Чу рустами мари он ҳар ду танро бидид

چو رستم مر آن هر دو تن را بدید

Зғм рӯй ӯ гашт чун шнблид

زغم روی او گشت چون شنبلید

Ба Густаҳм гуфт эй длорои мард

به گستهم گفت ای دلارای مرد

Нигаҳ кун ки гардунати гардон чаҳ кард

نگه کن که گردونت گردان چه کرد

Ҳам аз баҳри ном ва ҳам аз баҳри кин

هم از بهر نام و هم از بهر کین

з таркон бипардоз рӯй замин

ز ترکان بپرداز روی زمین

Пас ман нигаҳи дор ва ҳушёр бош

پس من نگه دار و هشیار باش

Далеру длороӣ ва бедор бош

دلیر و دلارای و بیدار باش

Бигуфт ину шамшер кин баркашид

بگفت این و شمشیر کین برکشید

Бидон боргоҳи сипаҳбади давид

بدان بارگاه سپهبد دوید

Ба болини он ҳар ду баста чу юз

به بالین آن هر دو بسته چو یوز

Хурушону ҷӯшони шаҳи нимрўз

خروشان و جوشان شه نیمروز

Бирафту з лашкар наомадаш бок

برفت و ز لشکر نیامدش باک

Ҷаҳони паҳлавони рустами хашмнок

جهان پهلوان رستم خشمناک

Бузади теғ бар гардани посдор

بزد تیغ بر گردن پاسدار

Сар омад бирав гардиши рӯзгор

سر آمد برو گردش روزگار

Чу омад бар Тӯс гуфташ ки хез

چو آمد بر طوس گفتش که خیز

Ки омад кунун ҷойгоҳи гурез

که آمد کنون جایگاه گریز

Фиребурзи бобанди бардошташ

فریبرز بابند برداشتش

Сипаҳбад ба гардан бар афрошташ

سپهبد به گردن بر افراشتش

Ҳамон Тӯс бар гардани Густаҳм

همان طوس بر گردن گستهم

Нишонд ва биёмад чу шери дижам

نشاند و بیامد چو شیر دژم

Аз он пеши кини дев огаҳ шавад

از آن پیش کین دیو آگه شود

зи чораи марои даст кӯтаҳ шавад

ز چاره مرا دست کوته شود

Мари он ҳар ду танро бурун оваред

مر آن هر دو تن را برون آورید

Аз он посбонони кас ӯро надид

از آن پاسبانان کس او را ندید

Ббрднди мар ҳар давон дар замон

ببردند مر هر دوان در زمان

Ба наздики хусрав чу боди дмон

به نزدیک خسرو چو باد دمان

Ҳамаи роҳ бар дашт бераҳ бурид

همه راه بر دشت بی ره برید

Чунон чун тилоия ба раҳ бар надид

چنان چون طلایه به ره بر ندید

Ба хусрав ( ба ) бероҳу роҳ

به خسرو (به) بی راه و راه

Надидаш кас ӯро з ҳар ду сипоҳ

ندیدش کس او را ز هر دو سپاه

Чу омад ба наздики хусрави фароз

چو آمد به نزدیک خسرو فراز

Заминро бабўседу барадаши намоз

زمین را ببوسید و بردش نماز

Мари он ҳар ду танро ба хусрави супурд

مر آن هر دو تن را به خسرو سپرد

Бадв гуфт к-эии номвари шоҳи гирд

بدو گفت کای نامور شاه گرد

Бар он сон ки паймони бкрдми нахуст

بر آن سان که پیمان بکردم نخست

Супурдам ба шаҳ ҳар давонро дуруст

سپردم به شه هر دوان را درست

Ба хусрав бигуфт онкии афросйоб

به خسرو بگفت آنکه افراسیاب

Ҳаме гуфт ва карда ду дидаи пари об

همی گفت و کرده دو دیده پر آب

Нишастанд бар хон ва ме хостанд

نشستند بر خوان و می خواستند

Ҳамаи кӣнаро дил биёростанд

همه کینه را دل بیاراستند

Чу шаби домани тираро дар кашид

چو شب دامن تیره را در کشید

Сиёҳӣ бирафт ва сипедӣ дамид

سیاهی برفت و سپیدی دمید

з ҳар ду сипаҳ хост овози кӯс

ز هر دو سپه خاست آواز کوس

Ҳавои гашт монанди чашми хурӯс

هوا گشت مانند چشم خروس

Сар аз хоби бркрди афросйоб

سر از خواب برکرد افراسیاب

Ду чашмаш чу хӯн шуд зи кину зи тоб

دو چشمش چو خون شد ز کین و ز تاب

