эй фитнаи олам ба нигоҳ ! ин чаҳ ҷамоласт ?
ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟
Каз васфи ҷамоли ту забонами ҳама лоласт !
کز وصف جمال تو زبانم همه لال است!
Ҷонои дили ман сӯхти зи доғи лабат , охир :
جانا دل من سوخت ز داغ لبت، آخر:
То кӣ дили ман ташна ӣ ин об зулол аст
تا کی دل من تشنه ی این آب زلال است
Бигзор ки қурбон шавам ин шамъи рахт ро
بگذار که قربان شوم این شمع رخت را
Дар мазҳаби мо сӯзиши парвона висол аст
در مذهب ما سوزش پروانه وصال است
Моро ҳаваси васли лабу зулфи ту ҳайҳот !
ما را هوس وصل لب و زلف تو هیهات!
Умри Хизру оби бақо , фикр маҳоласт !
عمر خضر و آب بقا، فکر محال است!
Ин талъати зебои туро ма натавон гуфт
این طلعت زیبای ترا مه نتوان گفت
Кин собит ва он сӯхта ӣ барқ завол аст
کاین ثابت و آن سوخته ی برق زوال است
« шояд ба дамами фотиҳае айн камол аст
«شاید به دمم فاتحه ای عین کمال است
Каси моҳ надидааст ки дар айн камоласт »
کس ماه ندیده است که در عین کمال است»
Давр аз ту чунон зор ва назораст « вафое »
دور از تو چنان زار و نزار است «وفایی»
Гӯйӣ ки змҳҷўрии хуршед ҳилол аст
گویی که زمهجوری خورشید هلال است