Бнзму наср касерогар ифтихор сазост

بنظم و نثر کسی را گر افتخار سزاست

Маро сазост ки имрӯзи назм ва наср марост

مرا سزاست که امروز نظم و نثر مراست

Дар ин қасида ки гуфтам ман ақтФо кардам

در این قصیده که گفتم من اقتفا کردم

Боўстоди лбибӣ ки сидолшърост

باوستاد لبیبی که سیدالشعراست

Бар он тариқ банно кардам ин қасида ки гуфт :

بر آن طریق بنا کردم این قصیده که گفت:

« сухан ки назм кунанд он дуруст бояду рост »

«سخن که نظم کنند آن درست باید و راست »

Сухан ки назм диҳанд он дуруст бояду рост

سخن که نظم دهند آن درست باید و راست

Тариқи назми дурусти андари ин замона ҷазост

طریق نظم درست اندر این زمانه جزاست

Сухан ки ман бинагорам ба назм агар дгарӣ

سخن که من بنگارم به نظم اگر دگری

Ба насри хуби гузоради чунон гузоради рост

به نثر خوب گزارد چنان گزارد راست

зи ҳасан холӣ дорам зи лафзи ноқиси пок

ز حسن خالی دارم ز لفظ ناقص پاک

Дурусту рост з боиста на фузун на ба кост

درست و راست ز بایسته نه فزون نه به کاست

Марои сухан ба баландӣ самосту маънӣ ҳо

مرا سخن به بلندی سماست و معنی‌ها

Аз ӯ дирафшони гӯйӣ ки офтоб самост

از او درفشان گویی که آفتاب سماست

Ба санъат ва ба маъонӣу нозукӣу хушӣ

به صنعت و به معانی و نازکی و خوشی

Яке қасидаи ман . . . ( нохоно ) шуъарост

یکی قصیدهٔ من ... (ناخوانا) شعراست

Вагар гувоҳӣ хоҳад яке бар ин даъвӣ

وگر گواهی خواهد یکی بر این دعوی

Ҳамин қасида бад-ӣн гуфт ман басандаи гўост

همین قصیده بدین گفت من بسنده گواست

Маро чаҳ бояд гуфт ин сухан ки нек афтод

مرا چه باید گفت این سخن که نیک افتاد

Чу офтоби дирафшони з осмон пайдост

چو آفتاب درفشان ز آسمان پیداست

Ба санъатаст равони шеър чу ҷон дар тан

به صنعت است روان شعر چو جان در تن

Балӣ ва он дигар кас ба сон бод равост

بلی و آن دگر کس به سان باد رواست

Аё гуруҳе кин шеърҳо ҳаме хонят

ایا گروهی کاین شعرها همی‌خوانیت

Ба ҳалқу ҳанҷараи гӯйӣ ки зери бод ду тост

به حلق و حنجره گویی که زیر باد دو تاست

Маро ба сӯии шумо об нест ва мартаба нест

مرا به سوی شما آب نیست و مرتبه نیست

Сӯии шумо ҳамаи ҷоҳу бузургии он каси рост

سوی شما همه جاه و بزرگی آن کس راست

Ки шърҳош чу тъўизҳои колбудии сет

که شعرهاش چو تعویذهای کالبدی‌ست

Дурустаст намоянда на дуруст ва на рост

درست است نماینده نه درست و نه راست

Ба шеърҳои лбибии шумо нигоҳ кунят

به شعرهای لبیبی شما نگاه کنیت

Ки шеърҳои лбибӣ чаҳ бобат уқалост

که شعرهای لبیبی چه بابت عقلاست

Ҳамеша рағбати аҳли ҳунар ба шеър ман аст

همیشه رغبت اهل هنر به شعر من است

Ба сӯй ӯст шуморо ҳамеша майл ва равост

به سوی اوست شما را همیشه میل و رواست

Ба дастаҳои раёҳин кӣ илтифот кунад

به دسته‌های ریاحین کی التفات کند

Сутури срздаҳ ҷое ки дастаҳои гёст