Ҳаме боргаҳ дид пар гуфт вгўӣ

همی بارگه دید پر گفت وگوی

Вазони номдорон шудаи рангу буи

وزان نامداران شده رنگ و بوی

Чу афросйоби ин сипаҳро бидид

چو افراسیاب این سپه را بدید

зи перони висаи сухан бад расед

ز پیران ویسه سخن بد رسید

Бадв гуфт перони висаи ҳама

بدو گفت پیران ویسه همه

Ки гург андар омад миёни рама

که گرگ اندر آمد میان رمه

Мари он бастагонро кушоданд даст

مر آن بستگان را گشادند دست

Бабрад ва касеро злшкри нахуст

ببرد و کسی را زلشکر نخست

Накарданд касро ба чизеи зиён

نکردند کس را به چیزی زیان

Ҳамоно ки хурсанд буд андари он

همانا که خرسند بود اندر آن

Сипос аз худованди пирӯзгар

سپاس از خداوند پیروزگر

Казишон нашуд шоҳи хастаи ҷигар

کزیشان نشد شاه خسته جگر

Чу афросйоби он з перон шунид

چو افراسیاب آن ز پیران شنید

Бикрдори дарёи зи кини ?бардамӣад

بکردار دریا ز کین بردمید

Тилоия бипурсед то тираи шаб

طلایه بپرسید تا تیره شب

Ки бӯда сети коўрди шӯру шағаб

که بوده ست کآورد شور و شغب

Ба дижхим фармуд то дар замон

به دژخیم فرمود تا در زمان

Сарашро зтн давр карданд дар он

سرش را زتن دور کردند در آن

Вази он пас бифармуд то бе диранг

وز آن پس بفرمود تا بی درنگ

Биёянди гардон ба майдони ҷанг

بیایند گردان به میدان جنگ

Табираи занон дар дамиданд ноӣ

تبیره زنان در دمیدند نای

Замона ту гуфтӣ дар омад зи ҷой

زمانه تو گفتی در آمد ز جای

Вазин рӯй Кайхусраву марди впил

وزین روی کیخسرو و مرد وپیل

Ҷаҳон кард монанди дарёии нил

جهان کرد مانند دریای نیل

Замини пари зҷўшу ҳавои пари хурӯш

زمین پر زجوش و هوا پر خروش

Ҳаме кар шуд аз бонги асбони ду гӯш

همی کر شد از بانگ اسبان دو گوش

ДрФшидни теғи азони тираи гирд

درفشیدن تیغ ازآن تیره گرد

Чу оташи пас пардаи ложвард

چو آتش پس پرده لاژورد

Касеро набад зон миёнаи гузор

کسی را نبد زان میانه گذار

зи баси тирўи шамшеру гирду савор

ز بس تیرو شمشیر و گرد و سوار

Хурӯши табираи з ҳар ду сипоҳ

خروش تبیره ز هر دو سپاه

Баромади ҳаме то ба хуршеду моҳ

برآمد همی تا به خورشید و ماه

Бифармуд хусрав ки саф баркашид

بفرمود خسرو که صف برکشید

Ҳамаи сар ба сари тан ба куштан диҳед

همه سر به سر تن به کشتن دهید

зи таркон ҳар он кас ки ӯ кин кашад

ز ترکان هر آن کس که او کین کشد

Сари бахти худро ба парвин кашад

سر بخت خود را به پروین کشد

Ҳамаи номдорони Эрони сипоҳ

همه نامداران ایران سپاه

Набуданди ҷузи икдлу кӣнаи хоҳ

نبودند جز یکدل و کینه خواه

Бифармуд то пӯри Гӯдарзи Гев

بفرمود تا پور گودرز گیو

Абои номдорону гардони ню

ابا نامداران و گردان نیو

Сӯии маймана лашкар оростанд

سوی میمنه لشکر آراستند

Ба хӯни рехтан теғ перостанд

به خون ریختن تیغ پیراستند

Ҳамаи лашкараши дасти ташна ба хӯн

همه لشکرش دست تشنه به خون

Ҳамаи номдорон ба ҷанги андарун

همه نامداران به جنگ اندرون

Чу афросйоби он сипаҳро бидид

چو افراسیاب آن سپه را بدید

Ки хусрав аз он гӯна лашкар кашид

که خسرو از آن گونه لشکر کشید

Ба чашмаш чунон омад он дашти ҷанг

به چشمش چنان آمد آن دشت جنگ

Ки омад мар ӯро замона ба танг

که آمد مر او را زمانه به تنگ

