ӯ чун фиканд хеши ту худро Маяфканаш

او چون فکند خویش تو خود را میفکنش

Аз худ шикастааст азин беш машканаш

از خود شکسته است ازین بیش مشکنش

То шуд дилами муқӣми сари зулфи дилбарат

تا شد دلم مقیم سر زلف دلبرت

Аз ёд рафт манзилу маъвоу масканаш

از یاد رفت منزل و ماوا و مسکنش

Дили ончунон биёади ту машғӯл гашта аст

دل آنچنان بیاد تو مشغول گشته است

Кови ҳичўқт ёд намеояд аз маниш

کاو هیچوقت یاد نمی آید از منش

Аинмрғи ҷон ки тоири олӣ нишеман аст

اینمرغ جان که طایر عالی نشیمن است

Умрӣаст то ки давр фитод аз нишеманаш

عمریست تا که دور فتاد از نشیمنش

Бечораи баҳри дона фурӯд омад аз ҳаво

بیچاره بهر دانه فرود آمد از هوا

Дар дом шуд асири пару болу гарданаш

در دام شد اسیر پر و بال و گردنش

Аз гулшани хаёли бчнин гулхан афтод

از گلشن خیال بچنین گلخن افتاد

Бигирифт хсхти хотири азин ҷинси гулханаш

بگرفت خسخت خاطر ازین جنس گلخنش

Мурғони ин чамани ҳамаи шаб то гуҳи саҳар

مرغان این چمن همه شب تا گه سحر

Бошанд дар хурӯши зи фарёди карданаш

باشند در خروش ز فریاد کردنش

Ҷонои дил аз мусоҳибати тан малул шуд

جانا دل از مصاحبت تن ملول شد

Пайваста моҷароаст шабу рӯз бо маниш

پیوسته ماجرا است شب و روز با منش

Ёро чу шуд асири қафаси андалеби ҷон

یارا چو شد اسیر قفس عندلیب جان

Гоҳ ки мефирист насимии зи гулшанаш

گاه که میفرست نسیمی ز گلشنش

То чун насими гули бдмоғш гузар кунад

تا چون نسیم گل بدماغش گذر کند

Ояд биёади васли гулу аҳди сӯсанаш

آید بیاد وصل گل و عهد سوسنش

Бошад ки бишиканади қафаси ҷисмро зи шавқ

باشد که بشکند قفس جسم را ز شوق

Мурғи равон мағрибӣ ояд бмоءи маниш

مرغ روان مغربی آید بماء منش