Маро ки дӯши ду чашм аз ғамнигор тар омад

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

Пагоҳи он ки ситора равон шавад саҳар омад

پگاه آن که ستاره روان شود سحر آمد

Чунон ки гули шкФди сарви боло аз асари абр

چنان که گل شکفد سرو بالا از اثر ابر

з гиряам санами ман ба хандаи ҷилва гар омад

ز گریه ام صنم من به خنده جلوه گر آمد

Ки ҳони мурғ « вафое » шаби фироқи саромад

که هان مرغ «وفایی» شب فراق سرآمد

Турои муроди баромад ки офтоби баромад

ترا مراد برآمد که آفتاب برآمد