Ба перон солор фармуд пас

به پیران سالار فرمود پس

Ки моро диранги андарин кори бас

که ما را درنگ اندرین کار بس

Бифармоӣ то соз ҷанг оваранд

بفرمای تا ساز جنگ آورند

Ҷаҳон бар бидонадяш танг оваранд

جهان بر بداندیش تنگ آورند

зи ҷанги оварон лашкарӣ баргузин

ز جنگ آوران لشکری برگزین

Ваз эшон бипардоз рӯй замин

وز ایشان بپرداز روی زمین

Чу шерони тунду паланги жён

چو شیران تند و پلنگ ژیان

Ки ёбанд Эрони зи эшон зиён

که یابند ایران ز ایشان زیان

Сӯии майманаи бормон бар кашид

سوی میمنه بارمان بر کشید

Худу номдорони волои хирад

خود و نامداران والا خرد

зи ҷанги оварони даҳ ҳазор дигар

ز جنگ آوران ده هزار دگر

Саворони ҷанговар номвар

سواران جنگ آور نامور

Сипаҳдори ҳумон , савори далер

سپهدار هومان، سوار دلیر

Ки рӯбаҳ сетанд зи чанголи шер

که روبه ستاند ز چنگال شیر

Сӯии майсараи соз ҷанг оварад

سوی میسره ساز جنگ آورد

Бидон дашт то кӣ диранг оварад

بدان دشت تا کی درنگ آورد

Ба қалби андаруни ҷои худро бисоз

به قلب اندرون جای خود را بساز

Вази онҷо ба наздик хусрав битоз

وز آنجا به نزدیک خسرو بتاز

Бидон бе ҳунари хусрави хираи сар

بدان بی هنر خسرو خیره سر

Бигӯяш ки чандини зкини падар ,

بگویش که چندین زکین پدر،

Чаҳ дорӣ ба абрӯи даруни банду чин

چه داری به ابرو درون بند و چین

Чаҳ пӯшӣ ба пелону мардони замин

چه پوشی به پیلان و مردان زمین

Агар чаҳ сёўхш будат падар

اگر چه سیاوخش بودت پدر

Ба кини падари бастаи дории камар

به کین پدر بسته داری کمر

Туро шарм ноед казин кимиё

تو را شرم ناید کزین کیمیا

Сипаҳи густарии пеши чашми ниё

سپه گستری پیش چشم نیا

Ду дида ба оби ҷафои шаста Эй

دو دیده به آب جفا شسته ای

Ба хӯн хӯрдан мо камари баста Эй

به خون خوردن ما کمر بسته ای

Магар шоҳ нишнид он достон

مگر شاه نشنید آن داستان

Ки ҷамшед зад даргаи бостон

که جمشید زد درگه باستان

Чу бар орзӯи хираи ҷанг оварӣ

چو بر آرزو خیره جنگ آوری

Ҷаҳон бар дили хеши танг оварӣ

جهان بر دل خویش تنگ آوری

Чаҳ карданд Эрону турони замин

چه کردند ایران و توران زمین

Чаҳ дории з ҳар ду сипаҳи дарду кин

چه داری ز هر دو سپه درد و کین

Сёўхш то зинда буд аз нахуст

سیاوخش تا زنده بود از نخست

Мар ӯро ба ҷузи тухм шодӣ нараст

مر او را به جز تخم شادی نرست

Ки моро чу фарзанду домод буд

که ما را چو فرزند و داماد بود

Бар ӯ рӯзу шаби ҷони мо шод буд

بر او روز و شب جان ما شاد بود

Чу аз роҳ дониш бипечед сар

چو از راه دانش بپیچید سر

На сар монад бо ӯ на тоҷу камар

نه سر ماند با او نه تاج و کمر

Биё то бигардем як бо дигар

بیا تا بگردیم یک با دگر

Бубинем то кист пирӯз гар

ببینیم تا کیست پیروز گر

Агар дасти ёбии ту бар ман ба кин

اگر دست یابی تو بر من به کین

Бросоид аз ҷанг рӯй замин

برآساید از جنگ روی زمین

Ба ханҷари серумро зи тан давр кун

به خنجر سرم را ز تن دور کن

зи хӯнами дадонро ҳаме сур кун

ز خونم ددان را همی سور کن

Шавад сар ба сари шаҳри турони ту ро

شود سر به سر شهر توران تو را

Чу дар хоки ореи зи зини мари маро

چو در خاک آری ز زین مر مرا

Вагар ман шавам бар ту бар чираи даст

وگر من شوم بر تو بر چیره دست

