Ба фарёдами рас эй ҷони азиз ! бони лаъли ширинат

به فریادم رس ای جان عزیز! بان لعل شیرینت

Ҳазорон рахна дар дайн кард мижгони каҷи ойинат

هزاران رخنه در دین کرد مژگان کج آیینت

зи даравишон наме пурсӣ , намедонам чаҳ дили дорӣ ?

ز درویشان نمی پرسی، نمی دانم چه دل داری؟

зи оҳи мо наме пурсӣ ? бигӯ то чист ойинат ?

ز آه ما نمی پرسی؟ بگو تا چیست آیینت؟

зи буи сунбулат хоҳад баҳористони чини равнақ

ز بوی سنبلت خواهد بهارستان چین رونق

з рӯй чун гулат дорад гулистону чамани зинат

ز روی چون گلت دارد گلستان و چمن زینت

Ба бозии зулф мишкӣнаст гирди оризати ҷавлон

به بازی زلف مشکین است گرد عارضت جولان

Чаҳ ширинаст - ёрб ! - зини ду райҳони барги насринат

چه شیرین است- یارب!- زین دو ریحان برگ نسرینت

Ба базми ошиқони шаби чашми мастат беқарорам кард

به بزم عاشقان شب چشم مستت بی قرارم کرد

Ҳанузам сар гаронаст аз хумори ҷоми дӯшинат

هنوزم سر گران است از خمار جام دوشینت

Ту худ шукр , арақ чун гул , манам зини глшкр бе дил

تو خود شکر، عرق چون گل، منم زین گلشکر بی دل

Хдорои дардмандонро насимӣ аз арақи чинат

خدارا دردمندان را نسیمی از عرق چینت

Нигоҳӣ кун ба чашми марҳамат эй хусрави хубон !

نگاهی کن به چشم مرحمت ای خسرو خوبان!

Ба талхии ҷон ширин дод чун Фарҳод , мискинат

به تلخی جان شیرین داد چون فرهاد، مسکینت

Ману дил чун « вафое » ҳар ду саргардон ва махмурем

من و دل چون «وفایی» هر دو سرگردان و مخموریم

Ман аз чашм меолуду дил аз гесуии мишкӣнат

من از چشم می آلود و دل از گیسوی مشکینت