Бо манаст онкас ки будам толиб ӯ бо манаст

با منست آنکس که بودم طالب او با منست

Ҳам танамро ҷон ширинаст ва ҳам ҷонро тан аст

هم تنم را جان شیرین است و هم جانرا تن است

Аз барои ӯ ҳаме кардам канор аз мо ва ман

از برای او همی کردم کنار از ما و من

Боз дидам охири аламраш ки ӯ мо ва ман аст

باز دیدم آخر الامرش که او ما و من است

Ончӣ май пиндоштами коғёр буд ӯ ёр буд

آنچه می پنداشتم کاغیار بود او یار بود

Вончаҳ гулхан менамӯд акнӯн бидидам гулшан аст

وآنچه گلخن مینمود اکنون بدیدم گلشن است

Аз сафои чеҳра аз хилват ҷон сафост

از صفای چهره از خلوت جان صفاست

Вази фурӯғи нури равиши хонаи дил равшан аст

وز فروغ نور روش خانه دل روشن است

Ҳамчунон ков дар дили мискин мо дорад ватан

همچنان کاو در دل مسکین ما دارد وطن

Зулфи мишкӣнаши дили мискини моро маскан аст

زلف مشکینش دل مسکین ما را مسکن است

Дар шаби торики мӯяши меҳр рӯйиш раҳнамост

در شب تاریک مویش مهر رویش رهنماست

Корвони чашму доро гарчи чашмаш равшан аст

کاروان چشم و دارا گرچه چشمش روشن است

Сар баровард аз гиребони ҷаҳон чун офтоб

سر برآورد از گریبان جهان چون آفتاب

Юсуфи ҳасанаш аз он ковро ҷаҳони пероҳанат

یوسف حسنش از آن کاو را جهان پیراهنت

Даст дар домони васл ӯ задам лекин чу нек

دست در دامان وصل او زدم لیکن چو نیک

Дида багушӯдам бидидам даст ӯ дар доман аст

دیده بگشودم بدیدم دست او در دامن است

Чун набояд офтоби машриқӣ дар мағрибӣ

چون نباید آفتاب مشرقی در مغربی

Чунки ӯро дар даруни дил ҳазорон равзанаст

چونکه او را در درون دل هزاران روزنست