Ҳамон гирди кӣнаи з майдон нишаст

همان گرد کینه ز میدان نشست

Саратро дар орм ба хами каманд

سرت را در آرم به خم کمند

Кунам дасту поят ба оҳан ба банд

کنم دست و پایت به آهن به بند

зи дарёии гунгат ба роҳи афканам

ز دریای گنگت به راه افکنم

зи пушти нўндт ба чоҳи афкандам

ز پشت نوندت به چاه افکندم

Пайу бехи рустами зи бен бркнм

پی و بیخ رستم ز بن برکنم

Ба Эрони ҳамеи оташи андари занам

به ایران همی آتش اندر زنم

Чу бишунид перони зи афросйоб

چو بشنید پیران ز افراسیاب

Хурушон биёмад чу дарёии об

خروشان بیامد چو دریای آب

Ба лшкргаҳи шоҳ Эрон расед

به لشکرگه شاه ایران رسید

Хурӯшӣ чу шер жён баркашид

خروشی چو شیر ژیان برکشید

Ки эй номдорони Эрони замин

که ای نامداران ایران زمین

зи ман сӯй хусрав бурид офарин

ز من سوی خسرو برید آفرین

Паёмии зи ман назд хусрав бурид

پیامی ز من نزد خسرو برید

Бигӯед бо ӯ ва посух диҳед

بگویید با او و پاسخ دهید

Чу бишунид Гӯдарзи кшўодгон

چو بشنید گودرز کشوادگان

Равон шуд бар шоҳи озодагон

روان شد بر شاه آزادگان

Ба хусрав чунин гуфт к-эии шаҳриёр

به خسرو چنین گفت کای شهریار

Сухан бишинав аз ман яке гӯши дор

سخن بشنو از من یکی گوش دار

Маро гуфт перони висаи нажод

مرا گفت پیران ویسه نژاد

Дилии пари зкинаҳи сиррии пари зи бод

دلی پر زکینه سری پر ز باد

з афросйоб овареда паём

ز افراسیاب آوریده پیام

Ба наздики шоҳаншаҳи неки ном

به نزدیک شاهنشه نیک نام

Яке мард бояд кунун чоплус

یکی مرد باید کنون چاپلوس

Ки перони мар ӯро надорад фусӯс

که پیران مر او را ندارد فسوس

Бад-ӣни кори шоистаи гургин буд

بدین کار شایسته گرگین بود

Ки гуфтор ӯ ҷумлаи нафрин буд

که گفتار او جمله نفرین بود

Суханро бияндешад аз пеш ва пас

سخن را بیندیشد از پیش و پس

Ҳама бод паймоед андари қафас

همه باد پیماید اندر قفس

Ки перон нагӯяд сухани ҷузи дурӯғ

که پیران نگوید سخن جز دروغ

Дурӯғаш бар ӯ нагирад фурӯғ

دروغش بر او نگیرد فروغ

Ба гургин бифармуд пас шаҳриёр

به گرگین بفرمود پس شهریار

Ки рӯ назд он тарки ноҳӯшёр

که رو نزد آن ترک ناهوشیار

Фарибандаи мардии сети перони пер

فریبنده مردی ست پیران پیر

Дурӯғаш набояд ҳамеи дилпазир

دروغش نباید همی دلپذیر

Чунон чун буд дар хур ӯ ҷавоб

چنان چون بود در خور او جواب

Бигӯ то барад назд афросйоб

بگو تا برد نزد افراسیاب

Аз эдар ба наздики перони хиром

از ایدر به نزدیک پیران خرام

Бибин то чаҳ дорад бар мо паём

ببین تا چه دارد بر ما پیام

Шинави посухаши як ба як бози даҳ

شنو پاسخش یک به یک باز ده

Чунон кун ки перон бигӯед ки зиҳ

چنان کن که پیران بگوید که زه

Чу бишунид гургин замин бӯса дод

چو بشنید گرگین زمین بوسه داد

Барангехти шаби ранг монанди бод

برانگیخت شب رنگ مانند باد

Биёмад ба кирдори боди дмон

بیامد به کردار باد دمان

Ба наздики перони кушодаи забон

به نزدیک پیران گشاده زبان

Яке гурги пайкари дирафш аз буриш

یکی گرگ پیکر درفش از برش

Ба хуршеди рахшони расидаи сараш

به خورشید رخشان رسیده سرش

Дирафшаши ббрднд бо ӯ ба ҳам

درفشش ببردند با او به هم

Чу перон варо дид шуд пари зғм

چو پیران ورا دید شد پر زغم

