эй хами зулфи сиёҳи ту ҷанобаши мустатоб

ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطاب

Дар ақолими дилу ҷони хусрави молики рқоб

در اقالیم دل و جان خسرو مالک رقاب

Дорам умеди висоли рӯяти андари ҳиҷри зулф

دارم امید وصال رویت اندر هجر زلف

Шаб нишоне бахшад оре аз тулӯъи офтоб

شب نشانی بخشد آری از طلوع آفتاب

Гарем аз акси рахти коФтодаҳи чашми туам

گریم از عکس رخت کافتادهٔ چشم توام

Чун кунад беморам ва бар хеши афшонами гулоб

چون کند بیمارم و بر خویش افشانم گلاب

Ман зи рӯяти ноумеду зулфи шод , охир ки гуфт ?

من ز رویت ناامید و زلف شاد، آخر که گفت؟

Муъмини андари дӯзаху кофар ба ҷинати комёб ?

مؤمن اندر دوزخ و کافر به جنت کامیاب؟

Соликонро ногурезаст аз мақоми қабзу баст

سالکان را ناگریز است از مقام قبض و بسط

Зулфу рӯяти ошиқонро то ба кӣ андари ҳиҷоб

زلف و رویت عاشقان را تا به کی اندر حجاب

Чун туам дилбар набошад ҳар чаҳ ҳастӣ бе вафо

چون توام دلبر نباشد هر چه هستی بی وفا

Чун миннат ошиқ набошад гарчи ноед дар ҳисоб

چون منت عاشق نباشد گرچه ناید در حساب

эй ки васлати ҷони даҳ сад мурда ӣ ҳиҷрони ту

ای که وصلت جان ده صد مرده ی هجران تو

Ъисои мӯъҷизи намо « яҳёи алъзом » шайху шоб

عیسای معجز نما «یحیی العظام» شیخ و شاب

Дар биҳишти хоки поят оқибат шуд зулфи шод

در بهشت خاک پایت عاقبت شد زلف شاد

Бас ки нолейдӣ ба дил « ёлитнии канти туроб »

بس که نالیدی به دل «یالَیتَنی کُنتُ تُراب»