Маро аз рӯй ҳар дилбар таҷаллӣ мекунад рӯйиш
مرا از رویِ هر دلبر، تجلّی میکند رویش
На аз иксўш май байнам ки мибинми з ҳар сӯяш
نه از یکسوش میبینم که میبینم ز هر سویش
Кашад ҳар дами марои сӯеи каманди зулфи маи рӯе
کشد هر دم مرا سویی، کمند زلف مهرویی
Ки андар ҳар сари мўӣии нмибинми биҷузи мӯяш
که اندر هر سر مویی، نمیبینم بهجز مویش
Надонам чашми ҷодӯяш чу афсун хонд бар чашмам
ندانم چشم جادویش چه افسون خواند بر چشمم
Ки дар чашмами нмиёбди бғир аз чашми ҷодӯяш
که در چشمم نمیآید به غیر از چشم جادویش
Фурӯғи нури рухсораш маро шуд раҳнамӯн варна
فروغ نور رخسارش مرا شد رهنمون ورنه
Куҷои паии ?бардамии сӯяши зи торикии гесуяш
کجا پی بردمی سویش ز تاریکی گیسویش؟
Аз он дар абрӯии хубони назар пайваста медорам
از آن در ابروی خوبان، نظر، پیوسته میدارم
Ки дар абрӯӣ ҳар ба рӯи нмибинми ҷузи абрӯяш
که در ابروی هر به رو نمیبینم جز ابرویش
Баёз рӯй дилҷӯяши басарро нур афзоед
بیاض روی دلجویش، بصر را نور افزاید
Сувидо мекунад равшани саводи холи ҳиндӯяш
سویدا میکند روشن، سواد خال هندویش
Дарахтони ҷумла дар рақсанд ва дар ваҷданд ва дар ҳолат
درختان، جمله در رقصاند و در وجدند و در حالت
Магари боди сабои бӯе ба бустони барад аз бӯяш
مگر باد صبا، بویی به بستان برد از بویش
Ба пеши мағрибӣ ҳар заррае зон мағрибӣ бошад
به پیش «مغربی»، هر ذرّه زان رو مغربی باشد
Ки аз ҳар зарраи хуршедии намояди партави рӯйиш
که در هر ذرّه، خورشیدی نماید پرتو رویش