Он ки худро менамояд дар рухи хубон чу моҳ

آن که خود را مینماید در رخ خوبان چو ماه

Мекунад аз дидаи ушшоқ дар хубони нигоҳ

میکند از دیده عشاق در خوبان نگاه

Вонкаҳи ҳасанашро буд аз рӯй ҳар марди зуҳӯр

وانکه حسنش را بود از روی هر مرد ظهور

Ҳаст ишқашро дили ушшоқи мискини ҷилваи гоҳ

هست عشقش را دل عشاق مسکین جلوه گاه

Ишқаш аз маъшӯқ бар ошиқ кунад оғози ҷавр

عشقش از معشوق بر عاشق کند آغاز جور

То ки ошиқ аз баҳои ӯ бъшқ арад паноҳ

تا که عاشق از بهای او بعشق ارد پناه

Чун вуҷӯд ин бонасту зуҳӯри он ба ин

چون وجود این بانست و ظهور آن به این

Ин чу маҳв ишқ гардад он шавад бе ин табоҳ

این چو محو عشق گردد آن شود بی این تباه

Ақд касрат барнатобад пеш ӯ бошад яке

عقد کثرت برنتابد پیش او باشد یکی

Юсуфу гургу зоихоу азизу ҷоҳу чоҳ

یوسف و گرگ و زایخا و عزیز و جاه و چاه

Ҳам нанамоянд анҷ дар фурӯғи офтоб

هم ننمایند انج در فروغ آفتاب

Ҳамчунон каз ғояти наздикии хуршеду моҳ

همچنان کز غایت نزدیکی خورشید و ماه

Ишқ ӯ чун кард бо худ ончӣ кард ва мекунад

عشق او چون کرد با خود آنچه کرد و میکند

Пас набошад ошиқу маъшӯқро ҷурми гуноҳ

پس نباشد عاشق و معشوق را جرم گناه

Хайма берун зад паии изҳори худ султони ишқ

خیمه بیرون زد پی اظهار خود سلطان عشق

То ки шуд бар ваҳдаташи брмслиши касрати гувоҳ

تا که شد بر وحدتش برمثلیش کثرت گواه

То на бар касрат буд мўҷўмҳити ваҳдаташ

تا نه بر کثرت بود موجومحیط وحدتش

Поки шаст аз лавҳ ҳастӣ исму расми мо сўоаҳ

پاک شست از لوح هستی اسم و رسم ما سواه

Мавҷ ӯ хошок буду мағрибиро дар рабӯд

موج او خاشاک بود و مغربی را در ربود

Аз сари раҳ зонка буд аз буд ӯ нопоки роҳ

از سر ره زانکه بود از بود او ناپاک راه