Ба дил гуфт бо ин диловар , дурӯғ

به دل گفت با این دلاور، دروغ

Нагирад чу нодони зи дониши фурӯғ

نگیرد چو نادان ز دانش فروغ

Агар талх гӯям ҳамон бишинавам

اگر تلخ گویم همان بشنوم

Ҳамон бар ки корами ҳамон бдрўм

همان بر که کارم همان بدروم

Чу шуд назд ӯ пӯри мелоди род

چو شد نزد او پور میلاد راد

зи асб андар омад дурудаш бидод

ز اسب اندر آمد درودش بداد

Чу перон варо дид омад фурӯд

چو پیران ورا دید آمد فرود

Ҳаме дод бар шоҳи Эрони дуруд

همی داد بر شاه ایران درود

Бипурсед аз шоҳ ва бинишаст шод

بپرسید از شاه و بنشست شاد

Бар он хок бар тарки висаи нажод

بر آن خاک بر ترک ویسه نژاد

Ба гургин чунин гуфт к-эии номвар

به گرگین چنین گفت کای نامور

Сухан бишинав аз ман ҳамеи сар ба сар

سخن بشنو از من همی سر به سر

Паёми шаҳаншоҳи афросйоб

پیام شهنشاه افراسیاب

Ба гургин фурӯ хонд бар сони об

به گرگین فرو خواند بر سان آب

Чу бишунид гургин баровард хашм

چو بشنید گرگین برآورد خشم

зи кӣна чу хӯн кард мар ҳар ду чашм

ز کینه چو خون کرد مر هر دو چشم

Ба перон чунин гуфт к-эии номдор

به پیران چنین گفت کای نامدار

Сутӯда ба дониш бар шаҳриёр

ستوده به دانش بر شهریار

Ба дён ки ин гуфт , хусрави нахуст

به دیان که این گفت، خسرو نخست

Барин сон ки гуфтӣ саросари дуруст

برین سان که گفتی سراسر درست

Чу аз фари дёни ҳама боз гуфт

چو از فر دیان همه باز گفت

зи гуфтор ӯ монад перони шигифт

ز گفتار او ماند پیران شگفت

Кунун як ба як посухат боз дод

کنون یک به یک پاسخت باز داد

Бидон то бигӯе ба он деви зод

بدان تا بگویی به آن دیو زاد

Маро гуфт Кайхусрави номҷўӣ

مرا گفت کیخسرو نامجوی

Ки наздики он паҳлавон шӯ бигӯӣ

که نزدیک آن پهلوان شو بگوی

Туро шарм ноед зи риши сипед

تو را شرم ناید ز ریش سپید

Задён ҳамоно буридӣ умед

زدیان همانا بریدی امید

Наёяд зи ту ҷузи дурӯғу фусӯс

نیاید ز تو جز دروغ و فسوس

Бидон гуҳ ки бандед бар пели кӯс

بدان گه که بندید بر پیل کوس

зи аввали ту киштии ҳамаи тухми кин

ز اول تو کشتی همه تخم کین

зи ту гашти ошуфта рӯй замин

ز تو گشت آشفته روی زمین

Сёўхш шуд кушта аз баҳри ту

سیاوخش شد کشته از بهر تو

Куҷои нӯши пиндошти ин заҳри ту

کجا نوش پنداشت این زهر تو

Ба гуфтори гармати равонро бидод

به گفتار گرمت روان را بداد

Надонист кат ҳаст гуфтори бод

ندانست کت هست گفتار باد

Чу киштии ҳама тухмат омад ба бар

چو کشتی همه تخمت آمد به بر

Ба гардун баровард ин шохи сар

به گردون برآورد این شاخ سر

Фиреби ту дигар нахоҳем хӯрд

فریب تو دیگر نخواهیم خورد

Барорем аз ҷони бадхоҳи гирд

برآریم از جان بدخواه گرد

Дигар онкӣ гуфтӣ ки афросйоб

دگر آنکه گفتی که افراسیاب

Ҳаме ронад аз дидагони ҷӯии об

همی راند از دیدگان جوی آب

зи баҳри сёўхши гирён шудаи сет

ز بهر سیاوخش گریان شده ست

Вази он кардани бади пушаймон шудаи сет

وز آن کردن بد پشیمان شده ست

зи кирдори бад гар бипечад равост

ز کردار بد گر بپیچد رواست

Ки ҷони ваии андар дам аждаҳост

که جان وی اندر دم اژدهاست

Касеро ки дён баранд з дар

کسی را که دیان براند ز در

Кас ӯро ба гетӣ нагирад ба бар

کس او را به گیتی نگیرد به بر

