Нгоринм ! дилу ҷонам ! ҳабибам !

نگارینم! دل و جانم! حبیبم!

Ҳамаи дарди дарунамро табибам

همه درد درونم را طبیبم

Шнидстми ғарибон май навозӣ

شنیدستم غریبان می نوازی

Миннати ҳам ъошқстм , ҳам ғарибам

منت هم عاشقستم، هم غریبم

Гуноҳи наргису зулф дароз аст

گناه نرگس و زلف دراز است

Ки ман ҳам нотавон ва ҳам ношкибм

که من هم ناتوان و هم ناشکیبم

Худоё парда бурдор аз рухи васл

خدایا پرده بردار از رخ وصل

Ки доими зини миёни ман худ ҳҷибм

که دایم زین میان من خود حجیبم

Мусулмонӣ надонам дасти ман гир

مسلمانی ندانم دست من گیر

Карам кун аз миён бигушо салибам

کرم کن از میان بگشا صلیبم

Ба дарёии карами зани дафтарам ро

به دریای کرم زن دفترم را

Макун шарманда аз рӯзи ҳсибм

مکن شرمنده از روز حسیبم

« вафое » дод аз он дасти нигорин

«وفایی» داد از آن دست نگارین

Шаҳиди панҷаи кафи алхзибм

شهید پنجهٔ کف الخضیبم