониён
نمانم که یک تن ز ایرانیان
Ба оварад бандади камар бар миён
به آورد بندد کمر بر میان
Шавам пеши хусрав ба овардгоҳ
شوم پیش خسرو به آوردگاه
Кунам рӯзи рухшанда бар ваии сиёҳ
کنم روز رخشنده بر وی سیاه
Мари он мари дарии Ковиёнии дирафш
مر آن مر دری کاویانی درفش
Бикӯбам кунам рӯзи ӯрои бунафш
بکوبم کنم روز اورا بنفش
Ба ханҷари бабрами сарашро зи тан
به خنجر ببرم سرش را ز تن
Ба таркони намоями сараш бе бадан
به ترکان نمایم سرش بی بدن
Бабрами сари золу Бурзу ба ҳам
ببرم سر زال و برزو به هم
Занами оташи андари дили рўстм
زنم آتش اندر دل روستم
Нмонм ба зоўли ҳамеи бум ва бар
نمانم به زاول همی بوم و بر
Чаҳ донад касе хости пирӯзгар
چه داند کسی خواست پیروزگر
Ту лашкар бар орой ва бар сози ҷанг
تو لشکر بر آرای و بر ساز جنگ
Чунон чун буд сози ҷангии паланг
چنان چون بود ساز جنگی پلنگ
Ҷаҳондори афросйоби далер
جهاندار افراسیاب دلیر
Ситода ба ҳомӯн чу арғндаҳи шер
ستاده به هامون چو ارغنده شیر
Вазин рӯй Кайхусрав омад падед
وزین روی کیخسرو آمد پدید
Ҷаҳондори дастон бар ӯ кашид
جهاندار دستان بر او کشید
Сари афрози Бурзуу рустам ба ҳам
سر افراز برزو و رستم به هم
Бузургони зоўли ҳама беш ва кам
بزرگان زاول همه بیش و کم
Ситоиши кунони пеши хусрави замин
ستایش کنان پیش خسرو زمین
Бабўсед ҳар як бар он дашти кин
ببوسید هر یک بر آن دشت کین
Бипурсед хусрави зи озодагон
بپرسید خسرو ز آزادگان
зи Тӯсу зи Гӯдарзу кшўодгон
ز طوس و ز گودرز و کشوادگان
Бадв гуфт рустами ду дидаи пари об
بدو گفت رستم دو دیده پر آب
Чаҳ донеи ту найранги афросйоб
چه دانی تو نیرنگ افراسیاب
Яке доми чораи бгстрди ӯй
یکی دام چاره بگسترد اوی
Фитод андари он ҳаркии бади номи ҷӯй
فتاد اندر آن هرکه بد نام جوی
Ҳама карда сӯсану пилсм
همه کرده سوسن و پیلسم
Фурӯ хонд бар шоҳ аз беш ва кам
فرو خواند بر شاه از بیش و کم
Ба рустам чунин гуфт к-эии паҳлавон
به رستم چنین گفت کای پهلوان
Чу аз хӯрданӣ шан наомад зиён
چو از خوردنی شان نیامد زیان
Бакӯшед ва як бора ҷанг оваред
بکوشید و یک باره جنگ آورید
Магари зиндаи шани боз чанг оваред
مگر زنده شان باز چنگ آورید
Бифармуд то лашкар оростанд
بفرمود تا لشکر آراستند
Мари он размро базм пиндоштанд
مر آن رزم را بزم پنداشتند
Ҳамон зиндаи пелон ба пеши сипоҳ
همان زنده پیلان به پیش سپاه
Бапушед аз гирди хуршеду моҳ
بپوشید از گرد خورشید و ماه
зи гардони Эрони сипаҳи сӣ ҳазор
ز گردان ایران سپه سی هزار
Ҳамаи номдорони ханҷари гузор
همه نامداران خنجر گزار
Пиёдаи сипардор дар пеши саф
پیاده سپردار در پیش صف
Ба сони ҳиўн бар лаб оварда каф
به سان هیون بر لب آورده کف
Ҷаҳондори Кайхусрав аз пушти пел
جهاندار کیخسرو از پشت پیل
Замин карда монанди дарёии нил
زمین کرده مانند دریای نیل
Барафроштаи Ковиёнии дирафш
برافراشته کاویانی درفش
Ҷаҳонӣ шудаи сурху зарду бунафш
جهانی شده سرخ و زرد و بنفش
