Бутам чу турра ба рухсор худ фишон ме кард

بتم چو طره به رخسار خود فشان می‌کرد

Бунафша бар варақи лола соябон ме кард

بنفشه بر ورق لاله سایبان می‌کرد

Агар ба дидаи ман акс оризаш ме дид

اگر به دیدهٔ من عکس عارضش می‌دید

Ба шох ҳар мижаи сад булбул ошён ме кард

به شاخ هر مژه صد بلبل آشیان می‌کرد

Ба ғайри нуқта , ширинӣ лабаш нагузошт

به غیر نقطه، شیرینی لبش نگذاشت

Вагарнаи хомаи басии васфи он даҳон ме кард

وگرنه خامه بسی وصف آن دهان می‌کرد

Навой нолаи мурғӣ ба гӯшам омад дӯш

نوای نالهٔ مرغی به گوشم آمد دوش

Чу дидам аз сари зулфи ту дил фиғон ме кард

چو دیدم از سر زلف تو دل فغان می‌کرد

зи абрӯии ту аҷаби монам эй мусулмони каш

ز ابروی تو عجب مانم ای مسلمان‌کش

Ки « зулфиқор » алии қатл кофарон ме кард

که «ذوالفقار» علی قتل کافران می‌کرد

« вафое » аз лабу зулфи ту дӯш то ба саҳар

«وفایی» از لب و زلف تو دوش تا به سحر

Сухани зи оби бақоу умр ҷовдон ме кард

سخن ز آب بقا و عمر جاودان می‌کرد