Куҷои хусраваши хасму душмани худоӣ

کجا خسروش خصم و دشمن خدای

Куҷо монад ӯ рӯзи майдон ба пой

کجا ماند او روز میدان به پای

Куҷои шоҳи мо рости хешу ниё

کجا شاه ما راست خویش و نیا

Ба оварад ҷӯяд азуи кимиё

به آورد جوید ازو کیمیا

Вагар меҳрбони гашт бар шоҳи нав

وگر مهربان گشت بر شاه نو

Дирафшон чу хуршед бар гоҳи нав

درفشان چو خورشید بر گاه نو

Набард касе чун кунад хостор

نبرد کسی چون کند خواستار

Ки бошад мар ӯро ба дили хостор

که باشد مر او را به دل خواستار

Ба майдон чаро хонд ӯро ба ҷанг

به میدان چرا خواند او را به جنگ

Чунон кам хиради тарки пӯри пашанг

چنان کم خرد ترک پور پشنگ

Бузургони Эрони куҷо рафта анд

بزرگان ایران کجا رفته اند

На бо шоҳи эшон бар ошуфта анд

نه با شاه ایشان بر آشفته اند

Чу Гев ва чу Гӯдарз , раҳоаму зол

چو گیو و چو گودرز، رهام و زال

Фиребурзи коўс бо фару ёл

فریبرز کاوس با فر و یال

Чу Тӯсу Таҳамтани фаромарзи род

چو طوس و تهمتن فرامرز راد

Ҷаҳони паҳлавони ашкаши поки зод

جهان پهلوان اشکش پاک زاد

Сипаҳдор чун Қорани разми зан

سپهدار چون قارن رزم زن

Ки мардони намоянди пешаш чу зан

که مردان نمایند پیشش چو زن

Чаро дод бояд ба ман хоста

چرا داد باید به من خواسته

Чу ӯ ҷангро бояд ороста

چو او جنگ را باید آراسته

Ба майдон чу аз душман ӯ кин кашад

به میدان چو از دشمن او کین کشد

Чаро асби ман зин заррин кашад

چرا اسب من زین زرین کشد

Писандади зи мо эзади додгар

پسندد ز ما ایزد دادگر

Ки хусрав ба ҷанги ту бандади камар

که خسرو به جنگ تو بندد کمر

Турогар набардат кунад орзӯӣ

تو را گر نبردت کند آرزوی

Биё то ман ва ту ба ҳам кӣнаи ҷӯй

بیا تا من و تو به هم کینه جوی

Ба дёни додар ( ва ) чархи баланд

به دیان دادار (و) چرخ بلند

Ба рухшандаи хуршеду теғу каманд

به رخشنده خورشید و تیغ و کمند

Кигар пешами ое ба ҳангоми ҷанг

که گر پیشم آیی به هنگام جنگ

Нмонми туро беш бар зини диранг

نمانم تو را بیش بر زین درنگ

Ки мурғӣ занад сар ба оби андарун

که مرغی زند سر به آب اندرون

Баронам зи ту бар замини ҷӯии хӯн

برانم ز تو بر زمین جوی خون

Ба гургин чунин гуфт к-эй кам хирад

به گرگین چنین گفت کای کم خرد

Ба хусрав чунин гуфт кӣ дар хӯрд

به خسرو چنین گفت کی در خورد

Бигуфт ин ва аз хок бар пои ҷуст

بگفت این و از خاک بر پای جست

Бар он бораи пел пайкар нишаст

بر آن باره پیل پیکر نشست

Биёмад хурушон чу дарёии об

بیامد خروشان چو دریای آب

Ҳама боз гуфташ ба афросйоб

همه باز گفتش به افراسیاب

Чу бишунид афросйоби далер

چو بشنید افراسیاب دلیر

Буғурред бар сони арғндаҳи шер

بغرید بر سان ارغنده شیر

Ба перон чунин гуфт комрўзи ҷанг

به پیران چنین گفت کامروز جنگ

Биҷавӣем бо Бурзуии тези чанг

بجوییم با برزوی تیز چنگ

Яке сӯй майдон шавад ҷанги ҷӯй

یکی سوی میدان شود جنگ جوی

Бубинем то чун буд ҷанги ӯй

ببینیم تا چون بود جنگ اوی

Бидон то чигуна кунад корзор

بدان تا چگونه کند کارزار

Чаҳ бозӣ намояд бирав рӯзгор

چه بازی نماید برو روزگار

Ки бо фар ва брзаст ва бо шоху ёл

که با فر و برز است و با شاخ و یال

Магар кушта ояд бадви пӯри зол

مگر کشته آید بدو پور زال

