Биё ки кардаам аз нақши ғайри оинаи пок

بیا که کرده ام از نقش غیر آینه پاک

Ки то ту чеҳраи худро бадв кунӣ идрок

که تا تو چهره خود را بدو کنی ادراک

Агар назар накунӣ сӯии ман дар оина кун

اگر نظر نکنی سوی من در آینه کن

Ту худ бмсли манӣ кӣ назар кунӣ хошок

تو خود بمثل منی کی نظر کنی خاشاک

Агар чаҳ оина рӯй ҷонФзоӣ ту анд

اگر چه آینه روی جانفزای تو اند

Ҳамаи уқулу нуфуси аносиру афлок

همه عقول و نفوس عناصر و افلاک

Вале туро нанамояд бтўи чунонкии тўӣӣ

ولی ترا ننماید بتو چنانکه توئی

Магари дили мискину бедилу ғамнок

مگر دل مسکین و بیدل و غمناک

Тамоми чеҳраи худро бадв туоне дид

تمام چهره خود را بدو توانی دید

Ки ҳаст мазҳари тому латифу софӣу пок

که هست مظهر تام و لطیف و صافی و پاک

Чаро гузар накунӣ бар дилӣ ки аз покӣ

چرا گذر نکنی بر دلی که از پاکی

Азои мррт ба мо ваҷдати фӣаи сўок

اذا مَرَرتَ بِهِ ما وجدت فیه سواک

Валави ҷилавати алии алқлби мо ҷилавати алайҳ

ولو جلوت علی القلب ما جلوت علیه

Лои ҷли қрбтаҳи бали ло на мҷлок

لا جل قربته بل لا نه مجلاک

Маро ки нусхаи маҷмӯи коиноти туам

مرا که نسخه مجموع کاینات توام

Равои мадор бхўорӣ фиканда бар сари хок

روا مدار بخواری فکنده بر سر خاک

Бсоҳл ар чаҳ фиканд ба баҳри бози орм

بساحل ار چه فکند به بحر باز آرم

Ки мавҷи баҳри муҳӣти туами ним хошок

که موج بحر محیط توام نیم خاشاک

Зуҳӯри ту бмнасту вуҷӯди ман аз ту

ظهور تو بمن است و وجود من از تو

Ва лсти тзҳри лӯлои лами акуи лўлок

و لَستُ تُظهَرُ لولای لم اکو لولاک

Ту офтоби мунирӣу мағрибии соя

تو آفتاب منیری و مغربی سایه

зи офтоб буд сояро вуҷӯду ҳалок

ز آفتاب بود سایه را وجود و هلاک