ستور سرزده جایی که دسته‌های گیاست

Маро бигӯӣ ки як шеър нек боиста

مرا بگوی که یک شعر نیک بایسته

Казу мисл зад шояд з гуфта ҳоаш куҷост

کزو مثل زد شاید ز گفته‌هاش کجاست

На ҳар ҳ назмӣ дорад з гуфтаҳо нек аст

نه هر ه نظمی دارد ز گفته‌ها نیک است

На ҳар чаҳ рангаш бошад зи ҷома ҳо дебост

نه هر چه رنگش باشد ز جامه‌ها دیباست

зи машку зулфи взони корбастаи маънӣ ҳо

ز مشک و زلف وزآن کاربسته معنی‌ها

Чаҳ хушӣ ва чаҳ шигифтии взон чаҳ хоҳад хост

چه خوشی و چه شگفتی وزآن چه خواهد خاست

Ба назму насри суханро ниҳоятӣ бояд

به نظم و نثر سخن را نهایتی باید

Казу мисл зад шояд ки зин чаҳ гуфт ва чаҳ хост

کزو مثل زد شاید که زین چه گفت و چه خواست

Бар ин тариқ бигӯяш ки як ду байт бигӯӣ

بر این طریق بگویش که یک دو بیت بگوی

Бар ин қиёс ки ман гуфтаамгараш ёрост

بر این قیاس که من گفته‌ام گرش یاراست

Сифот машк магӯӣу зи зулф ёд макун

صفات مشک مگوی و ز زلف یاد مکن

Агар туоне донам ки ин қасидаи ту рост

اگر توانی دانم که این قصیده تو راست

Ҷузи он қасида ки аз рӯзгори бурное

جز آن قصیده که از روزگار برنایی

Ки кори пер на чун кор мардум бурност

که کار پیر نه چون کار مردم برناست

Вагар ба хостаи ороста нашудаи тани ту

وگر به خواسته آراسته نشده تن تو

Равост коизди ҷони маро ба илм орост

رواست کایزد جان مرا به علم آراست

Бидон ки бехурдиро дирам фузун бошад

بدان که بی‌خردی را درم فزون باشد

Ба фазл кӣ охир баробар доност

به فضل کی آخر برابر داناست

Ба ҳеҷ ҳоли Абуҷаҳл чун Муҳамад нест

به هیچ حال ابوجهل چون محمد نیست

Вгрчаҳ ҳар ду ба нисбати зи одам ва ҳаввост

وگرچه هر دو به نسبت ز آدم و حواست

Марои зи дониши ранҷ танасту роҳати ҷон

مرا ز دانش رنج تن است و راحت جان

Шинохта мисласт ин ки хор бо хурмост

شناخته مثل است این که خار با خرماست

Маро бе дармеи виҳко чаҳ таънаи зтӣ

مرا بی‌درمی ویحکا چه طعنه زتی

Бидон қадар ки басандаи сети ҳоли ман ба навост

بدان قدر که بسنده‌ست حال من به نواست

Ба ҳеҷ вақте озори ту нҷстми ман

به هیچ وقتی آزار تو نجستم من

Туе ки сӯии миннати солу моҳ қасд ҷафост

تویی که سوی منت سال و ماه قصد جفاست

Ба табъи душмани онӣ ки донишӣ дорад

به طبع دشمن آنی که دانشی دارد

Шигифт нест ки зулмат мешаҳ зиди зёст

شگفت نیست که ظلمت میشه ضد ضیاست

Ба шеърат чаҳ атоӣ бузург дод малик

به شعرت چه عطای بزرگ داد ملک

Ҳунар на аз туаст он подшо бузург атост

هنر نه از توست آن پادشا بزرگ عطاست

Ба сим хостан ва ёфтан чаҳ фахр кунӣ

به سیم خواستن و یافتن چه فخر کنی

Тафохури он ковро макоримаст ва сахост

تفاخر آن کاو را مکارم است و سخاست

Ту ҳар чаҳ ёфтае ман надонам он донам

تو هر چه یافته‌ای من ندانم آن دانم

Ки назму насри ту яксар мълласт ва хатост

که نظم و نثر تو یکسر معلل است و خطاست