Бутам бар талъати худ шона зад зулфи чилипо ро

بتم بر طلعت خود شانه زد زلف چلیپا را

Парешон бар сабоҳ ид дорад шоми ялдо ро

پریشان بر صباح عید دارد شام یلدا را

Ҳалокам карда бе парвои фарангии зодаи тарсое

هلاکم کرده بی پروا فرنگی زاده ترسایی

Кигар дасташ расад якбораи хӯни резади масеҳо ро

که گر دستش رسد یکباره خون ریزد مسیحا را

Ман аз рухсору гесуии ту ҳайронам наме донам

من از رخسار و گیسوی تو حیرانم نمی دانم

Ки дахлаш чист ин кофари яди Байзои Мӯсо ро

که دخلش چیست این کافر ید بیضای موسی را

Агар миҳроби абрӯии туро аз гиря ме бинад

اگر محراب ابروی تو را از گریه می بیند

Ба фарқи хештан вайрон кунад роҳиби килисо ро

به فرق خویشتن ویران کند راهب کلیسا را

Хаёли қади ҷонон дар дили сӯзону ҳайронам

خیال قد جانان در دل سوزان و حیرانم

Ки тарсами оташ дӯзах бисӯзад нахли тӯбо ро

که ترسم آتش دوزخ بسوزد نخل طوبی را

Баҳор омад биёи соқӣ ба рағми чархи миное

بهار آمد بیا ساقی به رغم چرخ مینایی

Ваболи гардан зоҳид бирезон хӯни мино ро

وبال گردن زاهد بریزان خون مینا را

Ба як хандаи дилу дайн « вафое » барда , ҳайронам

به یک خنده دل و دین «وفایی» برده، حیرانم

Магари барқ ӣмон зад хирмани ҷони таманно ро

مگر برق یمان زد خرمن جان تمنا را