зи чашми масти соқии ман харобам

ز چشم مست ساقی من ‌‌‌‌‌خرابم

На охири бихўд аз ҷоми шаробам

نه آخر بیخود از جام شرابم

Аз он соъат ки дидам ҷоми рӯйиш

از آن ساعت که دیدم جام رویش

Чу мӯяши рӯзу шаб дар печу тобам

چو مویش روز و شب در پیچ و تابم

Надорам ҳеҷ оромӣу хобӣ

ندارم هیچ آرامی و خوابی

Ки чашм ӯ рабӯди орому хобам

که چشم او ربود آرام و خوابم

Гуҳӣ аз нолаам чун чархи дулоб

گهی از ناله ام چون چرخ دولاب

Ки аз саргаштагӣ чун осиёбам

که از سرگشتگی چون آسیابم

Биҷои ашки хӯни миборм аз чашм

بجای اشک خون میبارم از چشم

Нмони андари ҷигар чун ҳеҷ тобам

نمان اندر جگر چون هیچ تابم

Марои ишқати чунон гум кард аз ман

مرا عشقت چنان گم کرد از من

Ки ман худро агар ҷӯям наёбам

که من خود را اگر جویم نیابم

Марои ишқи ту фонӣ кард аз ман

مرا عشق تو فانی کرد از من

Чу дид аз худ бғоит дар азобам

چو دید از خود بغایت در عذابم

Чунон боқӣ шудам акнӯн бъшқт

چنان باقی شدم اکنون بعشقت

Ки бе ишқи ту чизе дар наёбам

که بی عشق تو چیزی در نیابم

Кунун аз мағрибии рустами бакулӣ

کنون از مغربی رستم بکلی

Ки аз машриқи баромади офтобам

که از مشرق برآمد آفتابم