Гӯшаи чашми туам гӯша нишин кард зи худ

گوشهٔ چشم توام گوشه نشین کرد ز خود

Маънӣ гӯша нишин ҳар ки надонад ин аст

معنی گوشه نشین هر که نداند این است

Ман чаҳ донам ба ҷигари гоҳи марои даст ки зад

من چه دانم به جگر گاه مرا دست که زد

Ин қадар ҳаст ки сарпанҷа ӯ хунин аст

این قدر هست که سرپنجهٔ او خونین است

Шарҳи гирёни зи ғами зулф ту ноед ба қалам

شرح گریان ز غم زلف تو ناید به قلم

Моҷарои ман сўдоздаҳи сад чандин аст

ماجرای من سودازده صد چندین است

Хостам аз даҳанаши бӯса , ба теғам зад ва гуфт :

خواستم از دهنش بوسه، به تیغم زد و گفت:

Ҳар ки беҷо бузанд ҳарф , сазояш ин аст

هر که بی جا بزند حرف، سزایش این است

Ман фидои қадами он ки дилам дод ба дӯст

من فدای قدم آن که دلم داد به دوست

Мурдаро ҳар ки кунад зиндаи масеҳо ин аст

مرده را هر که کند زنده مسیحا این است

Гар ба теғам бизанӣ даст надорам злбт

گر به تیغم بزنی دست ندارم زلبت

Чаҳ кунам ҷони ман охир , на ки ҷон ширинаст ?

چه کنم جان من آخر، نه که جان شیرین است؟

Арақ рӯй ту бар гардани ту рехта аст

عرق روی تو بر گردن تو ریخته است

ё ки бо субҳи баҳори омадаи ин парвин аст

یا که با صبح بهار آمده این پروین است