Чу рустам шавад кушта бар дасти ӯй

چو رستم شود کشته بر دست اوی

Ба моҳӣ гроиндаҳ шуд шасти ӯй

به ماهی گراینده شد شست اوی

Барорем аз Эрону хусрави дамор

برآریم از ایران و خسرو دمار

Бросоиди ин лашкар аз корзор

برآساید این لشکر از کارزار

Пайу бехи эрониёни бркним

پی و بیخ ایرانیان برکنیم

Ҳамаи бум ва бар оташ андар занем

همه بوم و بر آتش اندر زنیم

Чу перони зи афросйоб ин шунид

چو پیران ز افراسیاب این شنید

Сӯии Бурзу номвар бингаред

سوی برزو نامور بنگرید

Бадв гуфт к-эии паҳлавон шод бош

بدو گفت کای پهلوان شاد باش

Ҳамаи солаи зи андӯҳ озод бош

همه ساله ز اندوه آزاد باش

Ки имрӯзи хуршеди мо рӯй туаст

که امروز خورشید ما روی توست

Ду чашми саворони ҳама сӯй туаст

دو چشم سواران همه سوی توست

Шаҳи чин ва мо чину турони замин

شه چین و ما چین و توران زمین

зи бозуӣ ту ҷӯяд имрӯзи кин

ز بازوی تو جوید امروز کین

Як имрӯз агар рой ҷанг оядат

یک امروز اگر رای جنگ آیدت

Ҳамеи тахти Эрон ба чанг оядат

همی تخت ایران به چنگ آیدت

Ба дён ки то ман камар баста ам

به دیان که تا من کمر بسته ام

зи хӯни басии номвар хаста ам

ز خون بسی نامور خسته ام

Чу комуси ҷангӣ чу хоқони чин

چو کاموس جنگی چو خاقان چین

Саворону гардони турони замин

سواران و گردان توران زمین

Ба кӣнаи барин боргоҳ омаданд

به کینه برین بارگاه آمدند

Сазовори тахт ва кулоҳ омаданд

سزاوار تخت و کلاه آمدند

Надиданд аз афросйоби далер

ندیدند از افراسیاب دلیر

Ки дидӣ ту эй номбурдори шер

که دیدی تو ای نامبردار شیر

Магари бахти фархундаи ёр ту шуд

مگر بخت فرخنده یار تو شد

Чу афросйобии шикор ту шуд

چو افراسیابی شکار تو شد

Чу перон чунин гуфт Бурзуии шер

چو پیران چنین گفت برزوی شیر

Буғурред бар сони шери далер

بغرید بر سان شیر دلیر

Фурӯд омад аз асб монанди бод

فرود آمد از اسب مانند باد

Рикоби шаҳи номвар бӯса дод

رکاب شه نامور بوسه داد

Бадв гуфт афросйоби далер

بدو گفت افراسیاب دلیر

Як имрӯз бигушоӣ чанголи шер

یک امروز بگشای چنگال شیر

Бар он сон ки бошанд мардони мард

بر آن سان که باشند مردان مرد

Баровар ба хуршеди рухшандаи гирд

برآور به خورشید رخشنده گرد

Ки имрӯзи ҷанги паланг оварӣ

که امروز جنگ پلنگ آوری

Ҳамон номи Эрон ба нанг оварӣ

همان نام ایران به ننگ آوری

Яке деви бинӣ чу нари аждаҳо

یکی دیو بینی چو نر اژدها

Чу ширӣ ки аз банд гардад раҳо

چو شیری که از بند گردد رها

Даройад ба майдон ва ҷанг оварад

درآید به میدان و جنگ آورد

Ҳамаи ройу расм паланг оварад

همه رای و رسم پلنگ آورد

Яке асби зераш чу кӯҳии равон

یکی اسب زیرش چو کوهی روان

Ки аз диданаш хира гардад равон

که از دیدنش خیره گردد روان

Варо Рахш хонанд ва ӯ рустам аст

ورا رخش خوانند و او رستم است

Казу шаҳри турони пар аз мотам аст

کزو شهر توران پر از ماتم است

Бадв гуфт Бурзуии к-эии шаҳриёр

بدو گفت برزوی کای شهریار

Куҷо бошад ин рустами номдор ?

کجا باشد این رستم نامدار؟

Чаҳ пӯшад ба ҷанг ва дирафшаш куҷост ?

چه پوشد به جنگ و درفشش کجاست؟

Сӯии даст чап бошад ар дасти рост ?

سوی دست چپ باشد ار دست راست؟

Ба болоу дидор ва кирдор кист ?

