Чаҳ меҳраст он намедонам ки олам ҳаст зротш

چه مهرست آن نمی دانم که عالم هست ذراتش

Чаҳ чеҳраст он намедонам ки одам ҳаст мротс

چه چهرست آن نمی دانم که آدم هست مرآتس

Гуҳӣ нафйам кунад куллӣ замонӣ созадам мусбат

گهی نفیم کند کلی زمانی سازدم مثبت

Манам саргаштау ҳайрони миёни нафйу асботш

منم سرگشته و حیران میان نفی و اثباتش

Агар ӯ шамъ мебошад маниши парвона май гирдам

اگر او شمع می باشد منش پروانه می گردم

Вагар мисбоҳ мегардад манам ночори машкоташ

وگر مصباح می گردد منم ناچار مشکاتش

Манам чун маҳв дар зотши сафоташро куҷо донам

منم چون محو در ذاتش صفاتش را کجا دانم

Сафоташро касе донад ки набӯд маҳв дар зотш

صفاتش را کسی داند که نبود محو در ذاتش

Аз он тарсо ва габр омад дарин раҳи кофару тарсо

از آن ترسا و گبر آمد درین ره کافر و ترسا

Ки кард он Хизр дар исо ва ин дар ъзӣу лотш

که کرد آن خضر در عیسی و این در عزی و لاتش

Агар зоту сафоташро наме бинии аён , борӣ

اگر ذات و صفاتش را نمی بینی عیان، باری

Бибин дар мусҳафи офоқу анфуси ҷумлаи ойоташ

ببین در مصحف آفاق و انفس جمله آیاتش

Биё бар таври дили ҷонокаҳ то воқифи шӯии зонҷо

بیا بر طور دل جاناکه تا واقف شوی زآنجا

зи ҳоли Мӯсои умрону кӯҳи тавру миқотш

ز حال موسی عمران و کوه طور و میقاتش

Туро аз лиззати дидори ҳаргиз кӣ хабар бошад

تو را از لذت دیدار هرگز کی خبر باشد

Ки мелат ҷумла бо ҳураст ва бо лаззоти ҷиноташ

که میلت جمله با حور است و با لذات جناتش

Ало эй мағрибии зонсон ба ҷузи ҷисмӣ наме бинӣ

الا ای مغربی زانسان به جز جسمی نمی بینی

Ки он аз хок ва аз оби сет ва з бодаст вази оташ

که آن از خاک و از آب ست و ز بادست وز آتش