Ҷаҳонҷӯии Бурзуӣ бар маймана
جهانجوی برزوی بر میمنه
Фиребурзи коўси рӯйин тана ,
فریبرز کاوس رویین تنه،
Ин майсара рафт он номдор
این میسره رفت آن نامدار
Або чанд гардони дили ҳӯшёр
ابا چند گردان دل هوشیار
Ҷаҳондори дастон ба қалби андарун
جهاندار دستان به قلب اندرون
Ба кӣна шуда ҳар яке раҳнамӯн
به کینه شده هر یکی رهنمون
Чу афросйоби он далерон бидид
چو افراسیاب آن دلیران بدید
Ки хусрав бидон гӯна лашкар кашид
که خسرو بدان گونه لشکر کشید
Ба перон чунин гуфт к-эии паҳлавон
به پیران چنین گفت کای پهلوان
Мабош андарин кори хастаи равон
مباش اندرین کار خسته روان
Бёроӣ бар дашти Эрон , сипоҳ
بیارای بر دشت ایران، سپاه
Ки ман рафт хоҳам ба овардгоҳ
که من رفت خواهم به آوردگاه
Ба шида чунин гуфт зон пас ба дард
به شیده چنین گفت زان پس به درد
Ки эй номвари пӯри озоди мард
که ای نامور پور آزاد مرد
Бар ойин бидор ин дирафши сиёҳ
بر آیین بدار این درفش سیاه
Чунон чун ҳамеи доштами ман сипоҳ
چنان چون همی داشتم من سپاه
Бигуфт он ва он гоҳи бргстўон
بگفت آن و آن گاه برگستوان
Барафканад бар асби шери жён
برافکند بر اسب شیر ژیان
Яке ҷавшан хусравоне бибаст
یکی جوشن خسروانی ببست
Хурӯшанда бар ҷой чун пели маст
خروشنده بر جای چون پیل مست
Ба кӣна бибаста миёни шаҳриёр
به کینه ببسته میان شهریار
Бидон то бар оради зи хусрави дамор
بدان تا بر آرد ز خسرو دمار
Биёмад хурӯшед дар пеши саф
بیامد خروشید در پیش صف
Ҳаме бар лаб оварда аз кӣнаи каф
همی بر لب آورده از کینه کف
Дирафшаши ббрднд бо ӯ ба ҳам
درفشش ببردند با او به هم
Ҳамеи тохт монанди шери дижам
همی تاخت مانند شیر دژم
Хурӯшед бар дашти к-эии шаҳриёр
خروشید بر دشت کای شهریار
Натарсӣ зи дёни парвардгор
نترسی ز دیان پروردگار
Казин сон ба назд ман ореи сипоҳ
کزین سان به نزد من آری سپاه
Набӯдаи сети кас бо ниёи кӣнаи хоҳ
نبوده ست کس با نیا کینه خواه
Биё то ман ва ту ба овардгоҳ
بیا تا من و تو به آوردگاه
Бакӯшем бо икдгр бе сипоҳ
بکوشیم با یکدگر بی سپاه
Бубинам то бирка гардад сипеҳр
ببینم تا برکه گردد سپهر
Ҳаме бар ки дорад барин дашти меҳр
همی بر که دارد برین دشت مهر
Ту нишнидӣ он достони шигифт
تو نشنیدی آن داستان شگفت
Ба дасти касони мор шояд гирифт
به دست کسان مار شاید گرفت
Агар ту шӯии кушта бар дасти ман
اگر تو شوی کشته بر دست من
Ба моҳӣ гроиндаҳ шуд шасти ман
به ماهی گراینده شد شست من
Бар осоед Эрону турони зи кин
بر آساید ایران و توران ز کین
Шавад эмин аз кушта рӯй замин
شود ایمن از کشته روی زمین
Вагар ман шавам кушта бар дашти ҷанг
و گر من شوم کشته بر دشت جنگ
Ту магушоӣ аз он пас ба кӣнаи ду чанг
تو مگشای از آن پس به کینه دو چنگ
Ҳамон марзи Эрону турони ту рост
همان مرز ایران و توران تو راست
Набошад ҷузи онкати ҳамеи рои хост
نباشد جز آنکت همی رای خواست
Чу Кайхусрави овоз ӯро шунид
چو کیخسرو آواز او را شنید
