Он рӯз казон турра ба рухи басти шикан ро

آن روز کزان طره به رخ بست شکن را

Дар гардани хуршеду маи афканди расан ро

در گردن خورشید و مه افکند رسن را

Гесуии ту худ рангӣ ва рӯй ту фарангӣ

گیسوی تو خود رنگی و روی تو فرنگی

Кофар шуда зон , бардаи зи дили ҳуби ватан ро

کافر شده زان، برده ز دل حب وطن را

Бози о эй бути ман , дар сари ин турра чаҳ дорӣ ?

باز آ ای بت من، در سر این طره چه داری؟

Зон рӯ ки ба ҳам барзадае чину хутан ро

زان رو که به هم برزده ای چین و ختن را

Дар зулфи ту аз қомату рухи нола ӣ дил ҳост

در زلف تو از قامت و رخ ناله ی دل هاست

Чун булбулу қамарӣ ки сабаби сарви саман ро

چون بلبل و قمری که سبب سرو سمن را

Зини гӯна ки хезади злбти хандаи дамодам

زین گونه که خیزد زلبت خنده دمادم

Шукр нишнидам ки буд лаъли Яман ро

شکر نشنیدم که بود لعل یمن را

Бхром ба боғи саману сунбулаи имрӯз

بخرام به باغ سمن و سنبله امروز

Зон пеш ки сунбули дамади ин барги саман ро

زان پیش که سنبل دمد این برگ سمن را

Дар боғ гузар кард магари сарви чмонт

در باغ گذر کرد مگر سرو چمانت

Каз гиря ба гули бардаи фурӯи сарви чаман ро

کز گریه به گل برده فرو سرو چمن را

Мишкӣни сари зулфати дили мискин « вафое »

مشکین سر زلفت دل مسکین «وفایی»

Машкан дигар ин зулфи пар аз тобу шикан ро

مشکن دگر این زلف پر از تاب و شکن را