Чашми сиёҳи мастат бо мо бибин чаҳ ҳо кард

چشم سیاه مستت با ما ببین چه ها کرد

Бо як нигаҳи дилу дайн аз дасти мо раҳо кард

با یک نگه دل و دین از دست ما رها کرد

Як бӯсаи хӯн баҳо кард лаъл лабаш надонам

یک بوسه خون بها کرد لعل لبش ندانم

Гар душманӣ ба дил дошт ин дӯстӣ чаро кард ?

گر دشمنی به دل داشت این دوستی چرا کرد؟

Бо ҳар нигоҳу нозами сад бори кишту хӯни рехт

با هر نگاه و نازم صد بار کشت و خون ریخت

Ширини куҷо ба Фарҳоди ин ҷавр ва ин ҷафо кард ?

شیرین کجا به فرهاد این جور و این جفا کرد؟

Бод сабо надонам бо гул чаҳ нукта Эй гуфт ?

باد صبا ندانم با گل چه نکته ای گفت؟

Каз ҳасрати даҳонати гули ҷомаро қабо кард

کز حسرت دهانت گل جامه را قبا کرد

Танҳо на ман шаҳидам аз дасти теғи нозаш

تنها نه من شهیدم از دست تیغ نازش

Ҳар гӯшаро ки бинии саҳроӣ Карбало кард

هر گوشه را که بینی صحرای کربلا کرد

Қурбони чашми мастам хӯнам бирехт , рустам

قربان چشم مستم خونم بریخت، رستم

Дар зимни як адоват , кори сад ошно кард

در ضمن یک عداوت، کار صد آشنا کرد

Ҳиндӯ агар ба кавсар гӯйанд раҳ надорад

هندو اگر به کوثر گویند ره ندارد

Баҳр чаҳ шуд лаби ту холи сиёҳ ҷо кард

بهر چه شد لب تو خال سیاه جا کرد

Гесу на , боғи сунбул , ориз на , хирмани гул

گیسو نه، باغ سنبل، عارض نه، خرمن گل

Инаст он биҳиштии худо барои мо кард

این است آن بهشتی خدا برای ما کرد

Рӯй ту , сарви боло , дидам з худ бирафтам

روی تو، سرو بالا، دیدم ز خود برفتم

Каз олами баландии моҳи маро садо кард

کز عالم بلندی ماه مرا صدا کرد

Бурқаъ фиканд оташ дар мо зад ва надонам

برقع فکند آتش در ما زد و ندانم

Худ кард рози худ фоши моро чаро расво кард ?

خود کرد راز خود فاش ما را چرا رسوا کرد؟

Зулфат намегузорад рӯй ту сайри байнам

زلفت نمی گذارد روی تو سیر بینم

Ин пораи абри торики рӯзи маро сиё кард

این پاره ابر تاریک روز مرا سیا کرد

Пери Муғони шаб дӯш мегуфт кӯза бар дӯш :

پیر مغان شب دوش می گفت کوزه بر دوش:

Ҳай мебигир ва май нӯш , ҳай май туро раҳо кард

هی می بگیر و می نوش، هی می تو را رها کرد

Сӯфӣ машав гарони ҷон , софии шӯ ва худо хон

صوفی مشو گران جان، صافی شو و خدا خوان

Побанду банда ӣ нон , кӣ рӯй дар худо кард ?

پابند و بنده ی نان، کی روی در خدا کرد؟

Девона бошу ҳӯшёр , одами шӯу сияҳи кор

دیوانه باش و هوشیار، آدم شو و سیه کار

Майхона гир бигзор , гӯйанд раҳ хато кард

میخانه گیر بگذار، گویند ره خطا کرد

Он моҳи рӯи кушода , рӯйиши ҳам ранги бода

آن ماه رو گشاده، رویش هم رنگ باده

Ҳам шӯхи шайхи зода , бо аҳди худ вафо кард

هم شوخ شیخ زاده، با عهد خود وفا کرد

Дидам омад шитобон , омад чу моҳи тобон

دیدم آمد شتابان، آمد چو ماه تابان

Ҳам шаҳр ва ҳам биёбон , чун рӯз рӯшано кард

هم شهر و هم بیابان، چون روز روشنا کرد

Гуфтам : лабат бабўсам , чашмаш ба ғамзаам кишт

گفتم: لبت ببوسم، چشمش به غمزه ام کشت

Хӯнӣ накарда будам ин тарки қасд мо кард !

خونی نکرده بودم این ترک قصد ما کرد!

Гуфто : туами бимирӣ , беҷон лабам нагирӣ

گفتا: توام بمیری، بی جان لبم نگیری

Оби ҳаёти моро « вафое » кам баҳо кард

آب حیات ما را «وفایی» کم بها کرد