Ситодаи мар ӯро бидон дашт дид
ستاده مر او را بدان دشت دید
Ба дарди дил аз дида борид хӯн
به درد دل از دیده بارید خون
Ҳаме гуфт к-эии довари раҳнамӯн
همی گفت کای داور رهنمون
Ту доне ки ин марди пайкори ҷӯй
تو دانی که این مرد پیکار جوی
Ки бо ман кунад ҷангро орзӯӣ
که با من کند جنگ را آرزوی
Ба бедод кӯшад ҳамеша ба кин
به بیداد کوشد همیشه به کین
з нафрин наяндешаду офарин
ز نفرین نیندیشد و آفرین
Ба кини падари дили пар аз кимиё
به کین پدر دل پر از کیمیا
Ба майдон чу оем ба пеши ниё
به میدان چو آیم به پیش نیا
Шикасти андари ойин ва кин оварам
شکست اندر آیین و کین آورم
Чу ман бо ниёи кӣна пеш оварам
چو من با نیا کینه پیش آورم
Биноланд гардони Эрони ҳама
بنالند گردان ایران همه
Чу гург андар ояд миёни рама
چو گرگ اندر آید میان رمه
Бигуфт ин ва аз пел омад ба зер
بگفت این و از پیل آمد به زیر
Бидон то шавад сӯии пайкори шер
بدان تا شود سوی پیکار شیر
Чу эрониён он бидиданд аз вай
چو ایرانیان آن بدیدند از وی
Ки хусрав ҳаме кард ҷанги орзӯӣ
که خسرو همی کرد جنگ آرزوی
Хурушони ҳамаи пеш ӯ омаданд
خروشان همه پیش او آمدند
зи кӣнаи ҳамеи даст бар сар заданд
ز کینه همی دست بر سر زدند
Чу дастон ва чун Қорани разми зан
چو دستان و چون قارن رزم زن
Чу Бурзу ва чун рустами пилтан
چو برزو و چون رستم پیلتن
Ҷаҳони ҷӯй чун зангинаи шоўрон
جهان جوی چون زنگنه شاوران
Чу раҳоаму Фарҳоди кшўодгон
چو رهام و فرهاد کشوادگان
Ҳаме гуфт ҳар кас ки ин нест рӯй
همی گفت هر کس که این نیست روی
Ки хусрав шавад назд ӯ ҷанги ҷӯй
که خسرو شود نزد او جنگ جوی
зи мо кӣ писандади ҷаҳони офарин
ز ما کی پسندد جهان آفرین
Ки чандини саворону мардони кин
که چندین سواران و مردان کین
Бимонем бар дашти кӣна ба ҷой
بمانیم بر دشت کینه به جای
Ба пайкор , хусрав ниҳанд пеши пой
به پیکار،خسرو نهند پیش پای
Чу гӯйанд номи оварони зин сипас
چو گویند نام آوران زین سپس
Надоранд гардони Эрон ба кас
ندارند گردان ایران به کس
Ки чандини саворону номи оварон
که چندین سواران و نام آوران
Сарафрози шерону ганди оварон
سرافراز شیران و گند آوران
Ситоданд аз давру хусрав ба ҷанг
ستادند از دور و خسرو به جنگ
Надоранд аз мардии хеши нанг
ندارند از مردی خویش ننگ
Чунин гуфт рустам ки эй шаҳриёр
چنین گفت رستم که ای شهریار
Ба дёну додари парвардгор
به دیان و دادار پروردگار
Равони сёўхш ғамгин макун
روان سیاوخش غمگین مکن
Дар ин кӣнаи абрӯи пар аз чин макун
در این کینه ابرو پر از چین مکن
Маранҷон танатро ба пайкору ҷанг
مرنجان تنت را به پیکار و جنگ
Сари номдорони мёўр ба нанг
سر نامداران میاور به ننگ
Бимон то ки Бурзуӣ берун шавад
بمان تا که برزوی بیرون شود
Бад-ӣни разм бо ӯ ба ҳомӯн шавад
بدین رزم با او به هامون شود
Ки аз ҷанги афросйоби далер
که از جنگ افراسیاب دلیر
Гурезон шавад рӯзи пайкори шер
گریزان شود روز پیکار شیر
Набошад ба майдон чу афросйоб
