эй тарки хато , моҳи хутан , сарви дили оро

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو دل آرا

Бар сӯхта ӣ хеш бибахшоӣ худо ро

بر سوخته ی خویش ببخشای خدا را

Дар ҳар шикани афтодаи ҳазорон чу дили мо

در هر شکن افتاده هزاران چو دل ما

Машкан дили мо , шона мазан зулфи ду то ро

مشکن دل ما، شانه مزن زلف دو تا را

Сўдоздаҳ ӣ зулфи туам , марҳаматӣ кун

سودازده ی زلف توم، مرحمتی کن

Сад неш ба ҷонаст аз ин мори ду то ро

صد نیش به جان است از این مار دو تا را

Аз боди ғубор дар ту сад гила дорам

از باد غبار در تو صد گله دارم

Кини серума саломӣ накунад дида ӣ мо ро

کین سرمه سلامی نکند دیده ی ما را

Чашмони ту хуши сохта бо абрӯу мижгон

چشمان تو خوش ساخته با ابرو و مژگان

Кофари аҷаб аз кафи надиҳади қиблаи намо ро

کافر عجب از کف ندهد قبله نما را

Ҳоли дили сад пора ба ҷонон ки расонад ?

حال دل صد پاره به جانان که رساند؟

Кандар ҳарамаш раҳ набӯд боди сабо ро

کاندر حرمش ره نبود باد صبا را

Ман худ ба куҷо , ёри куҷои ин чаҳ « вафое » аст

من خود به کجا، یار کجا این چه «وفایی» است

Бо Подшаҳон кӣ сар ва кораст гадоро ?

با پادشهان کی سر و کار است گدا را؟