Кашида турраи сар аз ихтиёри оризи қомат

کشیده طره سر از اختیار عارض قامت

Гуноҳкор , сияҳи рӯ буд ба рӯзи қиёмат

گناهکار، سیه رو بود به روز قیامت

Шаҳиди чашми туами бӯса Эй накарда зи лаълат

شهید چشم توام بوسه ای نکرده ز لعلت

Хароб маст шудам ҷуръа Эй нахурда аз ҷомат

خراب مست شدم جرعه ای نخورده از جامت

Марв ба ҳалқа ӣ ушшоқу шӯр ва фитна Маяфкан

مرو به حلقه ی عشاق و شور و فتنه میفکن

Чунин макун ки қиёмат ба по шавад аз қиёмат

چنین مکن که قیامت به پا شود از قیامت

Ҳазор бори дили мардумони зи доғи ту хӯн шуд

هزار بار دل مردمان ز داغ تو خون شد

Бирехт хӯни дили худ надидаи дида ба комат

بریخت خون دل خود ندیده دیده به کامت

Ба рӯйу мӯии худам ваъда додае ки биёе

به روی و موی خودم وعده داده ای که بیایی

Хилофи ваъда чаҳ шуд , на наҳор буд на шомат

خلاف وعده چه شد، نه نهار بود نه شامت

зи ҷон ва дил гузарад ҳар ки зулф ва хол бинад

ز جان و دل گذرد هر که زلف و خال بیند

Магари ту ҷоил ва ваон зулфу холи донау домат

مگر تو جایل و وان زلف و خال دانه و دامت

Маро бигӯӣ ки гардан зананд ва сар бишкофанд

مرا بگوی که گردن زنند و سر بشکافند

Ҳавои ишқи ту аз сар намеравад ба саломат

هوای عشق تو از سر نمی رود به سلامت

Қади ту сарв нагӯям рухи ту лола нахонам

قد تو سرو نگویم رخ تو لاله نخوانم

Ки сарви банда ӣ болой туасту лолаи ғуломат

که سرو بنده ی بالای تو است و لاله غلامت

Касе ки бо ту нишинад аҷаб ки ҷуз ту гузинад

کسی که با تو نشیند عجب که جز تو گزیند

Чунин ки шаҳду шукри хезад аз баёну каломат

چنین که شهد و شکر خیزد از بیان و کلامت

Шукр ки дид гули афшону гул ки дид шкрбор ?

شکر که دید گل افشان و گل که دید شکربار؟

Сухан бигӯӣ ва бифармо : ки мӯъҷизасту каромат

سخن بگوی و بفرما: که معجز است و کرامت

Агар ҳадиси даҳонат ба шох гул бинивисам

اگر حدیث دهانت به شاخ گل بنویسم

Дарахти гули шукри орад ба бор то ба қиёмат

درخت گل شکر آرد به بار تا به قیامت

Бирез хӯни ману ҷони ман з ҳашар миндиш

بریز خون من و جان من ز حشر میندیش

Ки куштагони ту аз ҷон гирифтаанд ғаромат

که کشتگان تو از جان گرفته اند غرامت

Нигоҳат аз мижау нози қасди ҷон ва дилам кард

نگاهت از مژه و ناز قصد جان و دلم کرد

Ба як ишораи ду олам гирифт амири низомат

به یک اشاره دو عالم گرفت امیر نظامت

Ба офтоби парастӣ шудааст шуҳра « вафое »

به آفتاب پرستی شده است شهره «وفایی»

Чу хати ранги фарангат , чу зулфи ғолияи фомат

چو خط رنگ فرنگت، چو زلف غالیه فامت