نباشد به میدان چو افراسیاب
Ба мардӣ нтобад бар ӯ офтоб
به مردی نتابد بر او آفتاب
Агар тоби гурзаш бар ояд ба кӯҳ
اگر تاب گرزش بر آید به کوه
Шавад кӯҳи хорои зи хашмаши сутӯҳ
شود کوه خارا ز خشمش ستوه
Дамаш ҳаст монанди боди сумум
دمش هست مانند باد سموم
Кунад санги хоро ба мардӣ чу мум
کند سنگ خارا به مردی چو موم
Намонем эй шаҳ ки беруни шӯй
نمانیم ای شه که بیرون شوی
Барин дашт бо ӯ ба ҳомӯни шӯй
برین دشت با او به هامون شوی
Ту бар тахти заррин бар он пушти пел
تو بر تخت زرین بر آن پشت پیل
Нишин то кунам дашт чун равад нил
نشین تا کنم دشت چون رود نیل
Кунам рӯзи рахшон бар ӯ бар сиёҳ
کنم روز رخشان بر او بر سیاه
Нмонм бар ин дашти шоҳу сипоҳ
نمانم بر این دشت شاه و سپاه
Чу бишунид хусрави зи дарди падар
چو بشنید خسرو ز درد پدر
Баборед аз дидаи хӯни ҷигар
ببارید از دیده خون جگر
Ба рустам чунин гуфт к-эии паҳлавон
به رستم چنین گفت کای پهلوان
Мабош андарин кори хастаи равон
مباش اندرین کار خسته روان
Набераи Фаридуну пӯри пашанг
نبیره فریدون و پور پشنگ
Ситодаи сет бар дашти ҳомӯн ба ҷанг
ستاده ست بر دشت هامون به جنگ
Марои хости Бурзуӣ берун шавад ?
مرا خواست برزوی بیرون شود؟
Ба вижаи равонами пар аз хӯн шавад
به ویژه روانم پر از خون شود
Агар чанд эрониёни ҷанги ман
اگر چند ایرانیان جنگ من
Ба майдон надиданд оҳанги ман
به میدان ندیدند آهنگ من
Ба майдони мангар буд нараҳ шер
به میدان من گر بود نره شیر
Нтобад ба як захми марди далер
نتابد به یک زخم مرد دلیر
зи пушти сёўхши номии манам
ز پشت سیاوخش نامی منم
Баланди осмон бар замини барзанам
بلند آسمان بر زمین برزنم
Намоям ба гардони Эрони ҳунар
نمایم به گردان ایران هنر
Чу бандам бар овардга бар камар
چو بندم بر آوردگه بر کمر
Киро додгар кард пирӯз гар
که را دادگر کرد پیروز گر
Нтобад ба тундӣ бар ӯ моҳу хур
نتابد به تندی بر او ماه و خور
Маро назд ӯ рафт бояд ба ҷанг
مرا نزد او رفت باید به جنگ
Ба пайкор ӯ ҳамчуи шеру паланг
به پیکار او همچو شیر و پلنگ
Шуморо бидон дашт бояд шудан
شما را بدان دشت باید شدن
Ҳамеи рой бо марди доно задан
همی رای با مرد دانا زدن
Чу бишунид дастон баборед хӯн
چو بشنید دستان ببارید خون
Бидон рой бо ӯ набад раҳнамӯн
بدان رای با او نبد رهنمون
Ба хусрав чунин гуфт кин нест дод
به خسرو چنین گفت کاین نیست داد
Ки чандини бузургони хусрави нажод
که چندین بزرگان خسرو نژاد
Ба майдон кӣна бибаста камар
به میدان کینه ببسته کمر
Ба хуршеди рахшон бар оварда сар
به خورشید رخشان بر آورده سر
Ббошнд бар ҷойу шаҳи ҷанги ҷӯй
بباشند بر جای و شه جنگ جوی
Надиданд гардон бар ин ҳеҷ рӯй
ندیدند گردان بر این هیچ روی
Равон сёўхш гардад дижам
روان سیاوخش گردد دژم
Наёяд зи гардони бад-ӣни рои дам
نیاید ز گردان بدین رای دم
Чаро дод бояд ба ман нимрўз
چرا داد باید به من نیمروز
Ба майдон чу хусрав шавад кӣна туз