به بالا و دیدار و کردار کیست؟

Чаҳ гирад ба майдони варо кор чист ?

چه گیرد به میدان ورا کار چیست؟

Чу бишунид перон чунин гуфт пас

چو بشنید پیران چنین گفت پس

Ки чун ӯ набошад дигар ҳеҷ кас

که چون او نباشد دگر هیچ کس

Дарахтӣ ба бораст бо фар ( ва ) шох

درختی به بار است با فر (و) شاخ

Қавии гардану ёлу синаи фарох

قوی گردن و یال و سینه فراخ

Варои ҷавшани азчрми шерон буд

ورا جوشن ازچرم شیران بود

Чу хуршеди тобандаи рахшон буд

چو خورشید تابنده رخشان بود

Плнгинаҳ пӯшаст андари набард

پلنگینه پوش است اندر نبرد

Ба гардуни расонад дар оварад гирд

به گردون رساند در آورد گرد

Ҳужабрӣ ба зери ҷаҳони паҳлавон

هژبری به زیر جهان پهلوان

Казу шод монанди пери вҷўон

کزو شاد مانند پیر وجوان

Ба сони ҳиўни гардану дасту пой

به سان هیون گردن و دست و پای

Ба пайкар чу кӯҳи ҷаҳандаи зи ҷой

به پیکر چو کوه جهنده ز جای

Камандӣ ба фитрок бар шаст хам

کمندی به فتراک بر شصت خم

Сипаҳбад рибоед чу дарё ба дам

سپهبد رباید چو دریا به دم

Яке гурзаи гови пайкар ба даст

یکی گُرزه گاو پیکر به دست

Чу ғурранда шераст ва чун пели маст

چو غرنده شیر است و چون پیل مست

Ба хушкии паланг ва ба дарёи наҳанг

به خشکی پلنگ و به دریا نهنگ

Наёранд бо захм ӯ тоби ҷанг

نیارند با زخم او تاب جنگ

Ҷаҳонҷӯии Бурзуӣ чун пели маст

جهانجوی برزوی چون پیل مست

Барошуфт ва ёзид чун шери даст

برآشفت و یازید چون شیر دست

Бифармуд то дар замон бе диранг

بفرمود تا در زمان بی درنگ

Ниҳоданд бар бораи зини хаданг

نهادند بر باره زین خدنگ

Ба бар гстўонш биёростанд

به بر گستوانش بیاراستند

Яке ҷавшан паҳлавон хостанд

یکی جوشن پهلوان خواستند

Бапушед ҷавшани савори далер

بپوشید جوشن سوار دلیر

Камари баст бар кӣна чун нараҳ шер

کمر بست بر کینه چون نره شیر

Яке трги чинӣ ба сар бар ниҳод

یکی ترگ چینی به سر بر نهاد

Камонро ба зиҳ карду таркиши кушод

کمان را به زه کرد و ترکش گشاد

Камандӣ ба фитрок гулгун бибаст

کمندی به فتراک گلگون ببست

Яке гурзаи гови пайкар ба даст

یکی گُرزه گاو پیکر به دست

Сипар бар китфи найза бар пушти асб

سپر بر کتف نیزه بر پشت اسب

Хурӯшанда монанди озргшсб

خروشنده مانند آذرگشسب

Ба бора бар омад зи ҳомӯн чу гирд

به باره بر آمد ز هامون چو گرد

Ҳамеи тохт то ҷойгоҳи набард

همی تاخت تا جایگاه نبرد

Ба гуфтори он гуҳ забон баргушод

به گفتار آن گه زبان برگشاد

Бидон номдорони фаррухи нажод

بدان نامداران فرخ نژاد

Ки эй номвари шоҳи озодаи хуй

که ای نامور شاه آزاده خوی

Чаро ҷанг таркон кунӣ орзӯӣ

چرا جنگ ترکان کنی آرزوی

Саратро чаҳ тобии зи роҳи хирад

سرت را چه تابی ز راه خرد

Ту он кун ки аз шаҳриёрон сазад

تو آن کن که از شهریاران سزد

зи шоҳон ки карда сети ин кимиё

ز شاهان که کرده ست این کیمیا

Ба гетӣ ки ҷустаи сети ҷанги ниё

به گیتی که جسته ست جنگ نیا

Чу баргардад аз роҳи дониши сарат

چو برگردد از راه دانش سرت

Ба пайкон бидӯзам сипар бар сарат

به پیکان بدوزم سپر بر سرت

Бифармоӣ то номдорони ҷанг

بفرمای تا نامداران جنگ

Биёянд пешам бисозанд ҷанг

بیایند پیشم بسازند جنگ