эй тарки хато , моҳи хутан , сарви худоро

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو خودآرا

Бар сӯхта ӣ хеш бибахшоӣ хдоро

بر سوخته ی خویش ببخشای خدارا

Мо ташнаи лбоними ту ҳам оби Бақоӣ

ما تشنه لبانیم تو هم آب بقایی

Бар ташнаи яке ҷуръа бубахш оби бақо ро

بر تشنه یکی جرعه ببخش آب بقا را

Дар ҳар шикани афтодаи ҳазорон чу дили мо

در هر شکن افتاده هزاران چو دل ما

Машкан дили мо , шона мазан зулфи ду то ро

مشکن دل ما، شانه مزن زلف دو تا را

Ороиш рӯй ту сало зад ба қиёмат

آرایش روی تو صلا زد به قیامت

Ёро дар ин рӯй длороӣ ме?ера

یارا در این روی دلارای میارا

Гӯйанд « вафое » зи фулонӣ ту бикаш даст

گویند «وفایی» ز فلانی تو بکش دست

Бо Подшаҳон кӣ сар ва кораст гадо ро

با پادشهان کی سر و کار است گدا را

Дар мактаби мо ҳарфи ҷафо хонда наме шуд

در مکتب ما حرف جفا خوانده نمی شد

Чашми ту агар дарс ба ман дод вафо ро

چشم تو اگر درس به من داد وفا را

Аз нокасе ман , ҳамаи миллат гила доранд

از ناکسی من، همه ملت گله دارند

Дар савмиъау дайри мусулмону нсоро

در صومعه و دیر مسلمان و نصارا

Лутфӣ кун ва бар ҳол « вафое » назарӣ кун

لطفی کن و بر حال «وفایی» نظری کن

эй хоҷа ӣ аҳрори ман эй шоҳи Бухоро

ای خواجه ی احرار من ای شاه بخارا