به میدان چو خسرو شود کینه توز
Чаҳ узр оварам пеши соми савор
چه عذر آورم پیش سام سوار
Чу дар ҷанги бандади камари шаҳриёр
چو در جنگ بندد کمر شهریار
Ба дёни додару чархи баланд
به دیان دادار و چرخ بلند
Ба ҷону сари шоҳу гурзу каманд
به جان و سر شاه و گرز و کمند
Ба хоки сёўхш ба турони замин
به خاک سیاوخش به توران زمین
Ба хуршеди рухшандау дашти кин
به خورشید رخشنده و دشت کین
Ки бахше ба ман ҷанги пӯри пашанг
که بخشی به من جنگ پور پشنگ
Бибинӣ ба перии марои рӯзи ҷанг
ببینی به پیری مرا روز جنگ
Замонӣ бибинӣ бар ин дашти кин
زمانی ببینی بر این دشت کین
Чаҳ разм оварад банда бар пушти зин
چه رزم آورد بنده بر پشت زین
Вази он пас бимолид бар хок рӯй
وز آن پس بمالید بر خاک روی
Ба пеши ҷаҳондори пайкори ҷӯй
به پیش جهاندار پیکار جوی
Чунин гуфт хусрав ба дастони сом
چنین گفت خسرو به دستان سام
Ки эй номвари марди фархундаи ном
که ای نامور مرد فرخنده نام
Ба мардии кас аз чанг гардун нараст
به مردی کس از چنگ گردون نرست
Надонад ба аз гирди хусрави параст
نداند به از گرد خسرو پرست
Ба андешау ҳушу ройу хирад
به اندیشه و هوش و رای و خرد
Ба парҳез ёрем растани зи бад
به پرهیز یاریم رستن ز بد
Нагӯяд чунин мардуми поки дайн
نگوید چنین مردم پاک دین
Бидон то пас аз вай кунанд офарин
بدان تا پس از وی کنند آفرین
Чу шуд бехи пажмурдау барги хушк
چو شد بیخ پژمرده و برگ خشک
Чаҳ суд ар ба шохаш бабанданд машк
چه سود ار به شاخش ببندند مشک
Марогар сар омад ҳамеи рӯзгор
مرا گر سر آمد همی روزگار
Нмонм ба тадбири омӯзгор
نمانم به تدبیر آموزگار
Ба турони сёўхши рад кушта шуд
به توران سیاوخش رد کشته شد
Замона ба хӯни вай оғишта шуд
زمانه به خون وی آغشته شد
Ба дасти дмўру гаравии зира
به دست دمور و گروی زره
На бар сараши худ ва на бртни зира
نه بر سرش خود و نه برتن زره
Ту доне ки ман чунам аз дарди ӯй
تو دانی که من چونم از درد اوی
Ниҳодаи зи кӣна ба рух бар ду ҷӯй
نهاده ز کینه به رخ بر دو جوی
Надонад кас аз ту ба ин роз ро
نداند کس از تو به این راز را
Бар ин раҳ набояд задани соз ро
بر این ره نباید زدن ساز را
Нахоҳам ки пайчии дили ман зи тоб
نخواهم که پیچی دل من ز تاب
зи кин ар буд сад чу афросйоб
ز کین ار بود صد چو افراسیاب
Марои ҳамчунуи мард бояд ҳазор
مرا همچنو مرد باید هزار
Ба майдони кӣнаи гуҳи корзор
به میدان کینه گه کارزار
Ба кини падари хӯн ӯ бар замин
به کین پدر خون او بر زمین
Ба ҷуз ман наризад касе рӯзи кин
به جز من نریزد کسی روز کین
Марои аўФтодаҳи сет бо ӯ набард
مرا اوفتاده ست با او نبرد
Шуморо чаро гашти рухсораи зард
شما را چرا گشت رخساره زرد
На Қоран сухан гуфт дигар на зол
نه قارن سخن گفت دیگر نه زال
На рустам на гардон бо брзу ёл
نه رستم نه گردان با برز و یال
Ҳаме гуфт ҳар кас ки хусрави магар
همی گفت هر کس که خسرو مگر
Чу коўс гашта сети осемаи сар
چو کاوس گشته ست آسیمه سر
