зи дасти худ мадае дидаи ёди зулфи мишкӣн ро

ز دست خود مده ای دیده یاد زلف مشکین را

Ки ин зулмат фазояд равшанои чашми хунин ро

که این ظلمت فزاید روشنایی چشم خونین را

зи ишқ рӯй ӯ шуд дили асири ғамзаи чашмаш

ز عشق روی او شد دل اسیر غمزهٔ چشمش

Чу дар гулшан ба чанг уфтад кабӯтари бачаи шоҳин ро

چو در گلشن به چنگ افتد کبوتر بچه شاهین را

Парешон ҳар замони гесу ба рухсори ърқнокш

پریشان هر زمان گیسو به رخسار عرقناکش

Тамошои хуш буд шаб дар канори моҳ , парвин ро

تماشا خوش بود شب در کنار ماه، پروین را

зи мижгони ту вайрони гашти дил зон рӯи ҳамеи нолам

ز مژگان تو ویران گشت دل زان رو همی نالم

Ки чандин рахна кардааст ин каҷи ойин , каъба ӣ дайн ро

که چندین رخنه کرده است این کج آیین، کعبه ی دین را

Ба ҳар чашмӣ азон чун кӯҳ кун , ман ҷӯй хӯн донам

به هر چشمی ازان چون کوه کن، من جوی خون دانم

Ки бар шакарлабони хусрав на байнами ҷузи ту ширин ро

که بر شکرلبان خسرو نه بینم جز تو شیرین را

Ҳамеи сӯзами ҳамеи нолами гуҳи зои дили гоҳ аз дилбар

همی سوزم همی نالم گه زا دل گاه از دلبر

Бигӯ мутриб , куҷои соқии давои ҷони ғамгин ро

بگو مطرب، کجا ساقی دوای جان غمگین را

Насаб аз калла ӣ ҷам дорад , аз рӯй адаб пар кун

نسب از کله ی جم دارد، از روی ادب پر کن

Ба чашм кам мубини соқии ту ин ҷоми сафолин ро

به چشم کم مبین ساقی تو این جام سفالین را

« вафое » ҷузи худои бинӣ ба кӯй мекашон набӯд

«وفایی» جز خدا بینی به کوی می کشان نبود

зи сайри тўФи ин гулшан чаҳ ҳоҷати чашми худбин ро

ز سیر طوف این گلشن چه حاجت چشم خودبین را