Мастона чу аз майкада берун ояд

مستانه چو از میکده بیرون آید

Хӯни дили ошиқон чу Ҷайҳун ояд

خون دل عاشقان چو جیحون آید

Дар базм дигар миннати соқии нкшм

در بزم دگر منت ساقی نکشم

Он муғи бача то бо лаб мегаван ояд

آن مغ بچه تا با لب می گون آید

Аз боди вазони турра ба рӯйиши гӯйӣ

از باد وزان طره به رویش گویی

Бар малики хатои зи чин шабихун ояд

بر ملک خطا ز چین شبیخون آید

эй хусрави ширини даҳанон ! раҳмӣ кун

ای خسرو شیرین دهنان! رحمی کن

То чанд зи дидаи ашк гулгун ояд

تا چند ز دیده اشک گلگون آید

Изҳор гар дид вуҷӯд дар адам аст

اظهار گر دید وجود در عدم است

Ҳар ханда ки аз лаъли ту берун ояд

هر خنده که از لعل تو بیرون آید

Аз бас ба қадати ҳалоки абрӯии туам

از بس به قدت هلاک ابروی توام

Хоҳам ки « алиф » нивисам ва « навен » ояд

خواهم که «الف» نویسم و «نون» آید

Таслими ғами ту муддаиро нарасад

تسلیم غم تو مدعی را نرسد

Ин кори зи ошиқон мафтӯн ояд

این کار ز عاشقان مفتون آید

Тирӣ ки зи шасти ноз Лайлӣ биҷаҳад

تیری که ز شست ناز لیلی بجهد

Бигзор ки бар ду чашм маҷнӯн ояд

بگذار که بر دو چشم مجنون آید

Гуфтам : ки « вафое » сифати қад ту гуяд

گفتم: که «وفایی» صفت قد تو گوید

Гуфто : бирав ин зи табъ мавзун ояд

گفتا: برو این ز طبع موزون آید