зи тухм вайаст ин набошад шигифт
ز تخم وی است این نباشد شگفت
Азин кори андоза бояд гирифт
ازین کار اندازه باید گرفت
Чу донист хусрав ки эрониён
چو دانست خسرو که ایرانیان
Наёранд дигари кушодани забон
نیارند دیگر گشادن زبان
Бифармуд то зангаи шоўрон
بفرمود تا زنگه شاوران
Сари номдорону ганди оварон
سر نامداران و گند آوران
Ки беҳзоди шбрнги оради буриш
که بهزاد شبرنگ آرد برش
Ба оҳани бпўшидаҳи пойу сараш
به آهن بپوشیده پای و سرش
Ниҳода бар ӯ зини зи чарми паланг
نهاده بر او زین ز چرم پلنگ
Рикоби дарозу ҷиноҳи хаданг
رکاب دراز و جناح خدنگ
Ҷаҳони ҷӯии Кайхусрави поки дайн
جهان جوی کیخسرو پاک دین
Ба зин андар омад з рӯй замин
به زین اندر آمد ز روی زمین
Чунон чун буд сози шоҳони ҷанг
چنان چون بود ساز شاهان جنگ
Ҳамеи тохт то пеши ҷангии паланг
همی تاخت تا پیش جنگی پلنگ
Камандӣ ба фитрок бар бастаи шоҳ
کمندی به فتراک بر بسته شاه
Назора бар ӯ бар дўрўиаҳи сипоҳ
نظاره بر او بر دورویه سپاه
Пар аз тири таркиш ба зиҳ бар камон
پر از تیر ترکش به زه بر کمان
Ба дилаши андаруни кӣнаи бади гумон
به دلش اندرون کینه بد گمان
Фарози сараши Ковиёнии дирафш
فراز سرش کاویانی درفش
Ҷаҳонии азуи сурху зарду бунафш
جهانی ازو سرخ و زرد و بنفش
Ту гуфтӣ сёўхши рад зинда шуд
تو گفتی سیاوخش رد زنده شد
Ҷаҳони пеши шамшер ӯ банда шуд
جهان پیش شمشیر او بنده شد
Нигорӣ сет гуфтӣ бар айвон ба зар
نگاری ست گفتی بر ایوان به زر
зи хӯбӣу дидору болоу фар
ز خوبی و دیدار و بالا و فر
Ҷаҳони паҳлавони рустами номдор
جهان پهلوان رستم نامدار
Нигаҳ кард дар номвари шаҳриёр
نگه کرد در نامور شهریار
Чунин гуфт бо золи соми савор
چنین گفت با زال سام سوار
Сёўхши бози омадаи сет аз шикор
سیاوخش باز آمده ست از شکار
Дилаши гашти пар аз дард аз афросйоб
دلش گشت پر از درد از افراسیاب
зи дидаи ҳамеи рехт бар рӯй об
ز دیده همی ریخت بر روی آب
Хурушон ва гирён биёмад давон
خروشان و گریان بیامد دوان
Дар овехт бо шаҳриёри ҷаҳон
در آویخت با شهریار جهان
Дилаши гашт аз меҳр ӯ пари зҷўш
دلش گشت از مهر او پر زجوش
Ту гуфтӣ казу рафт орому ҳуш
تو گفتی کزو رفت آرام و هوش
Ба сар бар пароканд аз дарди хок
به سر بر پراکند از درد خاک
Ҳаме гуфт шоҳо ба дёни пок
همی گفت شاها به دیان پاک
Ба ҷону сари шоҳу ойину кеш
به جان و سر شاه و آیین و کیش
Каз эдар наёрӣ ҳамеи пои пеш
کز ایدر نیاری همی پای پیش
Ҳамоно чу ёдоварӣ кори ман
همانا چو یاد آوری کار من
Нтобӣ саратро зи гуфтори ман
نتابی سرت را ز گفتار من
Ман устода бар дашт ва ту ҷанги ҷӯй ?
من استاده بر دشت و تو جنگ جوی؟
Набошад маро назд додар рӯй
نباشد مرا نزد دادار روی
Ба додари гетӣ ки то зинда ам
به دادار گیتی که تا زنده ام
Ба фармону роят сарафканда ам
به فرمان و رایت سرافکنده ام
Набошам бад-ӣни кори ҳамдостон
نباشم بدین کار همداستان
Агар шоҳ хонд бар ин достон
اگر شاه خواند بر این داستان